Pokaż kategorie abcZdrowie.pl
Pokaż kategorie

Białko całkowite we krwi

Białko całkowite we krwi to zbiór wszystkich frakcji białek krwi, takich jak: albuminy, globuliny, fibrynogeny, lipoproteiny, glikoproteiny i wiele innych. Dotąd poznano ponad 300 białek występujących we krwi, a liczba ich stale rośnie. Oprócz białek występujących na stałe we krwi, istnieją też białka pojawiające się w osoczu okresowo, w razie stanów chorobowych, np. białka wydzielane przez komórki nowotworowe lub białka będące produktem rozpadu komórek. Prawidłowy poziom białka całkowitego we krwi osób zdrowych zależy głównie od równowagi między wytwarzaniem, a rozpadem dwóch głównych frakcji białkowych krwi- albumin i globulin.

1. Rola białek osocza i norma poziomu białek we krwi

Białka krwi pełnią następujące role:

  • odpowiadają za dystrybucję płynów pomiędzy przestrzenią wewnątrznaczyniową i pozanaczyniową;
  • biorą udział w procesach krzepnięcia krwi (np. fibrynogen);
  • pełnią funkcje transportowe, są nośnikami hormonów, leków, metali we krwi, metabolitów (albuminy, haptoglobina);
  • pełnią funkcje enzymatyczne;
  • biorą udział w reakcjach odpornościowych, np. immunoglobuliny - przeciwciał wytwarzanych przez komórki układu odpornościowego, białka układu dopełniacza, białka ostrej fazy;
  • są składnikami układu buforującego, czyli odpowiedzialnego za utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej, a co za tym idzie, pH naszego organizmu na poziomie 7,35 (nawet niewielkie wahania pH mogą doprowadzić do śmierci);
  •  hormonów i receptorów.

Stężenie białka całkowitego w osoczu w warunkach prawidłowych wynosi 66 - 87 g/l. Spadek poziomu białka poniżej normy określamy mianem hipoproteinemii, zaś wzrost ponad normę - hiperproteinemii. Oprócz stężenia białka całkowitego, ważne są też odpowiednie proporcje składających się na nie frakcji - zaburzenie proporcji poszczególnych białek może informować o zaburzeniu funkcji wątroby, nerek, chorobie nowotworowej i wielu innych.

2. Jakie stany mogą prowadzić do hiperproteinemii?

Zazwyczaj przyczyna hiperproteinemii leży  w nadmiernej produkcji immunoglobulin (czyli przeciwciał układu odpornościowego). Dzieje się tak przede wszystkim w rozrostach nowotworowych układu chłonnego, do których zaliczamy:

  • szpiczaka mnogiego;
  • chorobę Waldenstroma;
  • chorobę ciężkich łańcuchów;
  • inne rzadsze choroby układu chłonnego.

Do nadmiernej produkcji immunoglobulin dochodzi też:

Oprócz powyższych przyczyn, hiperproteinemia spowodowana może być poważnym odwodnieniem, a także błędem podczas pobrania krwi (np. zbyt długi ucisk stazy, który powoduje ucieczkę wody do tkanek i zagęszczenie próbki krwi).

3. Jakie stany mogą być przyczyną hipoproteinemii?

Hiporoteinemia może być wynikiem obniżenia syntezy białek, utraty białek lub rozcieńczenia krwi.
Do przyczyn hipoproteinemii należą:

  • nadmierna utrata białka przez nerki (np. w przebiegu kłębuszkowego zapalenia nerek, nefropatii cukrzycowej, amyloidozy nerek itd.);
  • nadmierna utrata białka przez przewód pokarmowy (np. stany zapalne przewodu pokarmowego, nowotwory przewodu pokarmowego, uchyłki itd.);
  • nadmierna utrata białka przez skórę (np. rozległe oparzenia, łuszczyca, pęcherzyca);
  • duże krwotoki;
  • sepsa;
  • rozległe urazy;
  • zaawansowane choroby nowotworowe;
  • zahamowanie syntezy białek w wątrobie (np. toksyczne uszkodzenie wątroby, marskość wątroby);
  • zaburzenia wchłaniania białek w jelicie (np. zespoły złego wchłaniania po usunięciu części jelita, ciężkie biegunki);
  • niedobory białka w diecie;
  • przewodnienie;
  • błąd przy pobraniu krwi (np. pacjent leżący podczas pobrania krwi może mieć zaniżone stężenie białka krwi z powodu rozcieńczenia).

Za krytyczny poziom białka całkowitego uznaje się 45 g/l. Poniżej tego poziomu dochodzi do rozwoju obrzęków i znacznego spadku wypełnienia łożyska naczyniowego, tzw. hipowolemii (białka odpowiadają w dużej mierze za utrzymanie płynu w łożysku naczyniowym, gdy białka jest z mało dochodzi do ucieczki wody do tkanek).

Bibliografia

  • Tomaszewski J., Diagnostyka laboratoryjna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, ISBN 83-200-3591-0
  • Dembińska-Kieć A., Naskalski J.W., Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-137-2
  • Hyla-Klekot L., Kokot F., Kokot S. Badania laboratoryjne - Zakres norm i interpretacja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011, ISBN 978-83-200-4301-3
Ewelina Rogowska,
Komentarze
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Białko całkowite we krwi - najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne