Choroba Buergera

Przyczyny choroby Buergera

Bezpośrednia przyczyna wystąpienia choroby Buergera nie jest poznana. Podejrzewa się, że spowodowana jest zakażeniem bakterią, wirusem albo grzybem lub też jest związana z zaburzeniami działania układu odpornościowego organizmu. Wiadomo jednak, że czynnikiem wpływającym na pojawienie się choroby jest tytoń. Jedynie około 5% chorych na zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń nigdy nie nadużywało nikotyny. Całkowita rezygnacja z palenia papierosów pozwala na poprawę stanu zdrowotnego pacjenta, zmniejszając dolegliwości chorobowe.

Występuje szereg czynników sprzyjających zachorowaniu, oprócz palenia tytoniu są to m.in.:

• miażdżyca naczyń,
• choroby zapalne tkanki łącznej, tzw. kolagenozy (np. gościec przewlekły, toczeń rumieniowaty, twardzina układowa),
• stres,
• chłodny klimat,
• podłoże genetyczne (występowanie choroby w historii rodziny).

Objawy choroby Buergera

W czasie choroby występują okresy nasilenia i ustępowania objawów. Nieprzyjemne dolegliwości są związane głównie ze zmianami niedokrwiennymi w obszarach unaczynionych przez zmienione patologicznie naczynia.

Najczęstsze objawy to:

• nawracający ciągle ból, zwykle w stopie lub podudzie, który pojawia się w czasie chodzenia, a ustępuje po wypoczynku,
• ból, bladość albo wręcz zasinienie, a także mrowienie stóp i podudzi, które wystawione są na działanie zimna.

W ciężkich przypadkach mogą pojawić się powikłania choroby, m.in.:

• bolesne, trudno gojące się owrzodzenia (rany) na palcach stóp lub rąk, które występują w miejscu wcześniejszych otarć, zranień czy odcisków,
• zaniki mięśniowe w obrębie kończyn,
• martwica (zgorzel, gangrena) stopy lub podudzia, która spowodowana jest zatorem tętniczym. W wyniku tego następuje całkowite zamknięcie dopływu krwi do kończyny, co prowadzi do jej amputacji.

Profilaktyka i leczenie choroby Buergera

W celu zapobieżenia wystąpieniu choroby Burgera, należy:

• unikać chodzenia w ciasnym, wilgotnym, nieprzewiewnym (np. gumowym) obuwiu,
• unikać nadmiernego oziębiania kończyn,
• unikać czynników zagrożenia dla przyspieszonego rozwoju miażdżycy,
• bezwzględnie zaniechać palenia tytoniu,
• unikać nadmiernych bodźców emocjonalnych,
• unikać „przemęczania” kończyn (nadmierne chodzenie i stanie).

Przed przystąpieniem do leczenia farmakologicznego należy zaprzestać palenia tytoniu. W leczeniu stosuje się głównie leki przeciwzakrzepowe, jak kwas acetylosalicylowy, heparyna i jej pochodne, leki rozszerzające naczynia krwionośne, czyli tzw. leki wazodilatacyjne, rzadziej leki przeciwzapalne (niesteroidowe leki przeciwzapalne lub sterydy), środki zmniejszające nadmierną aktywność układu odpornościowego (leki immunosupresyjne) czy leki przeciwbólowe.

W ciężkich przypadkach stosowane jest leczenie operacyjne, obejmujące sympatektomię (przecięcie nerwów odpowiedzialnych za kurczenie naczyń krwionośnych) czy przeszczepy własnych naczyń pacjenta lub sztucznych protez naczyniowych.