Choroba Meniere’a

Ucho wewnętrzne składa się z błędnika kostnego, w którego wnętrzu mieści się błędnik błoniasty wypełniony płynem – endolimfą. Część błędnika przylegającego do ucha środkowego to przedsionek. Łączą się z nim ślimak (narząd słuchu) i kanały półkoliste, które służą do rejestrowania zmian położenia ciała. Endolimfa pobudza receptory, które przesyłają informację o pozycji ciała i ruchu w postaci impulsu nerwowego do mózgu. Nadmierne nagromadzenie się endolimfy zakłóca przesyłanie impulsów z ucha wewnętrznego do mózgu, w wyniku czego pojawiają się objawy choroby. Naukowcy nie są zgodni, czy choroba ta wynika z nadmiernej produkcji endolimfy, czy z jej upośledzonego przepływu. Jedno jest pewne – kiedy ciśnienie endolimfy rośnie, pojawiają się zawroty głowy, a słuch jest osłabiony.

 

Istnieje wiele teorii na temat dokładnej przyczyny wystąpienia choroby Meniere’a. Jedna z nich zakłada, że wynika ona ze zwężenia naczyń krwionośnych. Inna zaś, że spowodowana jest zakażeniem wirusowym, alergią lub reakcją autoimmunologiczną. Ważnym czynnikiem wpływającym na wystąpienie choroby są predyspozycje genetyczne.

Objawy choroby Meniere’a

Objawy schorzenia obejmują błędnik oraz narząd słuchu i występują napadowo – nagle pojawiają się bóle głowy, zawroty głowy i zaburzenia równowagi, szum w uszach, uczucie pełności ucha.

Szumy oraz uczucie wypełnienia ucha mogą występować razem z zaburzeniami słuchu – przed atakami, po nich lub w okresie pomiędzy nimi. Początkowo zaburzenia słuchu mogą być przejściowe i dotyczyć tylko niskich dźwięków. Wraz z rozwojem choroby – nasilają się. Bezpośrednio po ataku chory może odczuwać silną senność. W niektórych przypadkach choroby Meniere'a zawroty głowy są na tyle silne, że mogą spowodować utratę równowagi i upadek. Epizody te nazywane są „atakami kropli”. Zaburzenia równowagi mogą utrzymywać się nawet przez kilka następnych dni.

Diagnostyka i leczenie choroby Meniere’a

Badanie diagnozujące przeprowadzane jest na Oddziale Otolaryngologii. Stwierdzenie choroby Meniere’a u pacjenta następuje, gdy występują:

• dwa lub więcej epizodów zawrotów głowy, trwających co najmniej 20 minut,
• szum w uszach,
• uczucie pełności w uchu,
• tymczasowa utrata słuchu.

W celu wykluczenia innych chorób lekarz może zalecić rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografię komputerową (CT) mózgu.

W chorobie Meniere’a stosuje się leczenie objawowe. W celu skrócenia i złagodzenia ataków zawrotów głowy stosuje się leki przeciwhistaminowe, uspokajające, cholinolityki. Ograniczenie soli i zażywania leków moczopędnych także wpływa na zmniejszenie ciśnienia w uchu wewnętrznym. Rzucenie palenia, wyeliminowanie kofeiny i alkoholu sprzyjają złagodzeniu objawów. Gdy wszystkie inne metody leczenia zawodzą, można zastosować leczenie chirurgiczne. Niektórzy pacjenci stosują terapie niekonwencjonalne, jak akupunktura czy akupresura, tai chi, suplemety roślinne zawierające wyciąg z liści Gingko biloba, niacynę lub imbir. Ich skuteczność w leczeniu nie jest jednak potwierdzona.