Choroba Peyroniego

1. Przyczyny choroby Peyroniego

Przyczyna choroby Peyroniego nie jest znana. Przypuszcza się, ze zmiany spowodowane są drobnymi ranami, które nie goją się prawidłowo. Rana jest wynikiem drobnego urazu prącia podczas aktywności seksualnej, wypadku lub obrażeń sportowych. Uszkodzenie powoduje wystąpienie zapalenia. Jeżeli następują problemy z ustąpieniem stanu zapalnego, może dojść do rozwoju choroby. Trudno gojące rany na penisie przekształcają się w blizny. Tkanka w tym miejscu nie jest elastyczna, dlatego też penis staje się sztywny, wygina się lub zniekształca. Na rozwój choroby mogą mieć także wpływ zakażenia i zaburzenia naczyniowe.

Czynniki ryzyka choroby:

• predyspozycje genetyczne,
• choroby tkanki łącznej,
• przyjmowanie leków z grupy beta-blokerów,
• wiek,
• cukrzyca,
• palenie tytoniu,
• przebyte obrażenia miednicy.

Choroba może mieć także podłoże autoimmunologiczne. Nieprawidłowa reakcja układu immunologicznego może być wywołana obecnością bakterii, wirusów, ale także leków czy hormonów.

2. Objawy choroby Peyroniego

Do charakterystycznych objawów choroby Peyroniego zalicza się zniekształcenia penisa:

• wygięcie penisa lub zakrzywienie w górę,
• wygięcie w dól lub w bok,
• zniekształcenie przypominające wygląd „klepsydry”,
• tzw. efekt „zawiasu” - penis chcąc się wznieść, pochyla się i opada w dół.

Krzywizny i zniekształcenia mogą pogarszać się w ciągu pierwszych 6 do 18 miesięcy. Ból najczęściej pojawia się w trakcie erekcji, w ciągu pierwszych 6 do 18 miesięcy od wystąpienia objawów, ale także podczas stosunku seksualnego czy przy zwykłym dotknięciu penisa (gdy nie jest wyprostowany).

W czasie rozwoju choroby pojawiają się blizny. Pod skórą prącia można wyczuć płaskie bryły lub zespoły tkanek twardych. Innymi objawami są trudności z osiągnięciem lub utrzymaniem wzwodu czy też skrócenie prącia.

3. Diagnostyka i leczenie choroby Peyroniego

W celu zdiagnozowania choroby lekarz bada prącie. Poprzez badanie fizykalne można zidentyfikować obecność oraz określić lokalizację i wielkość występującej blizny. Lekarz wykonuje także pomiar długości penisa. Jeżeli stan się pogarsza, to przy kolejnym badaniu można określić, czy penis jest skrócony.

Wykonywane jest także badanie ultrasonograficzne. Pacjent otrzymuje zastrzyk bezpośrednio w penisa, który powoduje, że pozostaje on w pozycji prostej. Wcześniej chory otrzymuje znieczulenie miejscowe, aby zmniejszyć ból przed wstrzyknięciem. Dzięki zastosowaniu fal ultradźwiękowych możliwe jest przedstawienie obrazu tkanek miękkich, co pozwala wykazać obecność zmian miażdżycowych, przepływ krwi do penisa i ewentualnych nieprawidłowości. Lekarz może korzystać z tych obrazów penisa do pomiaru stopnia krzywizny.

Leczenie choroby Peyroniego obejmuje różne działania: od podawania witaminy E, kolchicyny czy blokerów kanału wapniowego, po zastrzyki zawierające sterydy i operację chirurgiczną. Leczenie zachowawcze, za pomocą środków farmakologicznych i sterydów, może trwać kilka miesięcy, aż do wyleczenia. Podczas operacji usuwa się tkankę bliznowatą z prącia, a na to miejsce przeszczepia się skórę pacjenta z innego miejsca na ciele lub tzw. łatami kolagenowymi lub dakronowymi. Mniej inwazyjną metodą jest operacja sposobem Nesbita, polegająca na zwężeniu tej części członka, gdzie nie ma zmian bliznowatych. Operację stosuje się jedynie w 10 proc. przypadków.

Kryteriami, które należy spełniać, aby poddać się operacji, są:

• co najmniej rok trwania choroby,
• stosowanie leczenia zachowawczego, które nie przyniosło poprawy,
• brak możliwości odbycia stosunku płciowego.

W niektórych przypadkach, choroba sama się cofa, ocenia się, że dzieje się tak aż w 50 proc. przypadków.