Ćwiczenia chronią przed paniką
Mgr Kamila Krocz - psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji...
Niektórzy ludzie wpadają w przerażenie w momencie, gdy pod wpływem stresu, kofeiny lub nawet ćwiczeń mocniej uderza im serce, mają zawroty głowy, ból brzucha, mokre dłonie lub brakuje im tchu. Właśnie u osób z takim zaburzeniem lękowym istnieje największe prawdopodobieństwo wystąpienia napadu paniki. Według ostatnich doniesień można jednak zredukować ryzyko paniki dzięki wykonywaniu regularnych ćwiczeń o wysokim natężeniu.
Jak rozwija się panika?
Ćwiczenia a napady panikiRegularne ćwiczenia mogą być alternatywą lub pomocniczą strategią w... »
Osoby podatne na panikę uważają reakcje fizyczne własnego ciała na niektóre bodźce za znak nadchodzącego zagrożenia. Gdy zabraknie im tchu lub spocą im się dłonie z powodu stresu, stają się bardzo niespokojni. Powtarzają ciągle: „Zaraz spanikuję!”, „Umrę!”, „Oszaleję!” lub „Zrobię z siebie głupka”. Osoby z takim zaburzeniem boją się bowiem nie tylko reakcji organizmu, ale także tego, że inni ludzie zauważą ich niepokój. Taki sposób myślenia zwiększa poziom lęku i czasem przeradza się w napad paniki. Oczywiście jednostkowy napad paniki nie świadczy o żadnych zaburzeniach psychicznych (około 20% ludzi doświadcza choć jednego takiego napadu w życiu), jednak powtarzanie się tego typu sytuacji sugeruje problemy z psychiką. Osoby, u których panika przybrała wymiar kliniczny, cierpią z powodu silnych i nieprzewidzianych napadów strachu. Gdy zaburzenie postępuje, osoba „boi się strachu”, przez co często rezygnuje z codziennych zajęć.
Rola aktywności fizycznej w zwalczaniu paniki
W celu zbadania wpływu ćwiczeń na rozwój paniki, naukowcy z Dallas przeprowadzili badania na grupie 145 wolontariuszy, którzy wcześniej doświadczali ataków paniki. Po uzupełnieniu kwestionariuszy na temat aktywności fizycznej i podatności na panikę, uczestnicy badania mieli wdychać powietrze wzbogacone o dwutlenek węgla. Procedura ta wywołała u nich różnorodne reakcje organizmu, takie jak nudności, kołatające serce, zawroty głowy, bóle brzucha i brak oddechu. Po wystawieniu na działanie takiego czynnika wolontariusze mieli oszacować swój poziom niepokoju. Badania wykazały, że poziom strachu był mniejszy u osób aktywnych fizycznie, które regularnie wykonywały ćwiczenia o dużym natężeniu.
Regularne ćwiczenia mogą być alternatywą lub pomocniczą strategią w terapii farmakologicznej, a także psychoterapii, mających na celu zwalczanie niekontrolowanych napadów strachu. Już w tym momencie wiadomo, że ćwiczenia są pomocne w leczeniu osób cierpiących z powodu nadmiernego stresu i depresji. Naukowcy podkreślają, że ćwiczenia nie zastąpią konwencjonalnych metod leczenia zaburzeń lękowych, jednak mogą je uzupełniać.
Warto jest poświęcić trochę czasu na ćwiczenia. Okazuje się bowiem, że codzienna aktywność fizyczna jest nie tylko najlepszym sposobem na utrzymanie kondycji, ale także czynnikiem prewencyjnym chroniącym przed stresem, niepokojem, a nawet napadami paniki.
Artykuły Nerwica i lęki
Już wkrótce leczenie zaburzeń lękowych może wyglądać zupełnie inaczej. Zamiast tradycyjnej psychoterapii chorym mogą pomóc... gry komputerowe.
Nerwica i lęki bardzo ściśle wiążą się z koncepcją psychodynamiczną, ale są pojęciami zbyt pojemnymi znaczeniowo, dlatego nowe klasyfikacje diagnostyczne ICD-10 i DSM-IV zastępują pojęcie nerwicy ...
Zespół Da Costy to pierwotna nazwa nerwicy serca. Główne objawy choroby, to: duszność, kołatanie serca i silny ból w klatce piersiowej. Leczenie opiera się na farmakoterapii i psychoterapii.
Patologiczny lęk przed ciemnością to nyktofobia. Chorzy na nyktofobię bezustannie palą światło, boją się być sami nocą w mieszkaniu i niejednokrotnie mają problemy z zasypianiem.
Astrafobia lub brontofobia to nieproporcjonalny do zagrożenia lęk przed burzą, który może upośledzać normalne funkcjonowanie człowieka. Czasami patologiczny strach wymaga psychoterapii.
Zoofobia to nieuzasadniony lęk przed zwierzętami. Do najbardziej znanych typów zoofobii należy strach przed kotami (ailurofobia), psami (kynofobia), owadami (insektofobia) i wężami (ofidiofobia).
Klaustrofobia to nieuzasadniony lęk przed zamkniętymi i ciasnymi pomieszczeniami. W walce z klaustrofobią stosuje się głównie metody psychoterapeutyczne oraz leki antydepresyjne.
Strach przed pająkami to inaczej arachnofobia. Irracjonalny lęk wymaga czasami leczenia. Stosuje się wówczas różne metody terapii fobii, np. systematyczną desensytyzację lub terapię implozywną.
Lęk wysokości może bardzo utrudnić życie. Ludzie unikają miejsc, które grożą potencjalnym upadkiem. Akrofobia w skrajnych przypadkach wymaga psychoterapii.
Lęk przed lataniem wydaje się jednym z pierwotnych lęków. Człowiek po prostu przystosowany jest, by stąpać po ziemi, a nie fruwać w przestworzach. Jak sobie radzić z awiofobią?
Lęk separacyjny pojawia się w wieku niemowlęcym i jest przejawem buntu dziecka przed rozstaniem z matką. Dziecko może histeryzować, wykazywać kłopoty ze snem albo tracić apetyt.
Do leków przeciwlękowych zalicza się m.in. barbiturany i benzodiazepiny, które działają uspokajająco i odprężająco na OUN. Stosuje się je w leczeniu zaburzeń lękowych, np. nerwicy natręctw.
Psychalgię określa się inaczej jako uporczywe bóle psychogenne. Dolegliwości nie da się uzasadnić organiczną dysfunkcją medyczną, gdyż źródła objawów tkwią w psychice i problemach emocjonalnych.
Zespół Briqueta to inaczej zaburzenia somatyzacyjne. Pacjenci skarżą się na różne dolegliwości bólowe i mają za sobą skomplikowaną historię kontaktów z lekarzami specjalistycznej opieki zdrowotnej.
Strach i lęk traktuje się jako synonimy reakcji emocjonalnych w sytuacji przeżywania stresu. Uczucia lęku i strachu nie są jednak sobie tożsame. Irracjonalny lęk świadczy często o nerwicy.
Zaburzenia adaptacyjne uznaje się za zaburzenia nerwicowe, które objawiają się w postaci lęku, depresji, smutku i stałego napięcia. Problemy emocjonalne powstają wskutek stresujących zmian życiowych.
Ostra reakcja na stres to rodzaj przejściowego zaburzenia nerwicowego, które pojawia się wskutek ciężkiej sytuacji życiowej lub traumy. Szok psychiczny trwa zwykle od kilku godzin do kilku dni.
Neurastenia to zaburzenie z grupy nerwic. Inaczej neurastenię określa się jako nerwicę neurasteniczną albo osobowość neurasteniczną. Główne objawy choroby, to: wzrost pobudliwości i uczucie zmęczenia.
Agorafobia to lęk przed otwartą przestrzenią. Najczęściej na ten rodzaj fobii cierpią młode kobiety. Chorzy boją się tłumu, otwartych przestrzeni, miejsc publicznych i samotnego podróżowania.
Atak paniki to nie jest zwykły lęk . Osoba doświadczająca ataku paniki nie potrafi zapanować nad własnymi reakcjami organizmu. Zaczyna oddychać coraz szybciej, zaczyna drżeć, staje się blada, ...
Nerwica natręctw , czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, charakteryzuje się występowaniem natrętnych myśli – obsesji (stąd nazwa nerwica natręctw myślowych) i czynności (kompulsji), którym ...
Każdy z nas czegoś się boi. Jedni mają lęk wysokości , inni boją się pająków (arachnofobia), a jeszcze inni – małych pomieszczeń (klaustrofobia). Lęk definiowany jest jako negatywny stan ...
Strach i lęk – często używamy tych słów zamiennie, nie zwracając uwagi na to, że choć ich znaczenie jest zbliżone, to jednak nie takie samo. Strach czujemy przed dużym, warczącym na nas psem czy ...
Skany mózgu pokazały różnice w reakcji mózgu osób cierpiących na dysmorfofobię (ang. Body Dysmorphic Disorder, BDD), gdy zostały im pokazane zdjęcia ich samych. Dysmorfofobia jest zaburzeniem ...
Zdjęcia
Video
Konsultanci działu Psychologia
psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego
