Depresja po poronieniu

Weryfikacja merytoryczna:

Mgr Monika Łapczyńska - położna, fizjoterapeuta, instruktorka szkoły rodzenia, masażystka I stopnia, instruktor rekreacji ruchowej, absolwentka Warszawskiego...

Utrata dziecka to dramat psychiczny dla kobiety, która chciała zostać matką. Poronienie oznacza wydanie na świat martwego płodu, dla kobiety jednak ten płód to jej dziecko. W tym przypadku narodziny niosą nie radość i życie, ale śmierć. Utrata dziecka prowokuje wiele pytań: dlaczego ja? co dalej? Kobieta, która tak bardzo dbała o prawidłowy przebieg ciąży, czuje się bezradna w obliczu tragedii. Po poronieniu niezwykle ważne jest wsparcie rodziny, psychologa oraz uświadomienie sobie, że nikt nie jest winny temu, co się stało.

Przyczyny poronienia ciąży

Poronienie zazwyczaj jest kojarzone z utratą dziecka lub niekiedy raczej rozwiniętego już zarodka. To doświadczenie dotyka 20% par. Tymczasem poronienie oznacza również utratę kilku- lub kilkunastodniowych zapłodnionych komórek jajowych i dotyczy aż 30% poczęć. Czasem zagrożenia ciąży tkwią w nieprawidłowym rozwoju płodu spowodowanym chorobami organizmu matki. Należą do nich:

Wiadomość o poronieniu

W obliczu informacji o poronieniu niezwykle ważne jest wsparcie rodziny... »

• infekcje wirusowe – katar, biegunka, ból mięśni;
• zaburzenia hormonalne – niedobór hormonów płciowych, zakłócenia w gospodarce hormonalnej;
• zmiany w obrębie narządów rodnych – wady anatomiczne macicy: uszkodzenia szyjki macicy, mięśniaki, niewydolność szyjki macicy, uszkodzenia błony śluzowej;
• choroby zakaźne – chlamydioza, różyczka, toksoplazmoza oraz inne zakażenia bakteryjne i grzybicze;
• zaburzenia o podłożu immunologicznym – np. zespół antyfosfolipidowy;
• powikłania ciąży – zmiana zwyrodnieniowa tkanki tworzącej łożysko, ciąża pozamaciczna, przedwczesne odklejenie się łożyska, zakażenia wewnątrzmaciczne, pęknięcie pęcherza płodowego;
• choroba zarodka – wady chromosomalne zarodka lub inne zaburzenia genetyczne; to przyczyna 50% wczesnych poronień występujących w 7. lub 8. tygodniu ciąży;
• czynniki zewnętrzne – ciężka praca fizyczna, nieprawidłowa dieta, alkohol, nikotyna, promienie RTG, stres.

Prawidłowy rozwój płodu to rozwój bez powikłań przedstawionych powyżej. Oczywiście, kobieta może wpłynąć na ten rozwój przez dbanie o prawidłową dietę czy unikanie kontaktu z osobami chorującymi nawet na niewinne infekcje. Jednak niekiedy jej wrogiem bywa natura, która eliminuje zarodki dotknięte wadami genetycznymi. Niestety, taki stan rzeczy skazuje człowieka na poddanie się prawom natury.

Przebieg poronienia

• W przypadku wczesnego poronienia, zwanego całkowitym, występującego około siódmego tygodnia ciąży, organizm kobiety usuwa zarodek z całą tkanką płodową i macica oczyszcza się sama.
• Zaawansowana ciąża natomiast oznacza, że poronienie wiąże się z wydaleniem zarodka z częścią łożyska oraz błon płodowych. W tej sytuacji, po badaniu USG jamy macicy, konieczny jest zabieg wyłyżeczkowania macicy – mechanicznego usunięcia z niej pozostałości tkanki płodowej. Mimo że materiał płodowy jest poddany później badaniu histopatologicznemu, badanie nie zawsze wyjaśnia przyczynę poronienia.
• W sytuacji, gdy ciąża obumiera bez wydalenia płodu (z powodu zamknięcia szyjki macicy i braku skurczy mięśni), musi nastąpić wywołanie poronienia.

Jak przeżyć utratę dziecka?

Depresja po poronieniu to częsty stan kobiet niemogących pogodzić się z utratą dziecka, z którym wiązały tyle nadziei. Apatia, brak poczucia sensu oraz stan niekończącej się żałoby mogą prowadzić do zaburzeń psychicznych. Proces wyjścia z depresji bywa trudny, ale to jedyny sposób na normalne życie. Pomocą w wydostaniu się z przygnębiającego stanu jest pokrzepiająca wiara w możliwość zajścia w ciążę już po około trzech miesiącach od poronienia. Wystarczy tylko trochę czasu na regenerację organizmu oraz przede wszystkim konsultację z lekarzem. Rodzina, przyjaciele oraz kobiety, które doświadczyły poronienia to ludzie, którzy powinni towarzyszyć kobiecie w jej zmaganiu z emocjami. Tylko oni rozumieją, co teraz czuje – niektórzy obserwowali ją podczas ciąży, inni natomiast doświadczyli tego, co ona.

Żałoba pozwoli uczcić pamięć dziecka i pogodzić się z jego odejściem. Bez pożegnania z umarłym dzieckiem nie ma możliwości powrotu do życia. Pomocą w odnalezieniu równowagi psychicznej może okazać się wyjazd lub nowe zajęcie w domu. Pożądane są wszystkie zmiany angażujące umysł i ręce – prace domowe, remont czy amatorska twórczość artystyczna. Warto również pomyśleć o innych osobach, dla których warto żyć.