Jak radzić sobie z dzieckiem chorym na ADHD?

Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci objawia się zwykle trudnościami z koncentracją, impulsywnością, brakiem organizacji oraz tendencją do zapominania o różnych sprawach. Nic więc dziwnego, że dzieci z ADHD zazwyczaj nie najlepiej radzą sobie w szkole, a ich wychowanie wymaga od rodziców ogromnej cierpliwości oraz wiedzy, jak pomóc dziecku. Maluchy, które cierpią na nadpobudliwość, często bowiem zmagają się z niską samooceną i wybuchami gniewu, które nierzadko mają związek ze świadomością odstawania od grupy rówieśników. Co mogą zrobić rodzice, by pomóc swoim dzieciom z ADHD? Jak wychować dziecko z nadpobudliwością psychoruchową?

Wskazówki dla rodziców dzieci z ADHD

Przede wszystkim szczerze porozmawiaj z dzieckiem. Nie ukrywaj, że zdiagnozowano u niego nadpobudliwość psychoruchową. Jeśli w porozumieniu z lekarzem zdecydowałaś się na kurację lekami, nie oszukuj dziecka, że są to tylko witaminy – nawet małe dzieci są w stanie wyczuć fałsz. Wyjaśnij dziecku, że ADHD nie jest jego winą. Jest to zaburzenie rozwoju, z którym można żyć i prawidłowo się rozwijać. Aby pomóc maluchowi, zadbaj o to, by jego życie nie było zbyt chaotyczne. W tym celu pomocne będą zasady. Warto sporządzić na piśmie listę reguł dotyczących obowiązków dziecka i zasad panujących w domu. Maluch powinien mieć świadomość, jakie zachowania są niedozwolone, a jakie spotkają się z waszą aprobatą. Spróbuj wprowadzić możliwie czytelne reguły – dziecko powinno wiedzieć, jakie nagrody i kary wiążą się z konkretnymi działaniami. Nagrody powinny być stosunkowo szybko otrzymywane – dodatkowe pół godziny przed telewizorem lub złote gwiazdki, które można wymienić na nagrodę rzeczową, lepiej przemawiają do wyobraźni dziecka z ADHD niż obietnica kupna roweru na koniec roku szkolnego za dobre świadectwo. W przypadku kar warto jednak trzymać się nieco innej zasady – nie należy karać dziecka w chwili złości lub rozczarowania. Lepiej jest odczekać chwilę i uspokoić się. Nie jest to proste, zwłaszcza jeśli rodzic sam ma ADHD, ale specjaliści przekonują, że nie warto tracić kontroli przy dziecku.

Kolejnym ważnym krokiem w wychowaniu dziecka nadpobudliwego jest wzmocnienie jego samooceny. Jak to zrobić? Pomóż dziecku odkryć jego mocne strony. Wówczas, nawet jeśli będzie porównywało się z rówieśnikami, takie porównanie nie wyjdzie na jego niekorzyść. Jest to szczególnie ważne, ponieważ dzieci z ADHD mają tendencję do niskiej samooceny i depresji. Brak wiary we własne możliwości może pojawić się nawet u ośmiolatków. Jeżeli na początku swojej edukacji uczeń odkrywa, że nie radzi sobie tak dobrze, jak inne dzieci, z czasem może zaniechać prób dogonienia rówieśników. Wyuczona bezradność to poważny problem, dlatego warto zrobić wszystko, by go uniknąć.

Jakich zachowań powinni unikać rodzice dzieci z ADHD?

Rodzice dzieci nadpobudliwych muszą uświadomić sobie, że wyniki ich pociech w szkole nie są tak stałe, jak ma to miejsce w przypadku innych dzieci. Jednego dnia dziecko może otrzymać 90% z testu, drugiego 60%, a trzeciego 95%. Na wyniki w szkole wpływ mają różne czynniki. Dlatego też nie należy oczekiwać od dziecka dużej stałości w ocenach. Częstym błędem popełnianym przez rodziców jest pytanie dziecka: „dlaczego dostałeś dziś taką słabą ocenę, jeśli wczoraj poszło ci tak dobrze?”. Należy uświadomić sobie, że dzieci z ADHD często są bardzo bystre i wiedzą, co powinny zrobić, ale nierzadko nie wiedzą, od czego zacząć lub brakuje im konsekwencji w działaniu. Nie wolno przy tym wpadać w inną skrajność i traktować nadpobudliwości jako wymówki doskonałej. Mimo, iż ADHD sprawia, że wiele zadań jest dla dzieci trudniejszych, nie zwalnia to rodziców z obowiązku uczenia maluchów odpowiedzialności. Deficyty uwagi nie mogą być usprawiedliwieniem dla lenistwa. Małe dzieci nierzadko mówią, że nie muszą odrabiać prac domowych, ponieważ mają ADHD. Nic bardziej mylnego. Nadpobudliwość psychoruchowa może utrudnić wykonanie pracy domowej, ale w żadnym wypadku nie zwalnia z tego obowiązku. Każdy rodzic dziecka z ADHD powinien o tym pamiętać. Równie istotne jest unikanie nadopiekuńczości. W miarę jak dziecko rośnie, powinno uczyć się niezależności. Wyręczanie dzieci z obowiązków to droga donikąd. Każde dziecko musi samo nauczyć się odpowiedzialności. Ważna jest również umiejętność rozwiązywania problemów, którą każdy człowiek przyswaja sobie z czasem.

Wychowanie dziecka z ADHD to wyzwanie nawet dla najbardziej cierpliwych rodziców. Jednak dzięki zastosowaniu się do powyższych wskazówek, można znacznie ułatwić ten proces. Najważniejsze są konsekwencja i wsparcie. Dzieci muszą czuć, że są akceptowane przez rodziców – wówczas łatwiej jest im zaakceptować siebie.

Artykuły Zaburzenia rozwoju

Opóźnienia rozwojowe u dzieci to dość częste zjawisko. Jeśli rodzice w porę zauważą, że ich maluch rozwija się wolniej, i skorzystają z pomocy lekarza, dziecko ma szanse dogonić rówieśników.

Jak rozpoznać opóźnienia w rozwoju kilkuletniego dziecka?

Zaburzenia rozwoju dziecka mogą przybierać różny charakter. Mogą mieć postać deficytów rozwojowych w zakresie poszczególnych analizatorów, np. wzroku czy słuchu. Mogą wiązać się z dysfunkcjami ...

<p>
	Autyzm objawia się w ciągu pierwszych lat życia dziecka. Zadaniem rodziców i opiekunów jest obserwowanie przedszkolaka. Niezmiernie ważne jest, aby nie bagatelizować problemu i reagować na wszystkie niepokojące objawy.</p>
<p>
	Zaburzenia autyzmu to nieprawidłowości w funkcjonowaniu mózgu dziecka, które objawiają się tym, że dziecko wykazuje zainteresowania przedmiotami, a nie ludźmi, nie potrafi komunikować swoich potrzeb, mało mówi i nie jest zdolne do funkcjonowania w rodzinie czy w środowisku rówieśniczym.</p>
<p>
	Dziecko autystyczne ma tendencje do odwrócenia się od świata rzeczywistego, życia we własnym, zamkniętym świecie, w którym nie ma miejsca na zainteresowanie drugim człowiekiem. Taka osoba w przedszkolu budzi podejrzenie opiekunów. Podczas gdy inni bawią się razem, dziecko z zaburzeniem rozwoju unika wspólnych gier i rozmów.</p>
<p>
	Charakterystyczne zachowania dziecka autystycznego to m.in.: kręcenie się w kółko, wymachiwanie rękami i bieganie na palcach. Jedynie wczesna interwencja lekarza może pomóc takiemu dziecku osiągnąć prawidłowy rozwój. Niewątpliwie, ważna jest nieustanna obserwacja takiej osoby i w miarę możliwości szybkie reagowanie na niepokojące objawy autyzmu.</p>

Wpływ zaburzeń ruchowego rozwoju dziecka na całokształt jego funkcjonowania jest bardzo istotny. Dzieci wykazujące zaburzenia w rozwoju ruchowym charakteryzuje m.in. opóźniony rozwój motoryczny.

Leczenie operacyjne stopy szpotawej jest ostatecznością u dzieci, u których wada jest głęboka i nie zostały poczynione zadowalające postępy w leczeniu zachowawczym, na etapie masaży i opatrunków.

Zaniedbane w dzieciństwie stopy mogą w późniejszym okresie życia sprawiać wiele problemów, dlatego zapobieganie płaskostopiu powinno być brane pod uwagę już u najmłodszych dzieci.

Krzywica dzisiaj występuje rzadko dzięki temu, że dzieci w pierwszym roku życia dostają witaminę D3 w kroplach lub w mleku modyfikowanym. Mimo to nadal istnieje ryzyko wystąpienia krzywicy.

W Polsce rocznie rodzi się około 10 tys. dzieci, które w późniejszym okresie wykazują zaburzenia w procesie wzrastania. Niektóre przyczyny zaburzeń można wyeliminować, inne są powodem chorób.

Rozwój dziecka przebiega wieloetapowo, dlatego niekiedy na wczesnym etapie rozwoju mowy mogą wystąpić zakłócenia wynikające z anomalii rozwojowych lub będące elementem rozwoju.

Ogólnie wiadomo, że dzieci z ADHD często mają problemy z nauką. Ostatnie badania naukowe udowodniły, że nadpobudliwość psychoruchowa może prowadzić także do wystąpienia trudności w pisaniu.

Dzieci z adhd mogą mieć problemy z pisaniem!

Autyzm wczesnodziecięcy pojawia się u dzieci w wieku do dwóch i pół lat. Maluch może wykazywać tendencję do samotnictwa, nie reagować na dźwięk głosu mamy i jej obecność w pokoju.

Autyzm to rodzaj upośledzenia rozwojowego, które objawia się w ciągu pierwszych lat życia. Dziecko z autyzmem rozwija się inaczej niż jego rówieśnicy. Autyzm wczesnodziecięcy został zdiagnozowany przez Leo Kannera – zauważył grupę dzieci, u których występowały nietypowe objawy odróżniające je od osób z schizofrenią. Zaburzenie to częściej występowało u chłopców niż u dziewczynek.<br />
<br />
U podłoża autyzmu leżą czynniki biologiczne, jak i psychologiczne. Dodatkowo, niedotlenienie w okresie płodowym i noworodkowym skutkuje mikrouszkodzeniami mózgu, prowadząc do upośledzenia rozwojowego. Niektórzy uważają, że autyzm jest związany z zaburzeniem dojrzewania społecznego i stresem, który może powodować wycofanie się z kontaktów społecznych. Większość dzieci potrzebuje czasu, aby rozwinąć swoje zdolności intelektualne. Nie wszystkie czynności życiowe są upośledzone, część z nich rozwija się prawidłowo. Niektóre dzieci osiągają wyniki ponadprzeciętne w szkole, są lepiej rozwinięte intelektualnie. Jest grupa osób z autyzmem, które mają niski poziom inteligencji i cechują się opóźnieniem w nauce. Poza trudnościami w szkole mają problemy z komunikacją i głęboki brak kontaktu uczuciowego z ludźmi.

Autyzm u niemowląt jest trudny do zdiagnozowania. Przed trzecim rokiem życia dziecka  nie jest łatwo stwierdzić na 100%, czy maluszek cierpi na autyzm. Jednak już w okresie niemowlęcym pierwsze ...

Autyzm dziecięcy jest leczony w specjalnych ośrodkach państwowych i prywatnych. Niestety, dostępność lekarzy i form pomocy w niektórych miejscowościach w Polsce jest utrudniona. Jest coraz więcej dzieci z zaburzeniami autyzmu. Nie każdy rodzic może pozwolić sobie na terapię w placówce prywatnej, ponieważ jest kosztowna i czasochłonna. Warto zgłosić się do organizacji pozarządowych, które zajmują się leczeniem autyzmu. Więcej informacji na ten temat można uzyskać w Centrach Pomocy Rodzinie.<br />
<br />
Terapia powinna być zaplanowana przez specjalistę we współpracy z rodzicami. Oczywiście, nie jest potrzebny specjalista do prowadzenia terapii z dzieckiem. Terapia autyzmu wczesnodziecięcego polega na wymuszaniu kontaktu z dzieckiem. Opiera się na założeniu, że autyzm wynika z braku poczucia bezpieczeństwa i kontaktu z matką. Jednak nie wszystkim dzieciom autystycznym można zaoferować terapię. Niestety, długi czas trwania zaburzenia i stosunkowo późne zauważenie choroby rokują innymi zaburzeniami fizycznymi i psychicznymi. Bardzo ważne jest wsparcie matki i rodziny. Na szczęście, autyzm przestaje być zaliczany do zaburzeń nieuleczalnych.<br />
&nbsp;

Pytania do eksperta

Jak pomóc dziecku, które nie jest akceptowane przez rówieśników?

Witam! Jestem mamą 12-latka. Mój syn ma problem z akceptacją ze strony rówieśników - chłopców. Jest chłopcem inteligentnym, osiągającym bardzo dobre wyniki w nauce. Chodzi do klasy 5 o profilu sportowym - w sporcie także osiąga sukcesy. Zawsze był i jest dzieckiem łatwo nawiązującym kontakty. W swojej klasie jest na uboczu, szykanowany, przezywany i wyśmiewany przez kolegów wśród których ...
Odpowiada: mgr Kamila Krocz

Mój starszy brat mnie bije

Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Odpowiadamy średnio od 4 do 24 godzin

Konsultanci działu Dziecko

Mgr Monika Łapczyńska

położna, fizjoterapeuta, instruktorka szkoły rodzenia, masażystka I stopnia,

Mgr Monika Łapczyńska
Mgr Anna Czupryniak

doświadczony psycholog i terapeuta, doradca rodzinny i autorka wielu poradników

Mgr Anna Czupryniak
Wszyscy konsultanci »