Keloid

Keloid, czyli inaczej bliznowiec, to rodzaj przerośniętej, zgrubiałej i uniesionej blizny. Zazwyczaj jest ona gładka, o różowej lub fioletowej barwie. Bliznowce mają nieregularny kształt i szybko się rozprzestrzeniają. W przeciwieństwie do zwykłych blizn, nie zanikają z czasem. Ich przyczyną są zabiegi chirurgiczne, stany zapalne i drobne urazy, jak na przykład piercing. W niektórych przypadkach przyczyny choroby nie są znane, a bliznowiec pojawia się samoistnie.

Przyczyny i objawy bliznowców

Bliznowce najczęściej rozwijają się na plecach, klatce piersiowej, ramionach i małżowinach usznych. Są błyszczące i przypominają kształtem kopułę. W zakresie koloru różnią się od zwykłych blizn tym, że są czerwone, a nie różowe. Niektóre bliznowce są dość duże i brzydkie. Oprócz potencjalnych problemów kosmetycznych, te duże blizny wywołują swędzenie i mogą być bolesne w dotyku. Keloidy mogą powstawać z wszelkiego rodzaju uszkodzeń skóry, w tym z zabiegów kosmetycznych, takich jak: piercing, chirurgia, a także z powodu ukąszeń owadów, oparzeń, trądziku i podrażnień po goleniu. Sam proces tworzenia się bliznowców nie jest do końca znany, chociaż naukowcy podejrzewają, iż odpowiada za niego zmiana w sygnałach komórkowych, które odpowiadają za ich wzrost i proliferację.

Kobiety i mężczyźni są równie podatni na tworzenie się bliznowców, chociaż częściej pojawiają się one u kobiet, które chętniej korzystają z piercingu. Blizny te pojawiają się piętnaście razy częściej u osób o bardzo wysokiej pigmentacji skóry i tych pochodzenia afrykańskiego. Wydaje się również, iż skłonność do tworzenia się bliznowców może być przekazywana dziedzicznie.

Leczenie bliznowców

Leczenie przyczynowe bliznowców nie istnieje. W skrajnych przypadkach, np. gdy keloid zostaje zarażony i zamienia się we wrzód, może zajść konieczność wykonania operacji. Istnieje co najmniej 50% szans nawrotu po chirurgicznym usunięciu bliznowców, a powtarzające się blizny mogą być większe niż pierwotne. Im wcześniej zaczynamy leczenie w celu zmniejszenia lub wyeliminowania bliznowców, tym lepsze rokowania.

Dostępne metody leczenia bliznowców to:

• zastrzyki z kortyzonu – są one bezbolesne i bezpieczne. Stosuje się je raz w miesiącu, aby sprawić, by bliznowce stały się bardziej płaskie i mniej widoczne. Skutkiem ubocznym podawania kortyzonu jest formacja nowych naczyń krwionośnych w keloidzie, co sprawia, że staje się on bardziej zaczerwieniony. Dzięki zastrzykom z kortyzonu bliznowce stają się mniej widoczne, ale wciąż odróżniają się od otaczającej skóry;
• zabieg chirurgiczny – operacja usunięcia bliznowca jest dość ryzykowna, gdyż po zabiegu keloidy bardzo często formują się ponownie, w dodatku większe i bardziej widoczne. Pomocne może się okazać wstrzyknięcie steroidów do rany lub zastosowanie opatrunku uciskowego;
• zabieg laserowy – wiązka lasera rozjaśnia bliznowce i sprawia, że stają się one mniej wypukłe. Aby zabieg przyniósł rezultaty, konieczne jest jednak przeprowadzenie kilku sesji;
• krioterapia – wymrażanie keloidu ciekłym azotem wygładza keloid, ale może sprawić, że stanie się on ciemniejszy;
• zastrzyki z interferonu – pomagają zmniejszać rozmiary bliznowca;
• naświetlanie – metoda ta stosowana jest przez niektórych lekarzy, którzy twierdzą, iż dzięki niej można zmniejszyć bliznowce.

Keloid to problem natury estetycznej, który może znacznie obniżać jakość życia chorego, zwłaszcza gdy lokalizuje się na twarzy. Jeśli jednak występuje na innych częściach ciała, znacznie łatwiej jest go zasłonić ubraniem i zapomnieć o jego obecności.