Łysienie typu męskiego u kobiet

Włosy fizjologicznie rosną ok. 1 cm miesięcznie. Każdy włos utrzymuje się na głowie od 2 do 6 lat, po czym wypada. W przypadku, gdy występuje łysienie, na miejscu wypadającego włosa nie rośnie nowy. Łysienie typu męskiego u kobiet rozpoczyna się pomiędzy 20 a 40 rokiem życia. Włosy stają się cieńsze i wypadają na ciemieniu. Mogą się przerzedzić, ale niezmiernie rzadko dochodzi do całkowitego wyłysienia w tym miejscu.

Przyczyny i objawy łysienia typu męskiego u kobiet

Dokładne przyczyny wysterowania łysienia typu męskiego u kobiet nie są znane, ale mogą być związane z:

• wiekiem,
• zmianą poziomu androgenów (męskie hormony płciowe), a dokładnie wytwarzania zbyt dużej ich ilości; występuje to szczególnie po osiągnięciu menopauzy,
• dodatnim wynikiem rodzinnym łysienia u mężczyzn i kobiet,
• przyjmowaniem leków o działaniu wywołującym powstawanie cech męskich lub nadmiernej reakcji mieszków włosowych na te hormony.

Wypadanie włosów u kobiet może być spowodowane także przez inne czynniki. Zaliczamy do nich łamanie włosów (związane z nieodpowiednią pielęgnacją, zabiegami fryzjerskimi czy nieprawidłowościami występującymi od urodzenia), choroby skóry (które prowadzą do zmian w mieszkach włosowych), niedobór żelaza, zbyt mała ilość hormonów tarczycy, stosowanie chemioterapeutyków czy beta blokerów, niedobór biotyny czy kiła.

Łysienie u kobiet objawia się trochę inaczej niż u mężczyzn, bowiem zaczyna się od przedniej części głowy i kieruje w stronę centrum.

U mężczyzn natomiast łysienie występuje od czubka głowy. U kobiet nie pojawia się także całkowite lub prawie całkowite wyłysienie głowy. Rzadko kiedy występuje rumień, świąd czy owrzodzenia na skórze głowy.

Diagnostyka i leczenie łysienia typu męskiego u kobiet

Lekarz najpierw przeprowadza wywiad z pacjentem, aby wykluczyć inne przyczyny łysienia u kobiet. W celu zdiagnozowania łysienia związanego z zaburzeniami hormonalnymi, pacjentka będzie poddana innym badaniom na stwierdzenie zaburzeń poziomu androgenów. Badania te obejmują:

• nieprawidłowy wzrost innych włosów na twarzy, w okolicach pępka lub okolicy łonowej;
• zmiany w miesiączce i powiększenie łechtaczki,
• trądzik.

Badania krwi, biopsja skóry czy inne badania stosowane są do wykluczenia chorób, w przebiegu których dochodzi do wypadania włosów. Analiza włosów nie dostarcza informacji na temat przyczyn wypadania włosów, ale może ujawnić występowanie w nich metali ciężkich.

Łysienie u kobiet może być trwałe, jeżeli nie będzie leczone. W większości przypadków jest ono łatwe do złagodzenia. Jedynym lekiem zatwierdzonym do leczenia łysienia typu męskiego u kobiet jest minoksydyl, stosowany na skórę głowy. U większości kobiet może spowolnić lub zahamować wypadanie włosów. Jedynie u 20-25% pacjentów wpływa na wzrost włosów. Wadą stosowania leku jest to, że jest on drogi i należy zażywać go ciągle, ponieważ po zaprzestaniu znów pojawia się wypadanie włosów. W przypadku pacjentek opornych na leczenie minoksydylem można zastosować lek diuretyczny Spironolakton. Został on zatwierdzony do leczenia łysienia u kobiet. Powoduje on jednak wzrost stężenia potasu we krwi i nie może być stosowany u osób z niewydolnością nerek lub w ciąży.