Pęcherzyca

Pęcherzyca to bardzo rzadka choroba układu odpornościowego, która powoduje pojawienie się pęcherzy na skórze. Układ immunologiczny produkuje przeciwciała w celu osłony organizmu przed atakiem wirusów, bakterii i innych infekcji. W pęcherzycy będą pojawiać się przeciwciała przeciwko strukturom utrzymującym integralność naskórka. Powoduje to, iż na skórze i błonach śluzowych pojawią się bolesne rany, pęcherze na skórze, które bardzo długo się goją. 



Rodzaje
 pęcherzycy

Najpoważniejszym rodzajem choroby jest pęcherzyca paranowotworowa, która pojawia się u osób, które miały już chorobę nowotworową. Ten rodzaj pęcherzycy nie reaguje na leczenie. Objawia się bolesnym owrzodzeniem jamy ustnej, warg i przełyku. Czasami nowotwór jest łagodny, a stan zdrowia poprawia się po usunięciu guza.

Innym rodzajem jest pęcherzyca zwykła. Powstaje wówczas, gdy pęcherze skórne pojawiają się pod warstwą podstawową naskórka. Choroba powstaje w wyniku przeciwciał produkowanych we krwi, które atakują organizm. W tym przypadku przeciwciała łączą się z białkami w komórkach skóry, w wyniku tego komórki rozpadają się i powstają pęcherze na skórze. Pęcherzyca zwykła pojawia się na ustach. Wśród pęcherzycy zwykłej wyróżnia się kilka podtypów: pęcherzycę bujającą, opryszczkowatą i brazylijską. Pęcherzyca bujająca pojawia się na ciele w okolicy pachwin. Zmiany pęcherzowe w drugim typie przypominają kształtem obrączkę. Z kolei pęcherzyca brazylijska występuje głównie w krajach Ameryki Południowej, gdzie do zakażenia dochodzi wskutek ukąszenia przez owada.



Odrębną odmianę stanowi pęcherzyca liściasta, która wyglądem przypomina opryszczkę i zmiany rumieniowe. Pęcherzyki pojawiają się początkowo na skórze głowy, następnie przechodzą na twarz, piersi i plecy. Pęcherzyca dotyczy górnej warstwy skóry, dlatego pęcherze na skórze są powierzchowne. Pojawia się świąd skóry. Pęcherzyki zazwyczaj pojawiają się na tułowiu, szyi, twarzy, a nawet na owłosionej skórze głowy. Chorobie towarzyszy tzw. objaw Nikolskiego, który polega na tym, że przy mocniejszym dotknięciu skóry, ucisku, pojawia się tzw. spełzanie naskórka, w wyniku rozluźnienia kolejnych warstw skóry.



Leczenie pęcherzycy


Pęcherzyca zwykła wymaga leczenia, które doprowadzić ma do pełnego wycofania objawów klinicznych. Terapię zaczyna się od zastosowania leków z grupy glikokortykosteroidów. Zazwyczaj łączy się je ze środkami immunosupresyjnymi, takimi jak: cyklosporyna, cyklofosfamid, metotreksat czy aziatiopryna. Niekiedy stosuje się schemat terapii pulsowej lekami immunosupresyjnymi.

W leczeniu pęcherzycy, pożądane skutki u niektórych chorych dają antybiotyki z grupy tetracyklin w połączeniu z kwasem nikotynowym. Na zmiany skórne stosuje się także środki odkażające skórę oraz zabezpieczające przed zakażeniem bakteryjnym i zwiększeniem rozmiaru uszkodzenia naskórka. Pęcherzycę leczy się również lekami przeciwgrzybicznymi. Pozytywne efekty daje smarowanie zmian skórnych maścią z glikokortykosteroidami. W terapii pęcherzycy stosuje się zarówno leki dożylne, jak i doustne. Wybór metody leczenia wynika z rozmiaru zmian pęcherzykowych.

Zauważono, że zmiany pęcherzykowe częściej występują u osób z dziedziczną skłonnością do choroby. Dlatego też, gdy pacjent udaje się do lekarza, ten zleca przeprowadzenie badania na obecność komórek akantolitycznych. Badanie wykonuje się za pomocą testu Tzancka. Diagnoza pęcherzycy opiera się także na wywiadzie i dokładnej obserwacji zmian skórnych. Do niedawna pęcherzycę postrzegano jako chorobę śmiertelną, jednak rozwój medycyny na przestrzeni ostatnich lat sprawił, że możliwa jest skuteczna walka z chorobą.