Perymetria

Perymetria, czyli inaczej badanie pola widzenia, to badanie okulistyczne sprawdzające zasięg pola widzenia, czyli obszaru, który jesteśmy w stanie zobaczyć nieruchomym okiem. Są dwie uzupełniające się metody przeprowadzania badania pola widzenia - rzutowanie siatkówki na powierzchnię kulistą (perymetria) i płaską (kampimetria). Badanie to przeprowadza się w jasno oświetlonym pomieszczeniu lub w ciemności.

Kiedy wykonuje się badanie pola widzenia?

Obecnie można także przeprowadzić komputerowe badanie wzroku, jest ono precyzyjniejsze od tradycyjnego badania pola widzenia, zmniejsza też ryzyko błędów subiektywnych pacjenta.
Perymetria jest badaniem, w którym rejestrowane są ubytki w polu widzenia jednego i drugiego oka pacjenta. Na schemacie można zobaczyć, jaka jest ich wielkość oraz umiejscowienie. Takie ubytki w polu widzenia mogą się pojawić z różnych przyczyn, na przykład:

• zmian chorobowych nerwu wzrokowego;
• schorzeń nerwu wzrokowego;
• chorób siatkówki i naczyniówki, np. odwarstwienie siatkówki;
• chorób układu nerwowego;
• jaskry.

Zauważane miejsca chorobowe najczęściej występują na siatkówce, gdzie bodźce świetlne nie są odbierane w wyniku pojawienia się zmian chorobowych w samej siatkówce bądź też na skutek uszkodzenia neuronów odprowadzających bodźce do ośrodków wzrokowych w mózgowiu.

Jak przebiega perymetria?

Przed perymetrią należy przeprowadzić badanie ostrości wzroku. Przy zbyt niskiej ostrości wzroku zbadanie pola widzenia jest utrudnione, a nawet niemożliwe. Nie są wymagane żadne specjalne przygotowania ze strony pacjenta przed badaniem.
Badanie pola widzenia wymaga skupienia uwagi pacjenta - to jego wypowiedzi są brane pod uwagę w ocenie obszaru, który jest w stanie zobaczyć nieruchomym okiem. Badanie perymetryczne, ze względu na brak odpowiedniej współpracy z lekarzem, nie może być wykonywane u dzieci, u osób z ociężałością umysłową, a także u starszych, u których występuje zła orientacja. Badanie pola widzenia może trwać kilkadziesiąt minut. Nie ma po nim żadnych powikłań.
Głowa osoby badanej jest unieruchomiona na specjalnych podpórkach. Bada się jedno oko, drugie pozostaje zasłonięte. Pacjent patrzy przed siebie i wpatruje się cały czas w punkt położony na wprost oka, które jest badane. W innym miejscu pojawia się punkt, który się porusza. Zadaniem osoby badanej jest poinformowanie lekarza, kiedy widzi cały punkt, a kiedy przygasa i znika całkowicie z pola widzenia. Zakres pola widzenia zaznaczany jest przez lekarza na specjalnym schemacie. Na naim będzie także widoczna ślepa plama Mariotte'a jako miejsce, w którym pacjent nie może zobaczyć punktu. Badanie można powtórzyć zmieniając średnicę, natężenie światła i/lub kolor poruszającego się znaczka.
Do kampimetrii używa się kwadratowego czarnego ekranu z białym punktem fiksacji. Osoba badana jest w odległości 2 m od ekranu. Ta metoda jest jednak coraz rzadsza. W czasie badania pacjent powinien precyzyjnie odpowiadać na pytania lekarza. Perymetrię wykonuje się u wszystkich, pod warunkiem, że jest to osoba potrafiąca odpowiadać na pytania lekarza.