Piercing

Piercing oznacza po angielsku „kolczykowanie” lub „przekłuwanie”. Jest to metoda ozdabiania ciała polegająca na przekłuwaniu specyficznych miejsc ciała, np. nosa, języka, warg, łuków brwiowych, podbródka, pępka czy sutków. Znany jest także piercing intymny – czyli przekłuwanie warg sromowych u kobiet oraz prącia i moszny u mężczyzn. Najpopularniejsze kolczyki do piercingu to kółko zapinane kulką oraz sztanga powierzchniowa (nazwana tak ze względu na kształt). Kolczyk w uchu lub kolczykowanie ciała może nie tylko ozdabiać, ale także nieść za sobą konkretne znaczenie.

 

Początki przekłuwania i kolczykowania ciała 

Historia piercingu jest tak stara jak historia tatuażu. Wykonywano go  w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie. W państwie faraonów posiadanie kolczyka w pępku było śladem przynależności do rodziny królewskiej, jeśli ktoś z ludu w podobny sposób modyfikował swoje ciało, był karany śmiercią. Bardzo wiele znaczeń przypisywano też kolczykowaniu w starożytnym Rzymie. Kolczyk w uchu symbolizował wysoki status społeczny, bogactwo i luksus, a wojownicy umieszczali sobie kolczyki w sutkach, bo były one znakiem męstwa i odwagi, a z drugiej strony służyły jako punkt przymocowania płaszczy.

W czasach Imperium Rzymskiego władze wykorzystywały piercing także do oznaczenia przestępców i kryminalistów. Kolczykowanie było powszechne także w kulturze Majów, Azteków i plemion obu Ameryk. Moda na piercing pojawiła się w czasach elżbietańskich wraz z modą na tatuaże w gronie marynarzy. Jej renesans nastąpił w okresie wiktoriańskim, ale przeniósł się w wyższe warstwy społeczeństwa – przekłuwanie sutków i genitaliów stało się wówczas bardzo popularne w kręgach arystokratycznych, a niektórzy twierdzą, że piercing intymny wykonywali nawet członkowie rodziny królewskiej. Kultura chrześcijańska negowała piercing, traktując wszelkie modyfikacje ciała jako praktykę barbarzyńską i pogańską, dlatego też prawdziwe odrodzenie piercingu nastąpiło dopiero w latach 70. XX wieku w Los Angeles i należy wpisać go w szerszy nurt tzw. body artu. 

Najpopularniejsze rodzaje piercingu 

Piercing to szerokie pojęcie, które obejmuje różne formy przekłuwania i kolczykowania ciała. Najpowszechniejsze formy piercingu to:

• piercing ucha – jest to najpopularniejsza i jedna z najstarszych form piercingu; kolczyk w uchu w nikim nie budzi już zdziwienia, nawet jeśli są to coraz popularniejsze ostatnio kolczyki rozpychające ucho;
• piercing nosa – pierwotnie używany był przez plemiona wojownicze; dziś najczęściej nos przekłuwają sobie kobiety; kolczyk w nosie może przybierać postać od delikatnego i drobniutkiego kamyka do dużej i grubej „obręczy” ;
• piercing języka – był popularny już wśród Majów i Azteków i innych plemion z regionu Północno-Zachodniego Pacyfiku; dziś kolczyk w języku jest jednym z najczęściej wykonywanych rodzajów piercingu, bo zapewnia sporą dyskrecję i nie jest widoczny, jak np. kolczyk w nosie czy w brwi;
• piercing intymny – do dziś jest bardzo kontrowersyjną sprawą – u jednych powoduje brak ochoty na seks, u innych znacznie wzmaga libido i przyjemność seksualną, choć nie ma żadnego naukowego dowodu, że jego posiadanie zwiększa doznania cielesne.  

Przeciwwskazania i ryzyko piercingu

Z medycznego punktu widzenia piercing jest traktowany tak samo jak okaleczenie. Niestety, rana, jaka powstała po przekłuciu jakiejś części ciała, zazwyczaj goi się długo i boleśnie. Dlatego też do przekłuwania ciała używa się biżuterii wykonanej z hipoalergicznych stopów metali, korzystnie wpływających na proces gojenia. Komplikacje w procesie gojenia to tylko jedno z niewielu powikłań po zabiegu piercingu. Jak każde przekłucie grozi ono bowiem zakażeniem i dostaniem się do organizmu bakterii. Jeśli przekłucie nie zostanie przeprowadzone w warunkach sterylnych, to istnieje ryzyko zachorowania na WZW typu B i C, zakażenia wirusem HIV i gronkowcem.

Ponadto, przekłuwanie ciała w obrębie jamy ustnej zwiększa ryzyko urazów w uzębieniu, a także licznych ubytków próchnicowych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do wykonania piercingu są:

• zaburzenia krzepliwości krwi;
• stany zapalne, zakaźne lub jakiegokolwiek zmiany skórne w okolicach planowanego kolczykowania;
• alergie na metale;
• choroby przewlekłe, np. cukrzyca;
• tendencje do bliznowców. 

W zasadzie piercing nie zna ograniczeń, bo ludzie wykonują sobie kolczyki w najróżniejszych częściach ciała, chcąc być coraz bardziej oryginalnymi i ekstrawaganckimi.