Po terminie porodu

Niektórym kobietom końcówka ciąży bardzo się dłuży – wyprawka gotowa, walizka do szpitala spakowana, a sama ciężarna jest w pełni gotowa na poród i nowy rozdział w życiu. Innym ostatni trymestr ciąży niemal umyka w natłoku spraw do załatwienia i planów dotyczących nowego życia po porodzie. W obu przypadkach nie sposób jednak przegapić tej specyficznej daty – terminu porodu. Bardzo często zdarza się jednak, że mija on jak zwykły dzień, a maleństwu nie spieszy się z opuszczeniem wygodnego brzucha mamy. Co wówczas robić?

Kiedy mówimy o ciąży przenoszonej?

 

Zanim w miejsce radosnego oczekiwania i podniecenia wkradnie się niepokój, warto przypomnieć sobie podstawowe informacje na temat czasu trwania ciąży. Kalendarz ciąży liczy 40 tygodni, przy czym w jego skład wchodzi cały cykl owulacyjny, w którym dochodzi do zapłodnienia. Do połączenia komórki jajowej z plemnikiem dochodzi dopiero w trzecim tygodniu tak liczonej ciąży. Tym sposobem rodzi się problem z obliczeniem daty porodu. Niektórzy lekarze określają ją na podstawie wieku ciąży (od poczęcia dziecka), inni – w zgodzie z medycznymi uwarunkowaniami – od ostatniej przed roczną przerwą menstruacji.

Dlatego termin porodu jest zwykle tylko hipotetyczną datą rozwiązania. Co ciekawe, niewiele dzieci rodzi się dokładnie w terminie (nie wliczając porodów drogą cesarskiego cięcia). Do wyliczonej daty porodu należy więc często dodać (lub też odjąć) około dwa tygodnie. Jeżeli jednak minął 42 tydzień ciąży, a dziecko nadal nie zdradza chęci do wyprowadzki z łona matki, mamy do czynienia z ciążą przenoszoną. Należy podjąć odpowiednie kroki, mające na celu pomóc dziecku w przyjściu na świat.

Pierwszym krokiem jest konsultacja z lekarzem prowadzącym ciążę. Wizyta nie jest niczym niezwykłym – pod koniec ciąży kobieta bywa u ginekologa częściej niż w I czy II trymestrze. Co może doradzić lekarz? Po zbadaniu przyszłej mamy i pozytywnej ocenie stanu łożyska i jakości płynu owodniowego prawdopodobnie poleci naturalne sposoby przyspieszenia porodu i zaprosi kobietę na regularne badanie KTG.

Domowe sposoby na wywołanie porodu

Wywołanie porodu naturalnymi środkami nie ma na celu przyspieszenia akcji porodowej do tego stopnia, że poród rozpocznie się w domu. Metody te mają raczej wspomóc produkcję oksytocyny odpowiedzialnej za skurcze porodowe oraz zmiękczyć i przygotować szyjkę macicy do pełnego rozwarcia. Najpopularniejszym sposobem na wywołanie porodu jest… seks. Stymulowanie pochwy, szczytowanie oraz drażnienie sutków powoduje wydzielanie się oksytocyny i skurcze macicy – stosunek płciowy więc nie tylko przyspiesza skurcze porodowe, ale także ćwiczy mięśnie macicy, które będą bardzo intensywnie pracować podczas rodzenia.

Innymi domowymi metodami przyspieszania porodu jest picie herbaty z liści malin, spożycie na czczo dwóch łyżek oleju rycynowego (jest on znany z właściwości przeczyszczających; w tym przypadku wspomoże on pracę jelit, a tym samym da macicy miejsce do kurczenia się i wyciągania) czy łykanie wiesiołka. Pomocne są także spacery i intensywniejszy wysiłek fizyczny (np. chodzenie po schodach, szybki marsz).

Poród indukowany

Jeśli naturalne metody wywołania porodu zawiodły, lekarz może podjąć decyzję o położeniu kobiety na oddziale i wywołaniu porodu poprzez indukcję. W niektórych przypadkach jest to konieczne – szczególnie, gdy łożysko starzeje się, ilość i jakość płynu owodniowego uległa zmianie, zapis KTG nie jest prawidłowy oraz gdy przyszła mama odczuwa niepokojące dolegliwości. Poród indukowany polega najczęściej na podaniu ciężarnej kroplówki z oksytocyną. Nie jest to jedyna forma indukcji porodu. W razie niepowodzenia podawany jest także żel z prostaglandynami lub wykonywany jest masaż szyjki macicy, pobudzający ją do otwarcia kanału rodnego.