Posiew moczu

Posiew moczu to inaczej badanie bakteriologiczne moczu. Wykonywane jest w celu stwierdzenia obecności bakterii zawartych w próbce moczu, poprzez namnażanie ich na specjalnych pożywkach. Dzięki temu możliwe jest rozpoznanie rodzaju bakterii odpowiedzialnego za rozwój infekcji układu moczowego. Posiew moczu wykonywany jest zazwyczaj wraz z antybiogramem, czyli badaniem, które określa wrażliwość danych bakterii na antybiotyki, a tym samym pozwala dobrać odpowiednie leczenie.

Wskazania do przeprowadzenia posiewu moczu

Posiew moczu wykonywany jest na zlecenie lekarza, w przypadku pojawienia się objawów mogących świadczyć o zakażeniu układu moczowego. Dodatkowo, badanie moczu na posiew zlecane jest w celu potwierdzenia skuteczności podjętego leczenia.

W celu przeprowadzenia badania bakteriologicznego moczu, należy najpierw pobrać mocz w odpowiedni sposób. Najczęściej stosowaną techniką pobierania moczu do badania jest tzw. metoda środkowego strumienia moczu, która wykonana w odpowiedni sposób minimalizuje zanieczyszczenie próbki florą fizjologiczną (czyli bakteriami, które normalnie bytują w okolicach cewki moczowej i pochwy). Przed pobraniem moczu należy zaopatrzyć się w specjalny jałowy pojemnik do przechowania próbki. Nie należy go otwierać aż do momentu badania. Do badania najlepiej pobierać mocz poranny, oddany tuż po przebudzeniu. Przed samym pobraniem próbki należy dokładnie umyć narządy moczowo-płciowe wodą z mydłem oraz osuszyć je, najlepiej przy użyciu jałowej gazy. Nie należy używać żadnych środków dezynfekujących, gdyż mogą one hamować wzrost bakterii odpowiedzialnej za zakażenie i utrudnić a nawet uniemożliwić jej identyfikację. Pierwszą porcję moczu należy oddać do toalety, następnie napełnić moczem pojemnik i resztę moczu oddać ponownie do toalety. Istnieją także inne metody pobierania moczu na posiew. Należą do nich:

• cewnikowanie - metoda polegająca na wprowadzeniu specjalnej cienkiej, gumowej „rurki” przez cewkę wprost do pęcherza i pobraniu próbki moczu
• aspiracja nadłonowa- metoda polegająca na nakłuciu pęcherza za pomocą igły przez podbrzusze i aspiracji moczu do strzykawki.

Obie te metody wykonywane są, gdy chory nie współpracuje lub nie może oddać moczu (np. z powodu uszkodzenia rdzenia kręgowego, uszkodzenia cewki moczowej lub innych przyczyn). W przypadku niemowląt mocz pobiera się do specjalnego plastikowego woreczka, naklejanego na krocze (z oczywistych powodów-kontaktu moczu ze skórą i narządami płciowymi dziecka, nie jest to zbyt miarodajna metoda i często w razie wątpliwych wyników, wymaga potwierdzenia).

W każdym przypadku próbka moczu powinna być jak najszybciej dostarczona do laboratorium. Należy dołączyć do niej karteczkę z nazwiskiem, imieniem oraz datą urodzenia osoby badanej. W laboratorium próbka moczu zostaje wysiana na różne podłoża. Jeżeli w moczu obecne są bakterie, namnożą się na tych podłożach, co ułatwi ich identyfikację, a także w razie potrzeby pozwoli na wykonanie antybiogramu, który określi ich wrażliwość na działanie konkretnych antybiotyków i pomoże ustalić optymalne leczenie. Wyniki posiewu można odebrać po 2-3 dniach w formie opisu z dołączonym antybiogramem.

Wyniki posiewu moczu

U osoby zdrowej mocz nie zawiera bakterii, a przynajmniej nie więcej niż 1000 na jeden mililitr moczu. Jeśli wynik przekracza 10000 bakterii/ml, badanie należy powtórzyć, natomiast jeśli jest większy niż 100000 oznacza to zakażenie układu moczowego wymagające leczenia.

Posiew z moczu jest bardzo pomocnym badaniem w diagnostyce infekcji dróg moczowych. Dzięki temu, że do wyników badania często dołączany jest antybiogam, możliwe jest dobranie odpowiedniego sposobu leczenia.