Modlę się o siłę i wytrwałość, żeby wyjść z alkoholizmu

Chciałem napisać Wam moją historię. Nie jest to nic budującego, raczej zapis zmagań z nałogiem i ciągłych porażek. Musiałem kilka razy spróbować, kilka razy spaść na dno, po t,o by zacząć trzeźwieć.

W moim domu pili wszyscy: rodzice, dziadkowie. Alkohol był czymś normalnym. Wstydziłem się zapraszać kogokolwiek do domu, nie chciałem, żeby oglądali tą melinę, bałem się, ze będą się ze mnie śmiać. Cały czas czułem się gorszy od rówieśników. Tak było do chwili, gdy pierwszy raz popróbowałem alkohol. W cudowny sposób stałem się wesoły, wygadany, zapomniałem o swoich smutkach. Zacząłem więc zapijać swoją samotność i poczucie odrzucenia. Początkowo skutkowało…

Potem przestało. Alkohol powoli odbierał mi rozum, wolną wolę, stał się ważniejszy od szkoły, pracy, znajomych. Przez alkohol straciłem dziewczynę, na której mi zależało. Rozpiłem się jeszcze bardziej. Rozmyślałem o tym, że jak ona, taka wspaniała, miałaby być z takim pijakiem jak ja.

Zgłosiłem się do poradni odwykowej, jednak tam wszyscy mówili, że jedyną drogą do trzeźwości jest całkowita abstynencja. W ogóle tego nie rozumiałem, jak to? W ogóle nie pić? Zmarnowałem kolejne 7 lat na bezskutecznych zmaganiach… Szpitale, detoksy, esperale, utrata pracy i znajomych, picie denaturatu pod mostem, próba samobójcza… Ocknąłem się późno, ale cieszę się, ze w ogóle w końcu dotarło do mnie, że jestem alkoholikiem, takim samym jak inni alkoholicy. Nie ma dla mnie innej drogi. Dziś jestem 4-ty dzień trzeźwy. Wiem, że abstynencja to dla mnie jedyna szansa, aby odbić się od dna… Zacząłem wierzyć w Boga, modlę się po raz pierwszy od wielu lat. Proszę o siłę i wytrwałość.  Bardzo się boję, ale będę próbował…

Pytanie zadane 11.09.2009r. o 14:16