Ciągły niepokój i zero snu w ciąży

Witajcie, mam ten sam problem co wy dziewczyny. Jestem w 7 miesiącu i od jakiegoś czasu cierpię na bezsenność, zasypiam wieczorem, potem budzę się ok.2 w nocy i do widzenia, albo się przewracam z boku na bok, albo trwam w takim pół śnie i zerkam na zegarek, kiedy ten ranek. Dodam, że nie mam żadnych problemów, jestem szczęśliwą mężatką. Ale jak tu czytam, to widzę, że to chyba jeden ze skutków ubocznych ciąży. Trochę mnie to zaskoczyło, bo na początku ciąży ciągle spałam, bez drzemki w dzień nie potrafiłam się obejść i później w nocy też nie było problemów, więc chyba już swoje wyspałam:) Też myślę, żeby potraktować to jako przygotowanie do bezsennych nocy po porodzie.

Hej dziewczyny! Witam w clubie. Też jestem szczęśliwą mężatką i przyszłą mamusią, to 7-my miesiąc ciąży i od 5 nocy zaczęły mi się te same problemy-cierpię na bezsenność, zasypiam 5-6 rano i śpię około 3h na dobę. Na początku strasznie martwiłam się tym (przez pierwsze 3 noce) ale teraz po oględzinach wiem, że nie ja jedna i jest to normalny objaw wywołany hormonami. Mąż mnie dzielnie wspiera, a ja staram się być dobrej myśli i wcale nie mam jakiś czarnych myśli, leżę grzecznie, a sen nie przychodzi...fakt jestem na zwolnieniu i tłumaczę sobie, że organizm już swoje wypoczął, a sen i tak kiedyś przyjdzie, bo swoje musi odespać...pozdrawiam Was cieplutko!będę do Was zaglądać! Ewela

hej dziewczyny widzę że nie tylko ja cierpie na bezsenność powinnyśmy sie jakoś wspierać nawet króciutką rozmową ja też już nie daje rady nie spie już tydzień i wogóle nie czuje potrzeby snu. W dzień to jakoś mija zawsze się czymś zajmę ale w nocy dopadają mnie czarne myśli. Nie mam żadnych problemów w życiu prywatnym bo jestem szczęśliwa mam kochanego męża i jestem w planowanej ciąży już 7miesiąc.proszę was o wsparcie bo psychicznie się wykończe.wiola

Witaj.
Dopiero tu zerknęłam, mój mąż wziął urlop i wspólnie wyjechaliśmy odpocząć. Bardzo mi to pomogło, że ktoś był cały czas ze mną. Wczoraj byłam u lekarza, jego zdaniem wszytko jest ok, nie jest to ciąża zagrożona. Niepokój i takie napięcie towarzyszy mi cały czas, ale jakoś się przyzwyczaiłam, nie mam już na szczęście takiego nerwowego skurczu w gardle uniemożliwiającego jedzenie. Noce mam różne, ale nie ma porównania z tym obłędem, który był na początku. Czasami wstaję nawet 3 razy, bo budzi mnie pęcherz. Powoli się wyciszam i jakoś zaczynam sobie radzić. A po całym tym początkowym stresie, wpadłam w taką depresję; nie chce mi się robić nic, myć, ubierać, kremować twarzy, sprzątać, nic mi nie sprawia przyjemności itp. Mądrą rzecz powiedziała mi psycholożka i bioenergoterapeuta: proszę zaakceptować stan w jakim pani jest- bynajmniej nie chodziło o ciąże :)- tylko cała resztę nie chce się pani jeść, proszę nie jeść, chce pani leżeć cały dzień, proszę leżeć. I chyba to oswajanie się, pogodzenie się z 'depresją' najbardziej mi pomogło. Cały czas nie jest idealnie- mam jeszcze parę 'rodzinnych problemów' i to z nimi w głównej mierze jeszcze nie mogę sobie poradzić.
Co mogę Tobie poradzić- dużo rozmawiaj z bliskimi osobami, psychologiem. Ja również służę pomocą- g-g aktualnie mi nie działa, ale to chyba przejściowe- wiec generalnie zapraszam do kontaktu :)