Dlaczego znów się pogrążam?

Witam serdecznie.

Rozumiem, że czuje się Pani sfrustrowana i bezradna wobec objawów anoreksji. Proszę jednak nie upadać na duchu, istnieje mozliwość wyścia z tej sytuacji i odzyskania wiary w zwycięstwo. Niestety, walka z anoreksją może trwać nawet klika lat. Nie wiem, jakie były Pani oczekiwania - jeśli miała Pani np. nadzieję, że 3- miesięczna hospitalizacja psychiatryczna spowoduje wyleczenie, to mogła Pani przeżyć pewien zawód. To, że była Pani leczona w szpitalu może wskazywać, że anoreksja osiągnęła wówczas znaczny stopień zawaansowania. Proszę nie oskarżać się i nie obwiniać za swoją chorobę - nie wybrała Pani jej przecież i faktycznie przeżywa Pani cierpienie z tego powodu, na które nie zdecydowałaby się Pani świadomie.

Wspomina Pani o cechach osobowości, takich jak: nadwrażliwość, problemy w relacjach interpersonalnych oraz z ekspresją negatywnych emocji. Są to często spotykane problemy u osób borykajacych się z zaburzeniami odżywiania. Bardzo dobrze, że potrafi Pani te problemy dostrzec i nazwać - teraz wymaga Pani jedynie profesjonalnych wskazówek, jak sobie z nimi poradzić. Te problemy mogą mieć źródło w Pani dzieciństwie, relacjach z rodzicami i innymi znaczącymi osobami, niezaspokojonymi potrzebami emocjonalnymi. Te i inne problemy natury psychologicznej moga mieć również związek ze wspomnianymi przez Panią objawami depresji i lęku. W tej sytuacji nie powinna Pani poprzestawać jedynie na przyjmowaniu leków, najważniejsza w leczeniu anoreksji jest psychoterapia. Leki są oczywiście konieczne, jeśli np. z powodu nasilonych objawów lęku nie można uczestniczyc w psychoterapii lub gdy pojawiają się myśli samobójcze, kluczowe znaczenie ma jednak systematyczna psychoterapia. Zazwyczaj trwa ona co najmniej kilka miesięcy, polega na reguarnych sesjach raz w tygodniu. Polecam pani w szczególności psychoterapię poznawczo-behawioralną lub interpersonalną (np. Gestalt), których skuteczość w leczeniu anoreksji została potwierdzona badaniami klinicznymi.

Wspomina Pani, że trudno Pani prosić o pomoc - proszę zastanowić się, jak tego typu założenie wpływa na Pani życie - czy je ułatwia, czy może wręcz przeciwnie? Czy inni ludzie, których Pani zna potrafią prosić o pomoc? Czy na tym korzystają? Zachęcam Panią do eksperymentu: proszę powiedzieć sobie: ,,O. K., mam z tym problem, ale mogę spróbować to zmienić", następnie poprosić o pomoc w jakiejś sytuacji - przełamać swoje ograniczenia, a następnie zobaczyć efekty. Może Pani spróbować spojrzeć na siebie ,,z boku" i wyobrazić sobie bliską osobę zmagającą się z tymi samymi problemami (np. przyjaciółkę). Co doradziłaby Pani najblizszej osobie w Pani sytuacji? Powiedziałaby jej Pani :,,Sama jesteś sobie winna, wszystko przez Ciebie, jesteś brzydka i wstrętna"?

Proszę spróbować potraktować swoje ciało z troską i życzliwością. Napady drgawkowe występują u pacjentów z anoreksją głównie z powodu zaburzeń elektrolitowych oraz metabolicznych. Wyrównanie tych zaburzeń prowadzi do ustąpienia objawów. U chorych poważnie wyniszczonych, z wieloletnim przebiegiem choroby mogą pojawić się zmiany zanikowe kory mózgu, ale nawet w tych przypadkach bywaja one odwracalne - po normalizacji masy ciała. Jest również możliwe, że napady są niezależne od anoreksji i współwystępuja niezależnie z powodu padaczki. We wszystkich przypadkach jest możliwe skuteczne leczenie. Jeśli pomimo przyjmowania leków przeciwdrgawkowych występuja napady, proszę skonsultowac się z neurologiem, który może zmodyfikować leczenie. Ponadto, konieczna jest stała kontrola internistyczna - m.in. aby wykluczyć inne przyczyny napadów drgawkowych.

Serdecznie pozdrawiam, życzę wytrwałości i nadziei w walce z anoreksją!