Jak zaczęła się anoreksja?

Witam wszystkich. Postanowiłam opisać swoją historię. Nie dlatego, żeby kogoś ostrzegać. Osobiście uważam, że jeśli ktoś ma duże predyspozycje do zachorowania a w jego życiu coś nie gra, kolejna smutna historia z wielkim czerwonym "WARNING" w tytule nic nie da, albo wręcz wywoła efekt dokładnie odwrotny. Piszę, bo aktualnie nie mam z kim o porozmawiać o swoim problemie, a naprawdę panicznie boję się iść do matki i powiedzieć jej, że po raz kolejny potrzebuję pomocy. Piszę, bo mam nadzieję, że zrobi mi się przez to lepiej. I dlatego, że lubię pisać. Na anę po raz pierwszy zachorowałam w wieku 15 lat. Przyczyny? Perfekcjonizm, stuprocentowa kontrola ze strony rodziców, ogólne problemy z rodzicami, problemy ze znajomymi w szkole, molestowanie seksualne, kompleksy (które początkowo właściwie oscylowały bardziej w stronę cery i problemów z cerą niż wagi). Zawsze uważałam się za grubą, chociaż nigdy taka nie byłam, waga zawsze była może 3-4 kilo ponad idealną dla mojego wzrostu. Nigdy w życiu nie usłyszałam, że jestem "gruba", albo chociażby "pulchna". Ale też nigdy nie usłyszałam, że jestem "piękna". Nigdy nawet nie usłyszałam, że mam prawo być "szczęśliwa". Że mam prawo do "przyjemności". Zawsze byłam przeciętna. Przeciętnie ubrana. Przeciętny wzrost. Nudna. Nietowarzyska. W szkole oczywiście same piątki i szóstki. Wzorowe zachowanie. Ponad wiek dojrzała. I tak dalej. Psychicznie to był koszmar. Nienawidziłam siebie. Nienawidziłam tego, że nie mam swojego zdania, że nie umiem go bronić. Nienawidziłam swojej słabości, uległości, tego, że się bezwiednie poddaję kontroli rodziców. Wieczne wyrzuty sumienia i strach, że ich zawiodę. I samotność. Wieczna samotność. Pamiętam pierwszą dietę odchudzającą. Magiczne uczucie lekkości. Uzależniające uczucie kontroli. Wkrótce odkryłam, że to jest coś, czego nikt mi nie może zabrać. Czego nikt mi nie może zabrać. Byłam gotowa na wszystko, żeby tylko triumfować nad matką, która nagle nie mogła absolutnie NIC zrobić, żeby mnie zatrzymać. Uzyskałam coś, czego nie mogłam uzyskać przez całe lata w inny sposób. I nie obchodziła mnie cena, bo nie miałam absolutnie nic do stracenia. Tymczasem z brzydkiego kaczątka przeradzałam się w łabędzia. W większym skrócie, trafiłam na terapię. Jedną, drugą. Nabrałam pewności siebie, poradziłam sobie w większością dawnych problemów. Nauczyłam się rozmawiać z matką, na tyle, na ile to było możliwe. Pojednałam się z ojcem. Zakochałam się i miałam pierwszego poważnego faceta. Zaczęłam chodzić na imprezy, znalazłam sobie znajomych. Z szarej myszki przerodziłam się w przebojową pannę z wyrazistą osobowością. Nauczyłam się śmiać. Ostatni rok liceum wspominam jako najlepszy w życiu. Nie mogę powiedzieć, że wyeliminowałam wszystkie stare nawyki, ale generalnie pomijając krótkie epizody, które można spokojnie zwalić na sytuacje stresowe, miałam 3 lata świętego spokoju od ED. Aż do niedawna. Nie wiem od czego się zaczęło. Albo raczej, nie wiem, kiedy zaczęło mi się to nawarstwiać i kiedy zrobiło się tego za dużo. Jestem osobą, która bardzo dużo nad sobą pracuje i wkłada w to bardzo dużo energii. Nie wiem, co sprawiło, że się załamałam. Pójście na studia, na których okazało się że nie jestem taka wybitna? Potrafiłam to przełknąć, pogodzić się z tym, wyluzować. Złamane serce? Na własne życzenie poniekąd, mam tendencje do wybierania facetów, którzy mnie krzywdzą i odrzucania tych dobrych. Stracone przyjaźnie, przyjaciółki, dla których totalnie przestałam się liczyć, nie wspominając o naśmiewaniu się ze mnie? Nawrót problemów z cerą? Wszystko na raz. I nie miałam siły, żeby zmierzyć się z tym, co czuję. Chciałam to kontrolować. Zabić wszystkie emocje. Wróciły dawne myśli. Nie jesteś niczego warta. Nie zasługujesz na miłość. Jesteś beznadziejna, głupia, leniwa. Nic nie potrafisz i nie poradzisz sobie w życiu. Oczywiście zaczęłam chudnąć. Znikać w tłumie. Gram na zwłokę, jem często na pokaz, waga jest wciąż w normie (co mnie denerwuje, chociaż ciuchy już wiszą), ale matka już i tak się zorientowała, co się dzieje. Wieczne pretensje, które nie ułatwiają sprawy, a tylko dają poczucie, że ją zawiodłam. Wiem, że niedługo dotrę do granicy, w której skończy się zapobieganie i zacznie się chorowanie/leczenie. Tylko że ja totalnie nie mam motywacji, żeby cokolwiek z tym zrobić. Kiedy po raz pierwszy szłam na terapię, miałam nadzieję, że jak to skończę, to będę szczęśliwa. Nie wyszło mi to całe szczęście. Aktualnie nienawidzę siebie, nienawidzę swojego życia. Nie, nie jest ok. Mój boże. To brzmi jak jakieś żenująco dramatyczne wołanie o pomoc, w dodatku w internecie, podczas gdy to, co robię tutaj, po drugiej stronie, jest jak planowanie powolnego samobójstwa. No ale niech będzie! Proszę o pomoc. Albo raczej dystans do mnie. Kopa w dupę do pracy. Radę. Cokolwiek.

Pytanie zadane 20.07.2010r. o 03:38 przez i....ka@gmail.com