Walka z córką anorektyczką
Myślę że moja córka też ma problem z anoerksją, schudła bardzo odmawia jedzenia. Walka z nią nie ma sensu, chowa słodycze po kontach, obraża się jak proponuje jej posiłek. Jak mam z nią postępować? POMÓŻCIE. Czuje się bezsilna i płakać mi się chce jak patrzę na jej wychudzone ciało, odstające łopatki i biodra wystający kręgosłup. Lekarz rodzinny okazał się ignorantem totalnym. Mimo to że waga jest poniżej normy powiedział mi PRZY CÓRCE że to moja histeria że w tym wieku to normalne że jest rozsądna i wie co robi. Żal, nawet jej nie zbadał, nie obejrzał, pod stertą ciuchów przecież nic nie widać. Spytał się tylko czy uważa się za anorektyczkę. Ona na to, że nie. Więc stwierdził, że nie ma problemu, a ja chcę z niej zrobić wałek i na siłę utuczyć! Teraz ona się tego trzyma i na każdą prośbę o zjedzenie posiłku powtarza mi to. POMÓŻCIE PROSZĘ!
Pytanie zadane
ODPOWIEDŹ EKSPERTA
Mgr Kamila Krocz - psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji...
Witam serdecznie!
Przez Internet nie da się stwierdzić, czy Pani córka rzeczywiście boryka się z problemem anoreksji, czy nie. Najczęściej jednak matczyna intuicja nie zawodzi, więc jeżeli niepokoją Panią nawyki żywieniowe Pani córki i odmawianie jedzenia, to lepiej interweniować. Czasem lepiej dmuchać na zimne. Dziwi mnie postępowanie lekarza rodzinnego. Anorektyczka zapytana, czy czuje się anorektyczką, zawsze zaprzeczy. Dziewczyny cierpiące na jadłowstręt psychiczny kryją się z tym, że mają zaburzenia odżywiania. Wychodzą z założenia, że ich reakcje są w porządku, że ograniczają racje żywnościowe, gdyż dbają o sylwetkę i zgrabną figurę. Najczęściej o anoreksji świadczy unikanie tuczących posiłków, spadek masy ciała lub brak oczekiwanego przybytku wagi, prowokowanie wymiotów, stosowanie diet i środków przeczyszczających, katowanie się intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi, zaburzony obraz własnego ciała, lęk przed przytyciem, zaburzenia hormonalne, np. zanik miesiączki. Do zaburzeń odżywiania przyczynia się wiele czynników, np. perfekcjonizm dziecka, wysoki poziom aspiracji, wysoki poziom tłumionej agresji, zaburzone relacje rodzinne itp. Jak postępować z dzieckiem, które nie chce jeść, tłumacząc, że rodzic chce go utuczyć? Nie zmusi Pani córki do jedzenia ani do tego, by poszła do psychiatry. Proszę jednak zachęcać córkę, by angażowała się w przygotowanie posiłków, decydowała o tym, co chce zjeść, kupowała produkty do dań, które samodzielnie czy wspólnie z Pani pomocą chciałaby przygotować. Celebrujcie posiłki, starając się jeść wspólnie. Dbajcie o dobre nawyki żywieniowe. Starajcie się jeść zdrową żywność. Może pomyślcie o wspólnej wizycie u dietetyka, który ustali odpowiednio zbilansowaną dietę dla córki. Niech Pani dyskretnie rozmawia z córką o jej uczuciach i problemach – na początku może reagować gniewem i agresją, ale być może po czasie da się namówić na wizytę u psychologa szkolnego albo w poradni zdrowia psychicznego. Psycholog stwierdzi, czy oprócz psychoterapii konieczna jest pomoc psychiatryczna i farmakoterapia. Więcej o anoreksji przeczyta Pani tutaj:
http://portal.abczdrowie.pl/anoreksja
http://portal.abczdrowie.pl/anoreksja-u-dzieci
http://portal.abczdrowie.pl/anoreksja-bulimiczna
http://portal.abczdrowie.pl/leczenie-anoreksji
Pozdrawiam i życzę powodzenia!
Przez Internet nie da się stwierdzić, czy Pani córka rzeczywiście boryka się z problemem anoreksji, czy nie. Najczęściej jednak matczyna intuicja nie zawodzi, więc jeżeli niepokoją Panią nawyki żywieniowe Pani córki i odmawianie jedzenia, to lepiej interweniować. Czasem lepiej dmuchać na zimne. Dziwi mnie postępowanie lekarza rodzinnego. Anorektyczka zapytana, czy czuje się anorektyczką, zawsze zaprzeczy. Dziewczyny cierpiące na jadłowstręt psychiczny kryją się z tym, że mają zaburzenia odżywiania. Wychodzą z założenia, że ich reakcje są w porządku, że ograniczają racje żywnościowe, gdyż dbają o sylwetkę i zgrabną figurę. Najczęściej o anoreksji świadczy unikanie tuczących posiłków, spadek masy ciała lub brak oczekiwanego przybytku wagi, prowokowanie wymiotów, stosowanie diet i środków przeczyszczających, katowanie się intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi, zaburzony obraz własnego ciała, lęk przed przytyciem, zaburzenia hormonalne, np. zanik miesiączki. Do zaburzeń odżywiania przyczynia się wiele czynników, np. perfekcjonizm dziecka, wysoki poziom aspiracji, wysoki poziom tłumionej agresji, zaburzone relacje rodzinne itp. Jak postępować z dzieckiem, które nie chce jeść, tłumacząc, że rodzic chce go utuczyć? Nie zmusi Pani córki do jedzenia ani do tego, by poszła do psychiatry. Proszę jednak zachęcać córkę, by angażowała się w przygotowanie posiłków, decydowała o tym, co chce zjeść, kupowała produkty do dań, które samodzielnie czy wspólnie z Pani pomocą chciałaby przygotować. Celebrujcie posiłki, starając się jeść wspólnie. Dbajcie o dobre nawyki żywieniowe. Starajcie się jeść zdrową żywność. Może pomyślcie o wspólnej wizycie u dietetyka, który ustali odpowiednio zbilansowaną dietę dla córki. Niech Pani dyskretnie rozmawia z córką o jej uczuciach i problemach – na początku może reagować gniewem i agresją, ale być może po czasie da się namówić na wizytę u psychologa szkolnego albo w poradni zdrowia psychicznego. Psycholog stwierdzi, czy oprócz psychoterapii konieczna jest pomoc psychiatryczna i farmakoterapia. Więcej o anoreksji przeczyta Pani tutaj:
http://portal.abczdrowie.pl/anoreksja
http://portal.abczdrowie.pl/anoreksja-u-dzieci
http://portal.abczdrowie.pl/anoreksja-bulimiczna
http://portal.abczdrowie.pl/leczenie-anoreksji
Pozdrawiam i życzę powodzenia!
Na pytania naszych użytkowników odpowiadają lekarze, psychologowie i dietetycy. Odpowiedź otrzymasz średnio od 4 do 24 godzin.
Odpowiedzieliśmy już na 6373 pytania
Podobne pytania
Witam! Mam 13 lat, ważę 49 kg przy 173 cm wzrostu. Niedawno stanęłam przed lustrem i stwierdziłam, iż jestem gruba. Rozpoczęłam poszukiwanie diet, blogów i porad na temat odchudzania. Natrafiłam ...
Odpowiada: mgr Kamila Krocz
Pytanie zadane przez vi...99@onet.eu
Witam! Mam 14 lat, 158 wzrostu i ważę 44 kg. Mam anoreksję już od 1,5 roku. Zaczęło się od niewinnego odchudzania, czyli: ograniczenie słodyczy, jedzenie dużej ilości warzyw i owoców. Później ...
Odpowiada: mgr Arleta Balcerek
Pytanie zadane przez da...44@wp.pl
Witam! Jestem siostrą anorektyczki (wzrost 170cm, waga 44kg). Była na konsultacji u psychologa, jest w fazie diagnostycznej. Mieszkamy razem. Nie wiem co robić, żeby jej pomóc. Boję się, że mnie ...
Odpowiada: mgr Arleta Balcerek
Pytanie zadane przez mp...sz@op
10-letnia wnuczka, waga 25 kg, żywa, bezproblemowa, jednakże martwi mnie jej brak apetytu, wręcz jadłowstręt. Rosół je widelcem, żadnej innej zupy, suche ziemniaki, kotlet mielony, frytki, placki ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez bo...60@onet.pl
Witam, mam następujący problem: w wyniku odchudzania straciłam okres na 7 miesięcy. Po kilku miesięcznej kuracji hormonalnej udało się go odzyskać. Po odstawieniu hormonów samoistnie wystąpił dwa ...
Odpowiada: mgr Kamila Krocz
Pytanie zadane przez k....cz@op.pl
Dzień dobry! Jako zrozpaczonym mąż zwracam sie do państwa po pomoc. Mam podstawy przypuszczać, że żona jest anorektyczką. Nie stało się to z dnia na dzień - ale że nie przebywam na co dzień w domu ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez da...13@gmail.com
Moja bardzo dobra koleżanka ma anoreksję. Jeszcze niedawno sama na to chorowałam i wiem, co ona przechodzi. Tylko, że kiedy szczerze z nią o tym rozmawiam i jej mówię, jak to jest (pobyt w ...
Odpowiada: mgr Arleta Balcerek
Pytanie zadane przez ma...07@wp.pl
Mam 15 lat 170 cm i od dwóch miesięcy ważę 37 kilo. Moje BMI wynosi 13 co wskazuje na wyniszczenie organizmu. Przez 2 miesiące schudłam ok. 8 kilo. Nie mam jeszcze w ogóle miesiączki. Jestem ...
Odpowiada: lek. med. Agnieszka Barchnicka
Pytanie zadane przez ma...ot@op.pl
Mam 15 lat, 170 cm wzrostu i ważę 37-38 kg. Wiem, że moje BMI wynosi ok. 13 (anoreksja i leczenie szpitalne). Owszem, schudłam w ciągu 2 miesięcy ok. 8 kg i swoją obecną wagę utrzymuję już przez ...
Odpowiada: lek. med. Agnieszka Barchnicka
Pytanie zadane przez ma...ot@op.pl
Witam. Zacznę od tego, że popadłem w bulimię. Mam 168 cm wzrostu, ważyłem 37 kg. Oczywiście przytyłem i ważę teraz 54 kg. Zauważyłem zanik na paznokciach tego białka - nie wiem dokładnie, jak to ...
Odpowiada: lek. med. Agnieszka Barchnicka
Pytanie zadane przez bl...cs@buziaczek.pl
Zaczęło się od wakacji zeszłego roku. Postanowiłam schudnąć, ale nie nazywać tego szumnie dietą, nie ogłaszać się z tym zbytnio nikomu - niech widoczne będą efekty. Najpierw po prostu ...
Odpowiada: mgr Arleta Balcerek
Pytanie zadane przez ma....a@interia.pl
Witam. Od okoł0o pół roku żyję ciągle w stresie, przez co mam problemy z jedzeniem. Nie mogę jeść, nie mam apetytu i nie potrafię się zmusić. Ważę 45 kg przy wzroście 159 cm. Powodem moich stresów ...
Odpowiada: mgr Arleta Balcerek
Pytanie zadane przez ju...16@buziaczek.pl
Dziennie spożywam ok. 700-800kcal i wystarcza mi to dodatkowo ćwiczę ok. 1,5h i chudnę. Ile mogę spożywać kcal bez żadnego wysiłku fizycznego. Teraz mam wakacje i mogę sobie pozwolić na to, ale ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez gp...a1@o2.pl
Mam 16 lat, ważę 53 kg, chociaż do niedawna było ich 49, ale przez napady jedzenia znów waga skoczyła i tak jest już od bardzo dawna. Gdy już czuję, że nie mieszczę się w spodnie o rozmiarze S, to ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez an...08@buziaczek.pl
Witam. Potrzebuję porady. Rok temu wykryto u mnie cukrzycę i od tego momentu ciągle jestem na diecie, a po jakimś czasie mam napady głodu. Nie chcę przytyć, chociaż mam już 5 kg więcej (171 cm i ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez ed...29@wpl.pl
Witam serdecznie! Mam 23 lata, bulimia towarzyszy mi od 6 lat, różnie z nią bywało - ale śmiało mogę powiedzieć, że wymioty na stałe wpisały się w mój plan dnia. Najczęściej - przez dłuższe okresy ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez ul...00@gmail.com
Witam Serdecznie! Pokrótce opiszę swoją historię. Otóż w roku 2008 ważyłem jeszcze 104,5 kg przy wzroście +/- 185 cm. Byłem strasznie otłuszczonym chłopakiem. Grube uda, duża pupa, duży brzuch i ...
Odpowiada: mgr Arleta Balcerek
Pytanie zadane przez do...91@o2.pl
Mam 17 lat! 164 cm wzrostu i ważę 47 kg, ważyłam już 46,3, ale przytyłam. Chociaż w ostatnich dniach waga znowu waha się ku dołowi. Cały czas kurczowo ją kontroluję, obawiam się, że przytyję za ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez it...me@onet.eu
Witam! Mam 22 lata, ważę 54 kg i mam 170 wzrostu. W ciągu roku schudłam 45 kg. Odchudzałam się od kwietnia 2010 do marca 2011 roku z wagi 99 kg spadłam do wagi 54. Miesiączka zanikła już przy ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez ew...11@vp.pl
Witam! Mam 17 lat, aktualnie ważę 47,7 kg przy 154 cm wzrostu. Czytałam wiele na temat zaburzeń odżywiania - jednak nie wiem czy cierpię na bulimię, kompulsywne objadanie się, a może nic mi nie ...
Odpowiada: mgr Magdalena Brudzyńska
Pytanie zadane przez an...93@wp.pl
Komentarze (komentowanie tymczasowo wyłączone)
Ty masz rację zmień lekarza, bo potem może być za późno.
Borykam się z tym samym problemem. Od wakacji moja córka zaczęła przesadnie dbać o swój wygląd, liczyła kalorie, jadła tylko to, co zdrowe, odrzuciła słodycze. Potem zmieniła ilości jedzenia - jadła tyle, co nic. Na kolację zero pieczywa, były serki, w tej chwili już tylko połowa. Choroba następowała w \bardzo szybkim tempie. Na początku zaprzeczała, że wpada w anoreksję, mówiła, że dba o siebie, po przeczytaniu podsuwanych jej artykułów w Internecie i zrobieniu sobie testu przejrzała na oczy i zgodziła się pójść do psychologa. Spadek wagi był znaczny - wyjściową miała niedużą i nie musiała się odchudzać. Jest w tej chwili pod opieką psychologa, który zajmuje się tym problemem , no i niestety psychiatry - który zalecił branie leków. Ciągle walczę - zjada, co prawda 5 posiłków dziennie, ale ilości ich są opłakane i z pewnością nie zwiększą jej wagi. Nie chce jeść niczego innego, tylko kanapkę razowego chleba z pomidorem - na drugie śniadanie i malutką na podwieczorek. Kolacja nadal bez zmian, śniadanie- śladowe ilości płatków, obiadu niewiele. Cóż chciałam poradzić? Proszę nie zostawiać córki samej sobie, jeśli nie chce, to zmusić do póscia do psychologa -poczuje się pani troszkę lepiej widząc,że ktoś pomaga w tym,by wyszła z choroby. Psycholog zadecyduje czy konieczna jest wizyta psychiatry. Proszę nie wierzyć, że to samo przejdzie i uda się pani samej zwalczyć tę chorobę. Też tak na początku myślałam i załuję, że po pierwszych sygnałach, któe zauważyłam nie udałam się z córkę do psychologa. Życzę wytrwałości i siły, bo jest ona nam rodzicom bardzo potrzebna. Musimy wakczyć o swoje dzieci. Ta choroba wyniszcza, nie uzmysłowi się anorektyczce, że się niszczy, że może umrzeć. A jesli okaże się, że konieczny jest pobyt w szpitalu, to niestety aby ratować zycie, należy się na to zgodzić. Matka anorektyczki