Mama piętnastoletniej anorektyczki

Nie dodaje, bo nie muszę i co mi zrobicie, a jeśli o anoreksję chodzi to ona doprowadza do jego wyniszczenia i śmierci organizmu.

Mamo anorektyczki! dobrze, że zauważyłaś problem swojej córki! Ja choruję od 17 roku życia, ale tylko dzięki bardzo szybkiej interwencji mojej Mamy zauważyłam swój problem! To dla niej poszłam po raz pierwszy trzy lata temu do psychologa i psychiatry, chciałam "udowodnić jej, że wszystko jest w porządku". Tak naprawdę poszłam tam, nie wierząc, że mam problem. A jednak - miała rację...! Tego naprawdę się nie widzi... Byłam do Mamy wrogo nastawiona, miałam poczucie, że chce mi zrobić na złość, że wmawia mi chorobę. Piszę to, bo Twoja córka pewnie będzie na początku reagować podobnie. To minie, uwierz! Musi się skonfrontować z chorobą, ale potrzebuje Ciebie, żeby ją dostrzec... Warto skontaktować się ze szkolnym psychologiem (ja tak zrobiłam i stamtąd dostałam skierowanie do specjalistycznej poradni) albo pójść do placówki, w której nikt nie będzie znał córki (może będzie jej łatwiej). Nie rezygnuj, choć będzie ciężko. I Tobie, i jej... Może będzie na początku agresywnie nastawiona, ale to minie na pewno! Pamiętaj też, że to nigdy nie jest "niewinne odchudzanie". Ja tak zaczynałam, a dopiero po jakimś czasie odkryłam, że chciałam chudnąć, bo wtedy miałam myśli zajęte czymś innym, mniej ważnym niż problemy, z którymi tak naprawdę muszę się mierzyć. Brak akceptacji samej siebie, zaburzone relacje rodzinne, zbyt wysokie wymagania, którym chciałam sprostać, perfekcjonizm w każdej dziedzinie... TERAZ JESTEM WDZIĘCZNA MOJEJ MAMIE, ŻE WYMUSIŁA NA MNIE WIZYTĘ U PSYCHIATRY I PSYCHOLOGA. Bez jej pomocy pewnie nadal byłabym nieświadoma tego, co się stało. I choć nadal nie czuję się zdrowa to wiem, jak długo przebiega leczenie, a im wcześniej się je zacznie, tym większa szansa na odniesienie sukcesu. WALCZ O SWOJĄ CÓRKĘ, MAMO ANOREKTYCZKI! Okaż jej wsparcie, ale nie wytykaj jej błędów, nie wyliczaj tego, co je. Nie staraj się jej kontrolować, bo efekt będzie odwrotny. Zapewnij jej opiekę specjalisty i bierz czynny udział w leczeniu. Staraj się rozmawiać z córką o uczuciach - powiedz jej, że się o nią martwisz, że zależy Ci na niej i nie jesteś wrogiem, lecz przyjaciółką. Bez Ciebie ona sobie nie poradzi. Bądź przy niej, wspieraj ją, okaż miłość, zainteresowanie i zrozumienie. To więcej, niż się wydaje... ŻYCZĘ CI POWODZENIA, DETERMINACJI I SAMOZAPARCIA W DĄŻENIU DO CELU, MAMO!