Mój 8-miesięczny syn wpada w histerię, gdy chce, żeby go wziąć na ręce i nie chce spać w łóżeczku

Witam Panią!

Na odległość nie mogę wykluczyć żadnego medycznego powodu zachowania dziecka. Dla pewności sugerowałabym, aby pokazała Pani dziecko pediatrze.

Od strony psychologicznej, mogę poradzić, aby nie ulegała Pani histerii dziecka, ponieważ w ten sposób wpędza Pani siebie i dziecko w błędne koło. Biorąc malucha do łóżka, czy na ręce, kiedy za pomocą histerii się tego domaga, tym samym nagradza Pani takie zachowania.

Polecałabym Pani lekturę książki pt. "Każde dziecko może nauczyć się spać" autorstwa Anette Kast Zahn. Opisane w tej książce metody uratowały nie jedną mamę od notorycznego niewyspania.

Chciałabym też zaznaczyć, że zdrowemu dziecku płacz i krzyk nie zaszkodzi. Jeśli konsekwentnie będzie Pani tłumaczyła dziecku, że nie akceptuje Pani takiego zachowania i w momentach histerii będzie je Pani ignorowała, prędzej czy później będzie musiało dać za wygraną. Dzieci są bardzo bystre i bardzo sprytne. Potrafią wychwycić najmniejszy przejaw niekonsekwencji u rodziców i wykorzystać do osiagnięcia swojego celu. Proszę też pamiętać, że wychowanie dziecka należy rozpocząć od pierwszych dni jego życia. Uczenie dziecka zasad oraz konsekwencji ich łamania, nawet u kilkumiesięcznego brzdąca, przyniesie wiele korzyście nie tylko dla rodziców, ale przede wszystkim dla dziecka. Nauka życia opartego na jasnych zasadach daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, staje się ono bardziej ufne w stosunku do ludzi i bardziej samodzielne.

Sama jestem mamą i zdaję sobie sprawę z tego, jak serce boli, kiedy dziecko płacze. Jednak, kiedy dziecko jest bezpieczne i najedzone, przeczekanie krzyku jest najlepszym, co można zrobić. Jeśli dziecko zrozumie, że krzykiem niczego nie osiągnie, zacznie korzystać z innych metod komunikacji. Tutaj ważną rolę odgrywają rodzice, którzy powinni uczyć dziecko właściwych metod komunikowania swoich potrzeb.

Proszę też pamiętać, że dziecka nigdy nie wolno zostawiać samopas z jego problemem. Przeczekanie nie oznacza porzucenia dziecka w pokoju, bo może to spowodować u dziecka lęk. Bardzo dobrą metodą w tej sytuacji, jest podchodzenie do dziecka na 2 minuty, mówienie do niego spokojnym głosem (nie wolno brać na ręce! dziecko ma pozostać w swoim łóżeczku!), po czym wychodzenie na 5 minut. Za każdym kolejnym razem okres nieobecności w pokoju dziecka powinien się wydłużać o kolejne 5 minut. W ten sposób dziecko czuje się bezpiecznie, bo wie, że mama przyjdzie, kiedy usłyszy płacz, jednak maleństwo nie osiąga swojegu celu, czyli wzięcia na ręce i zabawy. W pewnym momencie maluch dochodzi do wniosku, że krzyk i płacz mu się nie opłaca i że lepiej dla niego będzie kiedy pójdzie spać. Efektów nie można spodziewać się od razu. Niektórzy rodzice walczyli (głownie ze sobą ;-) przez ponad 1,5 tygodnia. Jednak konsekwencją można naprawdę wiele ugrać. Nie słyszałam, aby zdrowe dziecko protestowało dłużej niż 2 tygodnie, zwykle po 3-5 dniach maluchy dają za wygraną.

Sugerowałabym również odzwyczaić dziecko od zasypiania w wózku. Dziecko powinno wiedzieć, że do spania służy łóżeczko. Z wyjątkiem wyjazdów, np. na wakacje, łóżeczko powinno być jedynym i stałym miejscem zarówno zasypiania, jak i spania.

Pozdrawiam i życzę dużo wytrwałości!