Nadpobudliwe i nieśpiące 1,5-roczne dziecko - co robić?

Ja tez mam nadpobudliwe dziecko wlasnie w wieku ok.20 miesiecy.Wydaje mi sie,ze nasze oczekiwania i brak ich spelnienia prowadzi czesto do blednych wnioskow.
Pisalas,ze jak byla niemowlakiem,spala tylko przy piersi.Wiele piersiowych dzieci takie jest.Pokutuje jednak pewien schemat dzieci przesypiajacych cala noc odkad mleko modyfikowane przejelo role mleka matki.Piers jest nietylko zrodlem pokarmu,ale rowniez zrodlem relaksu,bezpieczenstwa i bliskosci dla naszych maluchow.Moje dziecko do 17 miesiaca samo zasypialo tylko przy piersi.Tak spaly dzieci przez tysiace lat,ale nagle zaczelo to byc cos dziwnego i niezdrowego.
Przezycia w trakcie twojej ciazy,jakies komplikacje przy porodzie (nawet najmniejsze) moga wplynac na dziecko w ten sposob,ze beda potrzebowac wiecej bliskosci i poczucia bezpieczenstwa niz inne dzieci,gdzie mamy byly spokojniejsze,mialy mniej stresujacych przezyc i porody bez problemow.Nawet najmniejszy stres wplywa na te male organizmy.Ich mozg po urodzeniu jest rozwiniety w ok.20% (w sensie powiazan nerwowych itd.).Wyobraz sobie,ze nawet mala dawka moze zablokowac wiele takich polaczen i moga sie one nigdy nie rozwinac.
Wiem,ze takie energoczne dziecko jest meczace.Ja sama waze 10kg mniej niz przed ciaza.Nie widzialam jak sobie z tym radzic,ale doradzono mi,zeby odpowiadac na potrzeby dziecka,a nie odmawiac,bo musi sie nauczyc,ze nie dostaje sie wszystkiego.Dzieci do 3 roku zycia nie rozumieja racjonalizacji i slowa 'nie' tak jak my je rozumiemy.Co robilam wiec?Podnosilam kiedy chciala byc podniesiona.Nosilam,az sama chciala zejsc.Siedzialam niedaleko niej i patrzylam jak sie bawi,ale nie uczestniczylam w zabawach,chyba ze zabawa wymaga 2 osob np.rzucanie pilki.Nawet jak zmywalam naczynia,a corka chciala byc u mnie na rekach - nie odmawialam.Chyba,ze moglo to oznaczac,ze jest glodna,spragniona,zmeczona,a prosba o podniesienie byla zawsze jej pierwsza proba komunikacji odkad nauczyla sie raczkowac.Oczywiscie nie obywa sie bez placzu.Moje dziecko zawsze duzo plakalo,ale wolalam,zeby plakala w moich ramionach,jesli kompletnie nie wiedzialam,jak jej pomoc.Co jeszcze?Chciala wchodzic po schodach w gore i dol - schodzilam przerywajac jakakolwiek czynnosc,ktora wykonywalam.W koncu naczynia moga poczekac,a moje dziecko potrzebuje mnie tu i teraz.Staram sie nie mowic do niej podniesionym tonem,aczkolwiek zdarza mi sie,jestesmy tylko ludzmi.Staram sie myslec w czasie moich reakcji,ze nie liczy sie efekt,a przyklad jaki daje corce.Tez nie miala nigdy cierpliwosci,zeby ja przebierac czy myc czy nawet jesc.Nie chciala siedziec przy stole i jesc - ok,zostawialam talerz czy miske w miejscu dla niej latwo dostepnym.Ona sobie ganiala i jadla kiedy przyszla jej ochota.Przyszedl dzien,ze zechciala usiasc z nami przy stole i tak zostalo.Z pieluchami,bralam ja i kladlam,czekalam,az sie wydenerwuje patrzac na nia z uczuciem,nie dotykajac,bo to tylko ja jeszcze bardziej denerwowalo.Jak przestala,glaskalam jej brzuszek albo nozke i mowilam,ze wiem,ze nie lubi jak sie pieluszke zmienia,ale jest to nieuniknione i postaram sie zrobic to jak najszybciej.Mowilam to z cieplem w glosie i usmiechem na ustach i staralam sie byc delikatna.Efekt jest taki,ze moja corka sama przychodzi i kladzie sie na przewijak jak go poloze na podlodze i mowie,ze czas zmienic pieluche.
Efekt noszenia i ciaglego robienia,co ona chciala zaowocowal tym,ze bawi sie czasem i 2 godziny sama,przychdzac tylko po buziaka lub przytulic sie.Mam duzo czasu dla siebie.Oczywiscie tez musze z nia sie pobwic - porzucac pilke,popatrzec jak skacze po lozku,jak biega i tanczy.Nadal koncentruje sie na bardzo krotko i szybko sie denerwuje,ale staram sie jej pokazac,ze jest ok sie zdenerwowac,ze ma prawo wyrazic wlasne zdanie,ze czegos nie lubi badz akurat nie chce,ale to nie znaczy,ze ustapie.Byl czas,ze walila glowa,gryzla w zlosci,ze czasem plakalam przez to wieczoramiCzasem jej sie zdarza,ale ona ma 20 miesiecy.jeszcze wiele lat nie bedzie umiala calkowicie panowac nad wlasnymi emocjami czy to pozytywnymi czy negatywnymi.wielu doroslych tego nie potrafi,a oczekuje tego od wlasnych dzieci,zloszcac sie na nie badz ignorujac,co uczy dzieci,ze nie jest ok czuc sie tak a tak,ze rodzice ich nie akceptuja w takich sytuacjach.
czesto tez angazuje corke w prace domowe - wklada ubrania do pralki,wklada sztucce dp szuflady,podaje mi klamerki jak wieszam pranie,dostaje osobna zmiotke jak zamiatamy,itd.
naprawde zdecydowanie lepiej sobie radzi z emocjami.nadal duzo placze,ale ona po prostu taka jest,ze ma w sobie duzo przezyc i musi im czasem dac upust.wtedy trzeba tylko pokazac,ze jestemy razem z nia w tych chwilach,ze nie jest sama.
Spi teraz we wlasnym pokoju,ale nigdy nie oczekuje od nie,ze ja poloze i ona se zasnie.zawsze jedno z nas lezy z nia,az ona zasnie.przeciez dorosli tez lubia zasypiac ze swoja druga polowka,a co dopiero maluszek.poza tym to buduje wiez miedzy rodzicami,a dzieckiem,buduje poczucie bezpieczenstwa i pewnosc,ze zawsze mozna na tych rodzicow liczyc.szczegolnie takie wrazliwe dzieci jak twoje czy moje.bo takie energiczne dzieci sa czesto wrazliwe emocjonalnie.tylko od nas moga sie nauczyc jak se z nimi radzic.
najwazniejsze,zebys nigdy nie odrzucala swojego dziecka i nie szantazowala go emocjonalnie - ja wiem,ze wiele mam nigdy nie zrobiliby tego swiadomie,ale wielu rodzicow krzywdzi swoje dzieci nie przez swiadomosc,a przez nieswiadomosc i niewiele, być może jestes psychologiem,a wiec rozumiesz podstawy ludzkiego zachowania.mysle,ze latwo ci bedzie zrozumiec moje podejscie.moj maz mowil mi,ze tylko rozpieszcze nasze dziecko,ze bedzie rozwydrzona i zawsze bedzie chciala,zebysmy robili to,co ona chce.niedawno przyznal mi racje,ze jest zupelnie odwrotnie.wlasnie dlatego,ze poswiecalam jej uwage,kiedy tylko chciala,wie,ze zawsze moze na mnie liczyc bez wzgeldu na wszystko.ludzie marza o takich zwiazkach,gdzie jedno kocha drugie bezwarunkowo,ale malo kto dostarcza tego wlasnym dzieciom przez te wszystkie utarte i niestety nieprawdziwe schematy.
u nas zasypianie wyglada dokladnie w ten sam sposob.moje dziecko skacze po lozku i nie umie sie wyciszyc.probowalam czytania,ale to jeszcze bardziej ja rozsierdza.mamy w pokoju ciemne i grube zaslony,my sami nic nie mowimy,tylko lezymy i udajemy,ze spimy.od czasu do czasu ja kladziemy na lozko,tylko po to,zeby znow wstala i po godzinie zasypia.ja to odbieram jak jej sposob na wyciszenie sie. ona potrzebuje po prostu minimum stymulantow - wzrokowych,sluchowych i ruchowych.ona stopniowo sie uspokaja,jesli widzi,ze sie nie ruszamy.
duzo rad i lektur dostalam od osoby pracujacej z dziecmi autystycznymi - nie wiem czy znasz dobrze angielski,ale polecam alfie kohna lub williama searse'a (on chyba jest po polsku).
pewnie wydaje ci sie,ze musze byc uosobieniem spokoju,czytajac moj post.nie,kochana.jest zupelnie odwrotnie - jestem niecierpliwa,szybko sie denerwuje i zajelo mi wiele lat,zeby nauczyc sie choc troche panowac nad emocjami.doszlam do jednego wniosku - rodzicielstwo to praca nad samym soba,a nie nad dzieckiem.
mam nadzieje,ze choc troche ci pomoglam.ja tez mam chwile kryzycu i czytam sobie fragmeny ksiazek,zeby se rownowage przywrocic albo se poplacze w ramie meza,tak jak moje dziecko w moje.
moze pomoze ci tez strona internetowa, acha,moje dziecko malo mowi,a nawet jak wie,jak powiedziec pic czy jesc,nie powie,tylko bedzie plakac i drzec sie.nawet starsze dzieci tak robia.jak jest taka sytuacja,patrze ile czasu temu jadla,kiedy miala zmieniana pieluche,kiedy pila itd.jesli nie wiem,co jej jest,leze z nia i ogladamy ksiazki.teraz czesto sama siedzi i oglada i opowiada se cos w swoim jezyku.nie jestem mama,ktora potrafi rozpoznac po placzu,o co chodzi,musze zgadywac,droga eliminacji.dla dziecka tez jest to frustrujace,jak i dla nas.
I nie ma nic bez przyczyny: to ze my jej nie widzimy,to nie znaczy,ze jej nie ma.bakterii tez nie widzimy,ale wiemy,ze sa przyczyna chorob.podobnie u dzieci - one nie chca naszej uwagi bez powodu.staram sie wiec zrozumiec powod,zamiast ignorowac badz eliminowac pewne zachowania.
o adhd bede myslec pozniej.juz przechodzilam przez testy na autyzm,adhd i SI i zadne nie daly jednoznacznych rezultatow.dalam se spokoj.pracuje nad wlasna cierpliwoscia, staram sie rozumiec i bardziej racjonalnie podchodzic do sytuacji,a nie kierowac sie uczuciami.oczywiscie nie jestem doskonala,a i nasze dzieci nie beda,bo tacy ludzie nie istnieja.staram sie podchodzic z szacunkiem i troska,po przyjacielsku,jako przewodnik,a nie szef.
pozdrawiam i zycze wam wszystkiego najlepszego!