Opóźniony rozwój mowy a autyzm!

Witam wszystkich.Mam podobny problem z moją córką,która ma kłopoty z mową.Ma 5lat i 2mc a potrafi powiedzieć około 50 słów,z tym że zmienia w niektórych końcówkę lub odrazu mówi że nie powie tego.Od roku jeżdzimy z córką do logopedy,pedagoga,terapeuty i psychologa ale nie daje to rezultatów jak narazie.Niektóre słowa trudniejsze potrafi bez problemu powtórzyć lepiej niż jakieś proste,nie zapamiętuje kolorów,nie umie liczy.Nie lubi kontaktów wzrokowych z innymi osobami,z dziećmi się bawi bez problemu.Chodzi teraz jako 5-latka do zerówki,tak doradziła mi logopeda że to może jej pomóc w kontakcie z dziećmi.Czy to coś poważnego?Czy grozi jej autyzm?A może jest dyslektykiem?Proszę o poradę.Dziękuję.Mój adres e-mail kicia33558@wp.pl

Dianola, mała ma niektóre cechy autystyczne (zresztą każdy jakąś ma). Z tego co piszesz - może być problem z zaburzoną uwagą słuchową (o tym już wcześniej pisałam). Najlepiej zrobić szeroką diagnostykę, dobrze że zaczynasz od neurologa (pamiętaj, że niektóre opinie warto potwierdzić u innego "fachowca" - szczególnie te pesymistyczne). Warto myśleć pozytywnie.
Mast2512 - co do allalii i dyspraksji, to wiem, że jest artykuł, gdzie Pani Ratyńska o tym pisała z Instytutu Patologii i Fizjologii Słuchu. Dodatkowo jest taki program AFAsysytem firmy Harpo czy coś takiego (mój syn korzystał, ale już tego nie robimy) - stosuje się go w różnych zaburzeniach, m.in w alaliach (choć w zasadzie jest przygotowany dla pacjentów dorosłych i musi być terapeuta który to monitoruje).
Margot,
co u Ciebie, walczysz z dietą? Ja jutro mam wizytę w sprawie Candidy, ale nie u tej "specjalistki" do której chciałam się dostać (tam termin mam na lipiec).
Pa. Apap.

Moja córka ma prawie 22 miesiące, mówi mama, tata, gola jak kopie piłkę, ale mama i tata mówi nie do nas, tylko bo tak jej się chce, poza tym mówi po swojemu. Nie boi się obcych ani nowych miejsc. Lubi zabawki szczególnie nowe :) Martwi mnie bardzo że nie utrzymuje kontaktu wzrokowego i słabo reaguje na imię. Jest na tyle sprytna że jak coś chce bierze mnie lub męża za rękę, ale nie wskazuje co chce , tylko z nami pochodzi np po domu. Lubi tańczyć i oglądać tv. Nie rozumie poleceń typu przynieś lalę, ale doskonale wie że zmieniłam kanał w tv i domaga się bym przełączyła na ten, który jej się bardziej podobał. Zastanawiam się czy to autyzm, dziś idę z nią prywatnie do neurologa, mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.

Mam 7 letniego synka Bartka, mowa u niego jest bardzo opóźniona. Dr psychiatra stwierdziła, że nie jest upośledzony, ani nie wykazuje cech autyzmy. Jest żywym dzieckiem, wszystko rozumie, wykonuje wszystkie polecenia stara się wytłumaczyć po swojemu o co mu chodzi, ja go oczywiście rozumie. Jak coś nie wiem ma stertę książek, które tak dobrze zna, że znajdzie w ciągu paru sekund odpowiedni rysunek i mi go pokaże. Diagnozuję do już od 3 lat nikt nie może mi powiedzieć co mu jest. Psycholog ocenia, że jego mowa jest na poziomie 2-latka. Czy coś wiecie może o dzieciach z allalią i dyspraksją, jak im pomóc. Czy są jakieś materiały edukacyjne, bo nie mogę zasięgnąć dobrych informacji u specjalistów w Lublinie, skąd pochodzę. Z Bartkiem do logopedy chodzę od 3 lat, poprawa jest minimalna. Pozdrawiam i proszę o pomoc Marta.

Tu Apap.
Nie wiem, czy jest Tomatis w Łodzi, ale z tamtych okolic też osoby przyjeżdżały do Poznania.
Jak już "inwestować" czas i pieniądze, to lepiej w sprawdzonym miejscu. Trening z programem indywidualnym prowadzą w Kajetanach Instytut Patologii i Fizjologii Słuchu (czas oczekiwania 2,5 roku na NFZ, ale przyjmują dzieci z dysleksją i jąkające się - tak było pod koniec 2009). Centrum Tomatisa w Poznaniu wygłasza wykłady na konferencjach dla lekarzy, więc też ma ścisły związek z medycyną. Inne placówki są prowadzone przez nauczycieli i to jest "pseudo" Tomatis. Zresztą warto zapytać, czy w tym ośrodku, który wybierzesz nagrywają głos mamy i czy Ci powiedzą, jakie osiągniecie rezultaty po terapii. Ale może ktoś zna dobrą placówkę. Ja byłam w Poznaniu, więc tylko na temat tej placówki mogę się wypowiadać. Opinie rodziców też warto poczytać.
MArgot,
postaram się opisać moje wyczyny z dietą. Mój synek reaguje bólem brzucha na kakao, jajko, kurczak, rosół, mleko, jogurt, przetwory z mleka typu biały ser itd. Testy skórne potwierdziły alergię, choć minimalną. Wiem, że grzyby Candida dają takie reakcje na pokarmy. Jutro po raz trzeci jedziemy zrobić badania (rok temu, dwa lata temu i trzy lata temu) - wcześniej jej nie potwierdzili. Teraz w jednym ośrodku mają niby dobry sprzęt - jeśli Candidę potwierdzą, to musimy wyeliminować całkowicie cukier, drożdże... i wtedy to nie wiem, co on będzie jadł.
Napiszę jak będą wyniki. Ale znam mamy które wyeliminowały cukier (wszystkie jego postaci) i zmiana w zachowaniu dzieci była ogromna. Ja jeszcze nie robiłam tego tak radykalnie.
Trzymajcie się dziewczyny.
Apap.

Witaj Apap
Też jestem dobrej myśli, choć czasem już" wychodzę" z siebie. Ja przestałam również podawać mleko, ale podaje jogurt kozi i mleko sojowe i nie wiem czy dobrze robię. Słodycze no cóż muszę zaprzestać podawać i zastąpić je owocami. Dlaczego wyeliminowałaś kurczaka, jeśli mogę zapytać? Jajka również? To co temu dzieciakowi można podawać? Chce spróbować tą dietę, ale chcialabym żeby moje dziecko jednak coś tam zjadało. Pozdrawiam Margot

Cześć MArgot,
niestety nie stosowałam diety bardzo ściśle, choć musiałam wyeliminować mleko, kurczaka, kakao (również wszystkie pokrewne produkty typu jogurty, jajka itp.) A i najważniejsze .... eliminowanie cukru. Co do cukru to nie robiliśmy tego rygorystycznie, ale przy wyeliminowaniu samych słodyczy - widać było mniej pobudzenia i jakby lepiej funkcjonował. Teraz je słodkie w przedszkolu (większa frustracja była jak inne dzieci jadły słodycze a on nie) - w domu za to bardzo mało. Mam nadzieję że u Ciebie wszystko się ułoży.
NOA - myślę, że Twój synem ma cechy autystyczne - z tego co mówili przy diagnostyce mojego, ale ... można je z czasem wyeliminować częściowo lub złagodzić (podobno każdy z nas ma jakąś cechę autystyczną) . Na pewno ma problemy z nadwrażliwością słuchową (uwagą słuchową) i ma skłonność do echolali - ale o tym musisz sobie poczytać w internecie.
Koleżanko z Radomia, ja jestem z Poznania. Może znajdziesz informacje od kogoś bliżej.
Pa dziewczyny. Miałam przerwę ale już dotarłam na forum z powrotem.

Witam,
tak sobie czytam to, co piszecie i normalnie nie wiem, co mam o tym wszystkim myśleć :( Mój starszy syn, 3,5 roku, od jakiegoś roku lub nawet dłużej zaczął dziwnie się zachowywać. Zacznę od tego, że od ok. 2 lat mieszkamy poza Polską. Od września 2009 mój syn zaczął dopiero mówić cokolwiek, bo wcześniej to mówił bardzo mało. Zaczął od sierpnia 2009 chodzić do przedszkola i w nauce mówienia pomaga mu polska opiekunka.
W skrócie opiszę zachowanie syna.
* W kółko powtarza jeden wyraz, zwrot lub zdanie. W zależności co jest na topie, np. "nie bój się", "ja się nie boję", "auto w garażu", "idziemy do auta".... teraz na topie jest "mamusia". Gdy reaguję na jego "mamusia", bo brzmi to tak jakby mnie wołał i mówię "Słucham, kochanie", to on nic albo powtarza po mnie.
* Nie potrafi odpowiedzieć na proste pytanie. Odpowiada powtarzając moje pytanie do niego np. chcesz obiadek?, a on zamiast odpowiedzieć, powtarza moje pytanie.
* Jest na etapie mówienia NIE. NIE jest na wszystko. Pomimo że coś chce, to i tak mówi NIE.
* Nie potrafi nazwać emocji, czy coś lubi, czy też nie.
* Mówi coś, co w ogóle nie ma związku z daną sytuacją.
* Potrafi nazwać różne rzeczy.
* Zdania, które mówi, wypowiada bezosobowo, np.dać wody, pupa sucha.
* Nie lubi głośnej muzyki, jak dzieci w przedszkolu śpiewają, to on reaguje płaczem.
* Nie lubi znajdować się w obcym miejscu nawet z ludźmi, których zna. Wyjście z dziećmi do teatru z przedszkola jest niemożliwe, bo on zaczyna wpadać w histerię.
* Czasami mówi coś, co nie ma ładu i składu, w ogóle nie można tego zrozumieć. Pomijam już fakt, że mówi niewyraźnie, ale słowa, które mówi nieraz nie mają żadnego znaczenia.
* Polecenia wykonuje i rozumie, ale czasami nie ma na to ochoty.
* Potrafi być bardzo pedantyczny.
* Kontakt wzrokowy utrzymuje, ale kiedyś był z tym problem.
* Dodam, że syn mówi trochę też w języku duńskim, na jakim poziomie, tego niestety nie wiem. Ale rozumie go również :)

Piszę o tym wszystkim tutaj, bo z uzyskaniem jakiegokolwiek namiaru na kogokolwiek, kto się zajmuje psychologią dziecięcą w Danii jest bardzo ciężko. Może ktoś z Was jest wstanie mi napisać, czy moje dziecko ma cechy autystyczne, czy mnie się tylko wydaje?

NOA

Margot,
co do drastyczności metody behawioralnej - to tylko pewne elementy są "mocne", typu trzymanie dziecka w uścisku aż się nie uspokoi. Nasz syn bardzo negatywnie na to reagował - przestał uważać terapeutkę za przyjaciela i robił zadania na zasadzie zmuszania się. Za to z panią logopedą, która stosowała inne metody (pochwały) - praca przebiegała coraz lepiej... Ale to sama wyczujesz po jakimś czasie. Na przykład systemy żetonowe u nas sprawdzały się.
Jeśli chodzi o Tomatisa, to popytaj na forum, czy osoby już korzystały z tego ośrodka i jakie są efekty - to najbardziej miarodajna ocena. Ważne jest, żeby trening przeprowadzili dobrze... i żeby był ułożony indywidualny program.
Wiem, że poza Polską jest ciężko - szczególnie, kiedy pojawiają się problemy zdrowotne. Jesteś dzielna. Dobrze, że można porozmawiać przez internet. Apap.
PS
Witam nową koleżankę. My mamy dwójkę dzieci i problemy .. ale się nie poddajemy. Zobaczysz, jak zaczniesz "działać" i będą efekty, to wiara wróci. Czy już próbowałaś różnych metod? Już tu pisałam, że warto wypytać, czy "ci mądrzy" faktycznie są wiarygodni i mają efekty w pracy z innymi dziećmi.

Witam,
moja córka ma 2 lata i 7 miesięcy. Nie mówi ani słowa, podobno ma CZR inne. Nie mogę tego wszystkiego zrozumieć. Już nie daję rady. Zazdroszczę rodzicom pełnym wiary i optymizmu. Wiary w sukces. Myślę tylko jak to będzie z moją dziewczyną. Może to coś innego. Może jak zacznie mówić. Ale czy zacznie? Czy będzie samodzielna w przyszłości? Jest bardzo inteligentna, ale taka nerwowa. Jak dalej żyć, żeby jakoś żyć? Czy można normalnie, kiedy wszyscy gapią się i są tacy ciekawi, dlaczego ona nie mówi, dlaczego jest niegrzeczna, dlaczego krzyczy, to nie ich sprawa .

Witaj Apap! Bardzo dziękuję za tytuł książki, spróbuję ją mieć. Nie mieszkam w Polsce, więc z ośrodków, których nazwy podałaś nie mogę skorzystać. Tu gdzie mieszkam, znalazłam Terapię Tomatisa i mam ochotę zapisać syna, choćby spróbować, czy to podziała. Syn jest autystą werbalnym, inteligentnym i bystrym, jak oczywiście tego chce. Jest zdiagnozowany jako dziecko z cechami autyzmu. Jest nadwrażliwy na dźwięki i myślę, że podłożem jest i prawdziwa nadwrażliwość, ale i psychologiczne złe nastawienie w przypadku mego młodszego synka. Napisałaś, że metoda behawioralna będzie dla Niego drastyczna. Czy mogę Cię prosić o wyjaśnienie mi, dlaczego tak może być? Nie próbowałam tej metody, ale się nią interesuję i trochę ją poznałam. Nie chcę stosować jakiejś przemocy wobec mego dziecka, ale wykorzystać...

DO APAP.
Mama chłopców, a raczej jednego z nich, który daje mi tak" popalić", że nie wiem na jakim świecie żyje. Piszę o sobie nieszczęśliwa, bo już nie wiem co robić i znajduje się w takiej sytuacji, że nie wiem jak z niej wybrnąć. Syn ma 9 lat i jest autysta z nadwrażliwością na dźwięki, więc mój młodszy synek bardzo mu przeszkadza, bo stara się coś mówić, czasem krzyknie, a nawet jeśli tego nie robi starszy i tak bardzo źle reaguje. Chce aby mały chodził cały dzień ze smoczkiem w buzi, co jest absolutnie niemożliwe. W ogóle chciałby żeby zniknął. Gdy młodszy jest bez smoczka to się zaczyna, starszy ciągle domaga się abym dała smoczek młodszemu i nie mogę go uspokoić. Kończy się to zwykle napadami krzyku i autoagresja w wielu przypadkach. Miałam Panią Psycholog w domu przez pięć miesięcy, ale żadnej poprawy nie było. Teraz będę miała kogoś kto zastosuje terapie behawioralną z moim synem, ja będę przeszkolona no i zobaczymy co z tego wyjdzie. W warunkach w jakich obecnie jestem nie da się żyć. Psychicznie to niemożliwe. Szukam więc pomocy tu i tam, może ktoś już właśnie coś podobnego przechodził i mi może pomóc. Nie powinnam może pisać, że jestem nieszczęśliwa, ale jak mam o sobie napisać? Dziękuję apap, że próbujesz mi pomóc to miło. Margot

Witam !

U nas cały czas dzieje się coś nowego w rozwoju syna. Każdego dnia zaskakuje nas czymś nowym.
Dzielnie chodzi do przedszkola i bardzo mu się w nim podoba. Nawet po dłuższej nieobecności odnajduje się szybko w przedszkolnym środowisku.
Niestety jeśli chodzi o rozwój mowy nadal nic - wszystko rozumie, poprawnie wykonuje polecenia, cały czas dopomina się dostarczania mu wiedzy - w sytuacji stresowej dla niego powie Mama, Tata a tak posługuje się echolalią.
Chodzimy do logopedy, psychologa, pedagoga i mamy zajęcia z SI ( Sensoria Integracyjna ) wszystkie zajęcia ma raz w tygodniu zastanawiam się czy nie zwiększyć liczby zajęć z logopedą do dwóch razy w tygodniu.
Napiszcie co o tym myślicie. Bardzo lubię tu zaglądać, bo zawsze można czegoś się dowiedzieć od innych, a i sama też staram się podpowiedzieć jakieś rozwiązania.

Pozdrawiam cieplutko Daga

Agnieszko. Nasz (mój i mojej żony) syn ma prawie 6 lat. Od drugiego roku życia były ciągłe wizyty u neurologa (od tego zaczęliśmy), psychologa, logopedy, pani psycholog zajmującej się dziećmi autystycznymi, badania (EEG, audiologiczne). Długi czas nie mogliśmy się dowiedzieć, co tak naprawdę jest dziecku. Mówiono - opóźniony rozwój mowy, nie wykluczano autyzmu w stopniu słabym. Objawy na początku były dużo bardziej niepokojące od tych opisywanych przez Ciebie. Syn unikał jakiegokolwiek kontaktu, m.in. wzrokowego, nie miał potrzeby przytulania się, na wszystko reagował krzykiem (potwornym), nie mówił. Mimo tego pani od dzieci autystycznych wykluczyła u syna autyzm. Co ciekawe. Dowiedziałem się od niej, że - ponoć - złośliwość (w naszym przypadku - złośliwość wobec siostry) w znacznym stopniu wyklucza autyzm. Nie sprawdzałem tego, ale tak nam powiedziała osoba zajmująca się terapią dzieci autystycznych, w naszym województwie ciesząca się bardzo dobrą opinią. Wszyscy, do których trafialiśmy mówili (choć nie tak bardzo stanowczo), że to ORM wraz z wieloma innymi mocno rozproszonymi (ale i niezbyt głębokimi) dysfunkcjami rozwojowymi, szczególnie w sferze społecznej. Jako, że od pewnego momentu najczęstszy kontakt mięliśmy z Panią Logopedą, więc Ją najczęściej zamęczaliśmy pytaniami: "Ale Proszę Pani, co Mu tak naprawdę jest?". Aż powiedziała Ona bardzo mądrą rzecz. "Na czym bardziej Państwu zależy, żeby się dowiedzieć, co Mu jest, czy żeby Mu pomóc? Jakie znaczenie będzie miała wiedza co Mu było, jeśli udałoby Mu się pomóc tak, aby wszystkie niedobory zniwelować? A czasami trudno jest tak bardzo jednoznacznie stwierdzić, z czym ma się do czynienia. Natomiast przypinanie łatki autyzmu w sytuacji, kiedy nie jest on tak ewidentnie jednoznaczny, może stanowić dodatkowe obciążenie przy dochodzeniu do prawidłowego rozwoju. O tym nie ma sensu mówić i się nad tym zastanawiać. Najważniejszy jest cel - normalne funkcjonowanie dziecka, i wszystkie środki, jakie do celu tego mogą doprowadzić." Od tej pory nie zastanawiamy się, co naszemu Synowi jest (w dużej mierze - było). Cieszymy się z Jego postępów, zastanawiamy, jak Mu pomóc w przyszłości, aby funkcjonował, jak wszyscy inni. Życzę sił i sukcesów. Powodzenia. Arek.

CZY DZIECI Z AUTYZMEM MÓWIĄ? MÓJ SYNEK MA 4 LATKA OD 2 MIESIĘCY MÓWI JUŻ WIĘCEJ DO 70 SŁÓW.

Moja córka ma stwierdzony autyzm dziecięcy od roku, a ma prawie 6 lat. Na ile czas pozwoli sama z nią pracuję, oprócz tego chodzi od przedszkola integracyjnego i na wczesne wspomaganie, robi postępy. Nie wiem co z dalszą edukacją, czy szkoła specjalna czy integracyjna .Córka jest bardzo kontaktowa, nie boi się obcych lubi dzieci, jest bardzo lubiana przez całą naszą rodzinę i znajomych, mimo swoich dziwactw.

Autyzmu nie powinno się diagnozować pochopnie. W kwestiach spornych zwraca się uwagę jak dziecko wchodzi w terapię i należy wtedy dłużej obserwować. Słusznie Pani pisze, systematyczna praca z małym dzieckiem jest najważniejsza. Pozdrawiam i życzę sukcesów w terapii.

Proszę, napisz coś więcej. Co i gdzie robicie? Mamy zmartwienie z 2 - letnią wnuczką. Jak Jej pomóc?
Babcia.

Witam.
Mój syn Krystian ma 15 miesięcy. Ruchowo zawsze później się rozwijał; zaczął chodzić jak skończył 14 m-cy.Niestety umysłowo rozwija się słabo-byłam u rożnych lekarzy; jeden mówił, że to chłopiec, to wszystko robi później itd.Inny, że ma zachowania stereotypowe (wpatruje się w jakąś rzecz dość długo wyłączając się z otoczenia), kiwał się, nie reagował na imię, nie reagował na to, gdy ktoś nowy pojawił się w domu. Było mu obojętne czy jestem czy mnie nie ma. Nie bawi się ze starszym bratem, nic nie mówi, oprócz ba-ba,ma-ma. I najgorsze, że nie rozumie co się do niego mówi, jest słaby kontakt wzrokowy.Po miesiącu od tych obserwacji zauważyłam zmiany tj. lepszy kontakt wzrokowy, w obcym miejscu ogląda się za mną, przestał się kiwać (oprócz w wózku-mam wrażenie,ze go nie lubi), więcej się uśmiecha, częściej do mnie przychodzi. Nadal jednak sprawia wrażenie wyłączonego- choć zawsze udaje mi się go szybko zając czymś innym. Byłam na pierwszej wizycie u psychologa dziecięcego, który jest też terapeutą SI-ona uznała, że dziecko ma cechy autyzmu i że z tego nie da się już wyleczyć...jestem załamana. Jak można odbierać nadzieję matce, że może być lepiej? Owszem, lekarka kazała ćwiczyć, ale ona musi go jeszcze poobserwować, by ustalić program ćwiczeń. Skusiłam się na prywatne u niej leczenie, ale kwoty są strasznie wysokie- nie wiem do kogo się udać w okolicy Bydgoszczy, by obejrzeli go inni specjaliści szczególnie od autyzmu.Czekam na wyniki badań na choroby metaboliczne, będę robiła jeszcze badanie słuchu, rezonans mózgu (ale czy to jest już potrzebne? )i badania genetyczne. Czy to jest możliwe, żeby u tak małego dziecka stwierdzić cechy autyzmu? Dodam, że od pół roku pracuję, dzieckiem zajmuje się moja mama-bardzo mało nim się zajmowałam- czy to może mięć wpływ na to jak on się zachowuje? I jeszcze jedno;słyszałam o badaniu na obecność Candidy, co może być objawem, który by nakazywał zrobienie takiego badania, kto daje skierowanie i gdzie się z tym udać?

Opóźniony rozwój mowy to przecież nie tylko objaw autyzmu. To problem wielu rodziców i dzieci, które nie dotyka zaburzenie autystyczne. Nie ukrywajmy, że przed rodzicami i dziećmi staje zadanie długiej i żmudnej pracy, ale efekty w większości przypadków się pojawiają i dzieci mogą "nadgodnić" braki. Szczęście jeśli się trafi na dobrych specjalistów - psychologa, logopedę, neurologopedę. Warto też w tym wypadku skorzystać z metod wspomagających rozwój mowy, aparatu słuchowego i artykulacyjnego (których ośrodki mózgowe są przecież połączone), np. trening uwagi słuchowej metodą Tomatisa (www.treningsluchowy.pl). Zdarza się, że dzieci, które nie mówiły zaczynają od pierwszych sylab, głosek, słów, albo takie które posługują się pojedynczymi słowami zaczynają je łączyć i tworzyć proste zdania.. To są wielkie osiąnięcia dla dzieci i ich rodziców. Szczególnie, że udokumentowane badania wskazują na poprawę funkcjonowania w tej kwestii także dzieci autystycznych, nie mówiąc o podstawowych korzyściach: likwidacji nadrważliwości słuchowej, poprawie koncentracji uwagi. Warto się zapoznać z metodą.

witam wszystkich , moj wnuczek ma 2 latka i 3 miesiace , nie mowi wcale , jest bardzo lekliwy , nie bawi sie z dziecmi woli byc sam , i ciagle chce byc ze mna ,gdy zabieraja go rodzice placze maly nie chodzi do przedszkola jest w domu z mama ale woli przebywac ze mna ,sam nie je wszystkie pokarmy trzeba miksowac nic nie chce zuc .nie ma ulubionych zabaw ciagle oglada tylko bajki przed telewizorem . pozdrawiam .

Zgadzam się z Panią która dodała swój ostatni wpis do omawianego przez nas tematu.
Praca praca i jeszcze raz praca to jest najlepsze lekarstwo ( tak mi się przynajmniej wydaje ). Trzeba wstawiać poprzeczkę coraz wyżej w miarę możliwości dziecka. Nasz synek cały czas robi postępy jestem tak szczęśliwa ,że nieraz płyną mi łzy ze szczęścia bo miło mnie czymś zaskoczy.wydaje mi się drogie Mamy ,że to nie jest problem - problem jest w tym ,że mało który rodzić mówi otoczeniu co tak naprawdę dolega jego dziecku. stojąc z boku widzę jak ludzie w autobusie czy na ulicy patrzą się na zaistniała sytuację myślą ( bo to po nich widać) boże jakie to dziecko rozpuszczone a to nie o to chodzi ono jest chore.
nie trzeba nieraz daleko szukać że społeczeństwo nie wie co to AUTYZM np. w mojej najbliżej rodzinie moje szwagierki nie wiedzą często jak się maja zachować jak Bartuś wpadnie w histerię z niczego albo macha intensywnie raczkami czy biega tam i z powrotem. same maja dzieci, które izolują od Bartka a on nie jest agresywny do dzieci on po prostu ma problemy z przekazywaniem emocji i nie umie oszacować strat jeśli coś zrobi.
myślę więc patrząc na to że o AUTYZMIE trzeba mówić I NIE WSTYDZIĆ SIĘ TEGO BO NASZE DZIECI SĄ KOCHANE I NAJWSPANIALSZE NA ŚWIECIE.

Witam!
Nie wiem gdzie mieszkacie ale polecam Wam Centrum Maltańskie ( Kraków )wszyscy specjaliści na miejscu bardzo chętni do pomocy nikt nikomu nie robi łaski że pomaga.( na NFZ ) Do Centrum przyjeżdżają rodzice z dziećmi nawet z poza Krakowa. Naprawdę warto spróbować tak zapukać o pomoc. Mój synek na niecałe 3 latka i od roku chodzimy na zajęcia do MCP i widzę duże postępy. Powiem Pani że AUTYZM I AUTYZM to nie to samo mój synek jest komunikatywnym żywym dzieckiem nawiązuje kontakt wzrokowy wykonuje poprawnie wszystkie polecenia jedyne z czym mamy problem to z autoagresją agresja do mnie i nie radzeniem sobie z emocjami( w pada w histerie jak coś nie jest po jego myśli lub gdy nie zrozumie mojego przekazu np. pójdziemy na inną huśtawkę a on czasem myśli że już nie będzie się huśtać). Moja znajoma ma 4 letnią córcie też z autyzmem ale jest całkowitym przeciwieństwem mojego synka ona dopiero od roku nawiązuje kontakt wzrokowy z otoczeniem i reaguje na swoje imię.
Proszę się nie załamywać i cały czas próbować bo pisze to ktoś kto Panią rozumie. Powodzenia. Daga

Witam, chciałabym wszystkich pocieszyć - u mojej córci dzieją się cuda. Wszystkie opisane symptomy przez 2 miesiące się cofnęły. Uczy się pilnie nowych słów i ich używa. Wskazuje, nazywa, zrobiła sie spokojniejsza, słucha poleceń. I chodzi od miesiąca do przedszkola z sukcesem! Życzę wszystkim rodzicom takiego przebiegu sprawy!