Problemy Weroniczki

Pani Aniu, mój pierwszy post do Pani nie dotarł. Piosenki nie, to prawa półkula mózgu, stymulować należy lewą. Telewizor należy usunąć z mieszkania. Przedszkole obcojęzyczne jest dodatkowym problemem.
Janek

Szanowna Pani Anno, to bardzo ważne, by zacząć terapię natychmiast. Przy tak wczesnej diagnozie, opóźnienie rozwoju synka nie jest jeszcze tak duże i istnieje duże prawdopodobieństwo, że przy właściwej terapii, będzie w przyszłości funkcjonował jak zdrowe dziecko.
Musi Pani z nim przebyć całą drogę rozwojową języka, zahamowaną przez autyzm:od samogłosek, poprzez sylaby wyrażenia dźwiękonaśladowcze do pierwszych słów.
Od powtarzania, poprzez rozumienie do nazywania.
To są etapy naturalnego rozwoju małego dziecka i nie da się ich "przeskoczyć".
To żmudne zadanie. Wierzę jednak że będzie Pani mogła mu sprostać.
Nie mogę polecić Pani konkretnych pozycji książkowych, bo takie posty są traktowane jako reklama i nie przepuszczane przez administratora.
Proszę poszukać literatury w internecie pod hasłem: symultaniczno-sekwencyjna metoda czytania.
Życzę powodzenia
janek1706@tlen.pl

Panie Janku to znaczy, że z autyzmem nie ma Pan nic wspólnego? Jeśli dobrze zrozumiałam ma Pan zdrowe dziecko. Malina

Szanowna Pani, dlaczego Pani mnie nie posłuchała, chciałem ofiarować Pani 150 zł na wpisowe na wykład o terapii małych dzieci z autyzmem, gdyż wspominała Pani o swej niedobrej sytuacji materialnej. Czas gra na niekorzyść Weroniki.
Odpowiadając na Pani pytanie:
Mowa nie "siedzi w głowie" i nie wystarczy pstryknąć palcami by się pojawiła.
Nauka zaczyna się w okresie prenatalnym i trwa przez pierwsze 2-3 lata, poczynając od słuchania,
prób naśladowania poprzez gaworzenie, by wybuchnąć pod koniec tego okresu pełnym językiem z właściwą mu gramatyką. Autyzm zniszczył u Weroniki ten cudowny automatycznie działający mechanizm dany nam przez Boga, lub jeśli Pani woli Naturę.
I odpowiedź na Pani drugie pytanie, brzmi:NIGDY, jeśli Pani natychmiast nie podejmie działań,
kompensujących to zaburzenie.
Słyszała Pani zapewne o dzieciach "wychowywanych" (musi tu się pojawić cudzysłów) w deprawacji językowej, odizolowanych cynicznie przez "rodziców" czy "opiekunów".
Jeśli ten stan trwa długo, nigdy już nie mają one szansy na nabycie normalnego języka.
Autyzm to tak jakby deprawacja językowa, oczywiście nie spowodowana przez Panią, lecz ciężką
chorobę naszych czasów.
Pani natomiast jest odpowiedzialna za to by natychmiast ruszyła terapia dziecka.
Proszę więc nie wydziwiać i czekać na kolejne "nie-diagnozy", tracąc tak cenny czas.
Jeżeli nie ma Pani pieniędzy na terapeutę, to przynajmniej powinna mieć Pani dużo wolnego
czasu i w całości poświecić go na naukę języka dziecka, naśladując etapy jego rozwoju u dzieci zdrowych.
Przepraszam za ostry ton, ale musi się Pani otrząsnąć z letargu, nic w życiu nie przychodzi bez walki, a ta jest teraz dla Pani najważniejsza, o miejsce Weroniki wśród zdrowych dzieci.
Pozdrawiam
Janek
Janek1706@tlen.pl

Witam serdecznie :). Na razie z Weroniką błąkamy się po poradniach, psychiatra, neurolog itd, ale wreszcie jakieś badania, poważne rozmowy. Nikt nie próbuje nas zbyć. W październiku mała kończy 3 lata. Zapisałam ją do normalnego przedszkola bo do specjalnego trzeba orzeczenie. Boję się, że sobie z nią nie dadzą rady. Dlaczego córka nie rozumie co do niej mówimy. Wiecie może w jakim wieku takie dzieci zaczynają rozumieć i reagować jakoś na pytania?

Szanowna Pani Malino, ostatnio moje posty nie dochodzą na forum, czekam na informację w tej sprawie.
Proszę o kontakt na mój prywatny adres:
janek1706@tlen.pl
pozdrawiam
Janek

Teksty komentarzy z 2 i 3.04 napisałam ja Malina. Jestem mamą dziecka już większego niż trzy latka. Co mam zrobić, aby moje dziecko, które zna mowę i intelektualnie jest na bardzo dobrym poziomie nauczyło się, przyswoiło sobie zasady, które panują w życiu i świecie go otaczającym? Myślę, że ciągłe powtarzanie z Nim pewnych czynności mogą okazać się skuteczne. Korzystamy z zajęć logopedycznych nie w Krakowie, ale w innym mieście. To jednak nie zmienia mojego problemu z moim dzieckiem. Moje dziecko potrzebuje terapii zajmującej się trudnymi zachowaniami i potrafi je korygować. Zmagam się z problemem trudnych zachowań, które się nasilają na tyle długo, że mam już trochę dość. Pozdrawiam Malina

Drogi Panie Janie, jestem matka czwórki dzieci, więc wiem jak powinien wyglądać rozwój dziecka. Język małego jest taki jak powinien, wie do kogo się zwraca. Ostatnio głaskał konia i mówił że lubi, wiec jeżeli tuli się do konia i głaszcze mówiąc do niego, mówi samo przez się, że dziecko wie o co chodzi. Zaczyna sam organizować sobie zabawy czego dawniej nie robił, śpiewa słuchając ulubionych piosenek, wygląda przez okno wołając kotka, pieska, ptaszki więc proszę nie sugerować mi ze mój wnuk nie poznaje świata. Jak na dziecko z Autyzmem jest to poznawanie i jak twierdzi psycholog prawidłowe. Pozdrawiam Pana.

Jeśli nie nauczysz dziecka niczego tłumacząc, że to złe i tamto złe to kiedyś jak Ciebie zabraknie co stanie się z Twoim dzieckiem? Dzieci mają się nauczyć jak najwięcej aby kiedyś mogły sobie radzić w życiu codziennym.Terapia Behavioralna polega na wyuczeniu dzieci prostych czynności. Jeśli czynność nie będzie powtarzana aż do skutku to nigdy nie zachowają jej w pamięci. Pozostawiając dzieci w "spokoju" wybieramy dla Nich przyszłość, która będzie raczej smutna. Dziękuje.

Jest zła, gdyż bazuje na błędnym założeniu, że człowiek to wyłącznie ciało. Ćwiczy reakcje na bodźce. Jak w tresurze zwierząt. Zaburza i tak nie funkcjonujący dobrze (lub wcale) język do tego stopnia, że po dłuższym jej stosowaniu (terapii behawioralnej) dziecko nie ma już żadnej szansy na jego (języka) nabycie. Przecież nasze człowieczeństwo manifestuje się poprzez język.
Nasze życie w społeczeństwie jest niemożliwe bez komunikacji językowej. Czy Panią satysfakcjonuje fakt, że Pani dziecko (jeśli jest Pani matką dziecka autystycznego), przestało uderzać głową i potrafi siedzieć przy stole? Czy to już wystarczy i będzie Pani spokojna o jego przyszły los, gdy Pani już zabraknie?
Janek

Droga Pani nie jestem agresywnie nastawiona do mamy 5-latka. Ma Pani racje, że trzeba być czujnym i obserwować własne dziecko, bo gdybyśmy nie obserwowali małego być może byłaby podobna historia, ale w porę zauważyliśmy zaburzenia u dziecka i szybkie działania dają wspaniałe efekty. Dziś mały dużo mówi i jest bardzo samodzielnym dzieckiem. Po prostu chciałam wyrazić swoje zdanie, bo jak Pani zauważyła rodzice pytają o darmowe diagnozowanie dzieci gdyż nie stać ich na płacenie horrendalnych kwot w fundacjach. Takie było moje przesłanie. Pozdrawiam wszystkich i życzę Zdrowych i Spokojnych Świąt Wielkanocnych.

To z tym bagatelizowaniem obaw rodziców przeżyłam na przypadku mojego syna. Już jako dwulatek mało mówił i wolniej się rozwijał. Intuicja mówiła to autyzm. Kiedy powiedzialam o tym naszemu lekarzowi, uspokoił mnie, że nie. Teraz dwa lata później mamy diagnozę i jesteśmy na początku drogi. Lekarze powinni zejść czasem z tego swego piedestału i nie uspokajać rodziców. Tylko jeśli ci zgłaszają obawy co do rozwoju dziecka zainteresować się bardziej, wysłać do specjalistów.

Od miesiąca podejrzewamy, ze nasz 5 letni Synek ma Zespół Aspergera.
Od ponad dwóch lat jesteśmy pod opieką bardzo miłej Pani Psycholog. Chodzimy na terapię SI od września. Mieliśmy wiele kontaktów ze "Specjalistami zajmującymi się zawodowo dziećmi" - nasze spostrzeżenia zostawały każdorazowo zbagatelizowane, nikt nie połączył faktów. I nie miało znaczenia, czy płacimy za wizytę, czy nie.
"Specjaliści" często mają zawężone spojrzenie do granicy swojej dziedziny, krok za ... byłby niewybaczalny. Dlatego polecam kierowanie się maminą intuicją i zdrowym rozsądkiem.
Kiedy wypisałam na kartce symptomy/ zachowania Synka, jakie są typowe dla ZA i zaniosłam je do P.Psycholog ze wskazaniem na Zespół, przyznała: "również o tym myślałam..." Tylko to my traciliśmy 2 lata...
Polecam przygotowanie rozpiski z niepokojącymi zachowaniami z określeniem sytuacji, w jakich się zdarzają i punktami oznaczającymi nasilenie.
Ośrodek na Narbutta jest jedyną jednostką wydającą orzeczenia z zakresu autyzmu i dysfunkcji znajdujących się w jego spektrum (dzięki temu można skorzystać z przedszkola i szkoły integracyjnej, oraz z innych bezpłatnych form rehabilitacji). Uwaga!!! W perspektywie warto zapewnić sobie "zamieszkanie" w Warszawie (nie ma obowiązku meldunkowego) - niektóre z jednostek swoje usługi oferują wyłącznie Dzieciaczkom z Warszawy. Podobnie w przypadku przedszkoli i szkół integracyjnych finansowanych przez gminy (pierwszeństwo mają dzieci z danej gminy, potem z Warszawy, a potem reszta....).
Życzę cierpliwości Mamie (dla dobra Dziecka - proszę pomyśleć czasem tylko o sobie).
Malutkiej - żeby spotkała na swojej terapeutycznej drodze samych mądrych , życzliwych ludzi, których nie boli twarz, kiedy się uśmiechają :)

Witam serdecznie. Jestem bardzo mile zaskoczona taką ilością pomocnych komentarzy. Bardzo bym chciała pójść z Weroniką do synapsisu ale niestety nie mamy na to pieniędzy. Musimy liczyć na państwową służbę zdrowia. Ale może nam się poszczęści :). Bardzo dziękuję za wszystkie rady. Odnosząc się do komentarza z dn. 1. 03, chciałabym prosić o nazwisko specjalisty z Wólki Kozodawskiej. Mój nr gg 21029595. Z góry serdecznie dziękuję. Zapraszam również wszystkich, którzy chcieliby porozmawiać. Pozdrawiam. Ewa.

Poradnia na Narbutta w Warszawie jest solidna, pracuję z dziećmi z autyzmem i zespołem Aspergera i rodzice moich podopiecznych tam badali dzieci. Jeśli byłaby pani zainteresowana to pod Warszawa w Wólce Kozodawskiej jest bardzo dobra pani specjalistka, ma bardzo dobre wyniki w pracy z dzieciakami. Mogę podać tej pani imię i nazwisko, zagubiłam natomiast jej prywatny numer. Wiem ile Wy rodzice się staracie, żeby pomóc własnym dzieciom. Mam nadzieję, że w Poradni otrzymają państwo należytą pomoc. Najważniejsze żeby trafić na pomoc taką, jakiej dziecko potrzebuje. Polecam też Synapsis. Pozdrawiam!

Ma Pani całkowitą rację, my również zaczynaliśmy od Poradni i do tej pory tam jesteśmy. Wnuczek ma wspaniałych terapeutów i całkowicie bezpłatnie. Niech Pani nie wierzy, że pieniądze wyleczą Pani dziecko, jeżeli się trafi na dobrych terapeutów to nie potrzebna kasa. Życzę wytrwałości i żeby Państwo natrafili tak jak my, bo efekty są znakomite. Pozdrawiam.

Oliwia56 jesteś babcią na początku drogi, więc matce nastolatka z autyzmem nie mów co i jak.
Jak zjesz palce na dietach candidach, terapiach. Popracujesz na rzecz osób z autyzmem, przejdziesz drogę: przedszkole, szkoła, gimnazjum i dalej...

Zapewne nawet nie wiesz, iż jest osobny symbol na orzeczeniu.
Dzieci nawet 2 letnie z autyzmem mające diagnozę, dostają orzeczenie, a Synapsis przyjmuje maluszki na diagnozę i terapię.
Z ośrodkami, stowarzyszeniami bardzo często współpracują specjaliści, i prowadzą też terapię. W np. dużych miastach bywają, poradnie dla osób z autyzmem.
Stowarzyszenia otwierają szkoły, oddziały przedszkolne, a dla starszych warsztaty terapii.
Coś ucięło email, przepraszam.
zabcia1973@wp.pl

Oj żabcia w jakim ty świecie żyjesz i co ty możesz wiedzieć o problemach rodziców dzieci autystycznych, jeżeli nawet coś wiesz to twój sposób myślenia i radzenia zatroskanej mamie nie pomoże jej.

Droga Pani. Na początek musi się Pani udać do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej i tam po badaniach zostanie dziecko zdiagnozowane, nie ma innych możliwości na początek ponieważ żeby zacząć z dzieckiem terapię musi mieć Pani opinie z Ośrodka i skierowanie na wczesne wspomaganie dziecka, bez tego nie ma sensu niczego zaczynać bo narazi się Pani na koszty a każdy będzie doradzał co innego. Proszę spokojnie czekać na opinie i przypilnować, by dziecko dostało skierowanie do właściwego terapeuty, logopedy, psychiatry i na hipoterapie. Jak będzie już Pani miała cały komplet dokumentów, a mała będzie miała 3 latka, proszę stanąć na komisji orzecznictwa dla dzieci niepełnosprawnych i dopiero wtedy działać by dziecko miało jak najwięcej godzin terapii sensorycznej i behawioralnej, trzymać dziecko na diecie bezmlecznej, bezcukrowej, można zrobić również badania kału na posiew i zorientować się jakie są wyniki ale najpierw Poradnia, zalecam zacząć od początku. Pozdrawiam.

Proponowałabym spotkanie ze specjalistą od integracji sensorycznej. Nadwrażliwość na dźwięki, strach przed wyjściem na dwór to mogą być zaburzenia integracji sensorycznej. To może być przydatny link www.pstis.pl

Bardzo dziękuję za wszystkie podpowiedzi. Za tydzień idziemy z Werą do psychologa. U neurologa już byliśmy ale pani dr uważa że to wszystko nic nie znaczy... Poszukamy innego neurologa, może się zainteresuje nami. Wkrótce mamy też badanie w kierunku neuropatii słuchowej, ale to chyba nie to... Jeszcze raz dziękuję serdecznie. Napiszę co słychać po psychologu :)

Ja również potwierdzam, że z małą należy iść do psychologa, ale przede wszystkim do neurologa i zrobienie dziecku badań EEG celem wykluczenia zmian w mózgu, potem psycholog i psychiatra, dopiero po takim przebadaniu Weroniczki będą Państwo mieli obraz choroby, a trwa to wszystko jakiś czas, mój wnuk ma 3.5 jest dzieckiem z cechami autyzmu, więc wiem jaką drogą szli syn z synową. Pozdrawiam.