Przymusowe leczenie anoreksji

Moja córka ma 32 lata, 172 cm wzrostu i waży 37 kg. Od ponad pięciu lat próbuję walczyć z jej anoreksją, ale bez skutku. Zarówno lekarz pierwszego kontaktu, jak i psychiatra prowadzący córkę, zalecił skierowanie jej na przymusowe leczenie szpitalne. Niestety, mieszkamy razem i jesteśmy dla siebie toksyczni. Moje pytanie brzmi, czy skierowanie córki do leczenia szpitalnego w Szpitalu Neurologicznym na Sobieskiego w Warszawie, np. na oddziale nerwic, po uprzednim dożywieniu szpitalnym, byłoby wskazane i czy można o to poprosić sąd? Dla mnie jest to decyzja okropna, ale nie widzę innej możliwości, podobnie jak lekarze i psycholog. Proszę goraco o poradę i ewentualnie wskazanie innych klinik, zajmujacych się tym problemem. Jest oczywiste, że nie chciałbym złamać dziewczynie życia przez umieszczenie jej w szpitalu, niemającym doświadczenia w leczeniu tej choroby. Z poważaniem.

Pytanie zadane 27-11-2009r. o 22:21
lek. Agnieszka Jamroży porady udziela lek. Agnieszka Jamroży

psychiatra, absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.

Porada eksperta

Szanowny Panie!

Zgodnie z aktualnymi standardami leczenia zaburzeń odżywiania, w sytuacji zagrożenia życia z powodu ciężkiego stanu somatycznego - np. wyniszczenia, powikłań zagrażąjacych życiu, chorzy powinni być leczeni w placówkach zajmujacych się stanem somatycznym (np. oddział internistyczny, gastrologiczny, kardiologiczny, endokrynologiczny). Leczenie bez zgody takiego pacjenta odbywa się na podstawie Ustawy o Zawodzie Lekarza (Dz. U. 02.21.204 z 1996 r.).

Art. 32.
1. Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.
2. Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zgoda sądu opiekuńczego.
3. Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny. (...)
6. Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagana jest zgoda sądu opiekuńczego. (...)
10. Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.

Art. 33.
1. Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.
2. Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.
3. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej pacjenta.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć osobę wykonującą, bez obowiązku ustawowego, stałą pieczę nad pacjentem, który ze względu na wiek, stan zdrowia albo swój stan psychiczny pieczy takiej wymaga.

W sytuacji współistnienia zaburzeń psychicznych zagrażających życiu (np. depresja z myślami samobójczymi), można hospitalizować pacjenta w szpitalu psychiatrycznym zgodnie z Ustawą o Ochronie Zdrowia Psychicznego (Dz. U. 111 z 1994 r.).
Może być to sytuacja przyjęcia bez zgody w tzw. trybie nagłym na podst. art. 23 (sytuacja bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta), wówczas o przyjeciu decyduje lekarz, który następnie zawiadamia kierownika szpitala oraz sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala. W przypadku, gdy nie ma bezpośredniego zagrożenia życia, jednak dotychczasowe zachowanie osoby chorej psychicznie wskazuje na to, że nieprzyjęcie jej do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie jej stanu zdrowia lub z powodu choroby nie jest w stanie zaspokajać podstawowych potrzeb życiowych, rodzina pacjenta, na podstawie art. 29 może złożyć wniosek o leczenie do rejonowego sądu opiekuńczego, załączając do wniosku zaświadczenie lekarza psychiatry, uzasadniające konieczność leczenia. Istnieje możliwość wskazania preferowanej placówki leczniczej, sąd zazwyczaj przychyla się do takiego wniosku.

Trudno mi ocenić, która z tych przesłanek może znajdować aktualnie uzasadnienie. BMI córki to 12,5. Przy tak niskiej masie ciała istnieje wysokie ryzyko poważnych powikłań, stąd leczenie powinno zacząć się od hospitalizacji w oddziale internistycznym, posiadającym największe doświadczenie w leczeniu podobnych problemów. Jeśli anoreksji nie towarzyszą inne zaburzenia (depresja, zaburzenia lękowe, psychotyczne), to córka może być hospitalizowana następnie w oddziale leczenia nerwic. W IPiN prowadzona jest terapia grupowa dla pacjentek z anoreksją i bulimią, którą mogę rekomendować. Niestety, nie potrafię polecić innych ośrodków zajmujących się terapią pacjentów dorosłych. Na stronach serwisu http://www.anoreksja.morekart.pl/ można znaleźć adresy ośrodków na terenie całego kraju oraz opinie pacjentów.
W przypadku towarzyszących zaburzeń psychicznym może być wymagana hospitalizacja w odziale ogólnopsychiatrycznym.

Proszę nie rezygnować - podjęliście Państwo słuszną decyzję. Życie córki jest realnie zagrożone, należy podjąć wszystkie możliwe środki, by ją ratować. Myślę, że Państwo również możecie skorzystać z psychoterapii wspierającej, np. w ośrodku, gdzie dotychczas leczona była córka.

Z poważaniem.

 

Artykuły na ten temat:
Porozmawiaj o tym na Forum Żywienie i fitness »

Komentarze (13)

Wyloguj
~A. Rostkowski
~A. Rostkowski

Serdecznie dziękuję za odpowiedź. Niestety mam w związku z tym kolejne pytania.
Na czym polega leczenie anorektyczki, która nie chce poddać się leczeniu na oddziale internistycznym? Czy są metody zmuszenia pacjentki do przyjmowania pokarmów i jakie? Dodaję, że chodzi o moją córkę, o której pisałem. Zaznaczam, że moja korespondencja jest dla niej na razie niedostępna. Czy mogę zasugerować sądowi konkretny szpital? Rozumiem, że w czasie leczenia kontakty z córką są niewskazane, ale czy kontakt z lekarzem prowadzącym również? Klinika Nerwic nie chce przyjąć pacjentki na terapię grupową jeśli nie osiąga ona wagi co najmniej 45 kg. Jest chyba zrozumiałe, że decyzja o przymusowym leczeniu jest dla mnie bardzo trudna, gdyż obawiam się konsekwencji przymusowego leczenia. Dlatego pozwalam sobie zadawać tyle pytań. Z wyrazami szacunku. A R

Odpowiedz
~Lekarz Agnieszka Jamroży
~Lekarz Agnieszka Jamroży

Podawanie pokarmu może polegać na zastosowaniu sondy -wprowadza się cewnik przez jamę nosową do żołądka i podaje pokarm zmiksowany, konieczne mogą być także kroplówki. Szczegółowych informacji powinien udzielić Panu internista.
Może Pan zasugerować szpital, jednak sąd prawdopodobnie będzie kierował się opinią psychiatry, który szczegółowo powinien uzasadnić konieczność leczenia i to on może wskazać rodzaj szpitala.
Zasady kontaktów z córką w trakcie leczenia powinien Pan ustalić z terapeutą i lekarzem leczącym. Proszę pamiętać, że lekarz jest zobowiązany do zachowania tajemnicy zgodnie z ustawą o zawodzie lekarza, o zakresie informacji decyduje pacjent.
Konsekwencją leczenia- przymusowego lub dobrowolnego powinna być poprawa stanu zdrowia.
Leczenie przymusowe nie jest formą represji, decyduje o nim sąd, po zapoznaniu się z opinią lekarską. Ma to zapobiec sytuacji naruszania przepisów o wolności i godności osobistej.

Odpowiedz
~A. Rostkowski
~A. Rostkowski

Wielce Szanowna Pani Doktor. Serdecznie dziękuje za użyteczne porady. Mam jeszcze jedno pytanie. Czy gdyby moja córka zgodziła się na przyjmowanie 2000 k/cal na dobę w postaci preparatów odżywczych pod moja kontrolą, czy to mogłoby doprowadzić do uzyskania wagi przynajmniej 45 kg koniecznych do przyjęcia do Kliniki Nerwic Instytutu Psychiatrii w Warszawie? Czy w/w preparaty może przepisać lekarz rodzinny? Może mógłbym własnymi siłami doprowadzić córkę do poprawy masy ciała. Wiem, że muszę spodziewać się, że córka będzie próbowała mnie oszukiwać, ale w takiej sytuacji zawsze pozostaje mi sądowe skierowanie do leczenia szpitalnego. A może dać sobie z tym spokój i niezwłocznie podjąć drastyczne środki. Jestem już po zawale, ale jeszcze mam nadzieję, że sobie z córką poradzę, pomimo iż męczę się już osiem lat. Potrzebuję porady fachowca, o którego w naszym kraju trudno, gdyż anoreksja i bulimia nie jest traktowana z należytym zainteresowaniem i stąd brak specjalistów. Łatwo było stworzyć miraż "pięknej sylwetki szkieletora" niż go rozwiać. Z góry dziękuję za podpowiedź. Z wyrazami szacunku i wdzięczności. A. R

Odpowiedz
~Lekarz Agnieszka Jamroży
~Lekarz Agnieszka Jamroży



Szanowny Panie,

Decydując sie na samodzielne leczenie córki podejmuje Pan poważne ryzyko. Jak pisałam wcześniej, przy tak niskim BMI wskazana jest hospitalizacja.
Gwałtowne zmiany diety i wprowadzanie pokarmów o dużej wartości kalorycznej może być katastrofalne w skutkach z powodu zaburzeń czynności przewodu pokarmowego. Określa się to jako tzw. zespół realimentacyjny, a jego mozliwe powikłania to m.in. zapalenia trzustki, pęknięcie przełyku, rozstrzeń żołądka. Ważna jest równiez nie tylko wartość kaloryczna posiłków, ale ich odpowiedni skład, wymaga to wiedzy specjalistycznej.
Stąd wyrównywanie wagi ciała powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską.

Z poważaniem

Odpowiedz
~A. Rostkowski
~A. Rostkowski

Serdecznie dziękuję za poradę. Postąpię tak jak Pani doktor radzi. Po Nowym Roku wystąpię do sądu. Jeszcze raz gorąco dziękuję i przesyłam najlepsze życzenia zdrowych, spokojnych i Wesołych Świąt oraz szczęśliwego, pełnego sukcesów zawodowych i osobistych Nowego Roku 2010. Z wyrazami szacunku. A. R

Odpowiedz
~Lekarz Agnieszka Jamroży
~Lekarz Agnieszka Jamroży


Serdecznie dziękuję, przesyłam Panu i Pana Córce życzenia zdrowia, spokoju i powodzenia w walce z chorobą, wytrwałości i radości na co dzień.

Odpowiedz
~gosc
~gosc

Uważam, że ten pan podjął słuszną decyzję, sama jestem zdrowiejącą anorektyczka. Życzę jego córce i panu wytrwałości w walce z chorobą.

Odpowiedz
~gosc
~gosc

Szanowny Panie,
Rozumiem iż zależy Panu na zdrowiu bliskiej osoby, jednakże musi Pan zdawać sobie sprawę z tego, że przymusowe leczenie tak naprawdę nie jest skuteczne, a "wyleczenie" w ten sposób-czyli doprowadzenie siłą do normalnej wagi jest tylko pozorne, gdyż pacjentce nadal pozostanie "anorektyczna" psychika. Pańska córka może przez to bardzo ucierpieć, bywały nawet przypadki samobójstw w konsekwencji takiego postępowania. Cóż więc robić?-nic na siłę, ale też nie należy pozostawić sprawy biernie, powinniście Państwo szczerze porozmawiać, poszukać przysłowiowego "złotego środka". Powinien Pan spróbować dojść do przyczyny zachorowania, a także zapytać córkę jakie ona ma podejście do choroby, czego oczekuje w życiu itd. Ciężko jest to wszystko ująć w jednej odpowiedzi na forum internetowym, więc jeżeli macie Państwo ochotę podyskutować(zarówno Pan jak i Córka-chętnie porozmawiam z osobą bezpośrednio dotkniętą problemem) to bardzo proszę o kontakt e-mail :aryan84@op.pl Za udzielane porady nie oczekuję oczywiście żadnych pieniędzy, układałam wiele skutecznych diet w rozmaitych chorobach i mam odpowiednie, indywidualne podejście do ludzi. Tak więc serdecznie zapraszam, z pewnością odpowiem na każdy Państwa e-mail. Nie radzę natomiast podejmować tak drastycznych kroków jak ubezwłasnowolnienie i umieszczenie córki siłą w placówce leczniczej.
Serdecznie pozdrawiam.
Z poważaniem mgr. Iga M

Odpowiedz
~rosty
~rosty

Sz. Pani magister.
Oczywiście pozwolę sobie napisać do Pani na podany adres, tylko muszę sobie wszystko od nowa poukładać, gdyż moja córka ledwie przeżyła kolejna zapaść i zrezygnowała z leczenia w klinice zaburzeń odżywiania w Łodzi. Obecnie ponownie ogranicza sobie jedzenie i wszystko wskazuje na to, że doprowadzi się do kolejnej zapaści. Postaram się ją również nakłonić do kontaktu z Panią ale to wymaga czasu i odpowiedniego momentu.
Gorąco pozdrawiam.
A. R- Warszawa.

Odpowiedz
~aisha29
~aisha29

Szanowny Panie R! Bardzo przejęłam się historią Pana Córki. Mam podobny problem. Bardzo Pana proszę o kontakt mailowy. Bardzo boję się o własne dziecko, nie chcę być z tym sama.
Pozdrawiam i czekam na kontakt

Odpowiedz
~Motylek
~Motylek

@~A. Rostkowski: Gdy taka dziewczyna nie chce zjeść np. obiadu to najpierw jej grożą że jeśli tego nie je to nakarmią ją rurką. Jeśli nadal odmawia wtedy dziewczyna idzie w pasy, wkłada się jej sondę przez nos do żołądka i wlewa się jedzenie. Przynajmniej tak było u nas w szpitalu.

Odpowiedz
~iskierka
~iskierka

Mieszkam z anorektyczką ma 37 lat 175 wzrostu i waży 35kg nie pomagają prośby straszenia tylko leczenie przymusowe niestety.Wygląda jak żywy kościotrup.....

Odpowiedz

Porady ekspertów

Czy możliwe jest samowyleczenie się z anoreksji?

Choruję na anoreksję, tzn. wydaje mi się, że mam wszystkie te objawy. Wiem, że jak mam świadomość...

mgr Magdalena Brudzyńska Porady udziela mgr Magdalena Brudzyńska psycholog, autorka wielu publikacji poświęconych psychologii.
Czy psychiatra przepisze mi leki bez problemu?

Witam, mam 21 lat. Od około 2 lat zmagam się z anoreksją. Na razie z marnym skutkiem. W kwietniu...

lek. Bertrand Janota Porady udziela lek. Bertrand Janota psychiatra na Oddziale Psychiatrii w Szpitalu Bielańskim i w Ośrodku Pomocy i Edukacji Psychologicznej INTRA w Warszawie.
Kto leczy anoreksję?

Kto powinien prowadzić leczenie anoreksji: psychiatra, endokrynolog, lekarz internista, psychoterapeuta,...

mgr Magdalena Brudzyńska Porady udziela mgr Magdalena Brudzyńska psycholog, autorka wielu publikacji poświęconych psychologii.
pokaż 10 następnych
Zamknij Załóż konto
Zamknij Logowanie

Nie masz konta? Załóż teraz

Zapomniałem hasło Przypomnij hasło

Zamknij

Wypełnij swoje dane

Ryzyko schorzeń często zależne jest od płci, wieku i wykonywanego zawodu

Wiek determinuje zarówno ryzyko schorzeń, jak i rodzaj leczenia

Dzięki informacji o Twojej lokalizacji i ubezpieczeniu, będziemy mogli zaproponować Ci najlepszych specjalistów i kliniki zajmujące się Twoim problemem

-

Dane kontaktowe potrzebne są nam do powiadomienia Cię o odpowiedziach specjalistów

Akceptuję regulamin zadawania pytań.
Cofnij