Alkohol to podstępny zabójca

Mam na imię Agata, mam 56 lat i jestem alkoholiczką. Kiedy myślę o tym kiedy zaczęły się u mnie problemy z alkoholem to trudno mi to rozgraniczyć.

Zawsze wraz z mężem prowadziliśmy dość rozrywkowy tryb życia, często bywali u nas znajomi, odbywały się suto zakrapiane imprezki. Nie widziałam w tym nic złego. 20 lat temu mój mąż wpadł na pomysł niezłego interesu, wybudował zajazd za miastem, przy trasie. Interes szybko zaczął przynosić zyski, początkowo pracy było mnóstwo, ale zatrudniliśmy sporo pracowników i zaczęło być całkiem przyjemnie. Wychowałam się w biednej rodzinie więc zachłysnęłam się przypływem gotówki.

Częstość imprez i zapraszania znajomych znacznie się zwiększyła. Praktycznie co kilka dni budziłam się skacowana. Mój rytm tygodnia wyznaczały kolejne grille, ogniska i imprezki. Ponieważ mąż postępował tak samo czułam, że to co robię jest akceptowane. Z czasem mąż zaczął uskarżać się na wątrobę. Traktowałam to z przymróżeniem oka, każdy się starzeje, a stary po prostu się rozczula nad sobą. Gdy mój mąż dostał żółtaczki i znalazł się w szpitalu nie rozumiałam od czego to. Diagnoza: marskość wątroby trafiła mnie jak grom z jasnego nieba. Długo płakałam rozmawiając z lekarzem. Nie wiem jak oboje mogliśmy z mężem doprowadzić się do takiego stanu. Mój mąż ma nieodwracalnie zniszczone zdrowie, jego wątroba jest na wykończeniu. Alkohol jest dla niego śmiertelną trucizną. Nie wiem co będzie dalej ze zdrowiem mężą, mam nadzieję, że jego stan z czasem poprawi się chociaż lekarze nie SA optymistyczni. Jedyne co wiem to, że więcej nie tknę alkoholu. Już od ponad miesiąca jesteśmy trzeźwi, grono naszych znajomych zmniejszyło się. Nie jesteśmy już dla części z nich atrakcyjni towarzysko, nie stwarzamy okazji do darmowej napitki. Chodzimy na spotkania AA i wiem, że musimy chodzić tam dalej.

Pytanie zadane 11.09.2009r. o 14:22