Zaburzenia osobowości towarzyszące zaburzeniom odżywiania

Dziękuję za odpowiedź jednak mam jeszcze pytanie.Czy w związku z tym, że stwierdzono te zaburzenia osobowości a nie stwierdzono żadnych typowych zaburzeń odżywiania czy ma sens pójście na leczenie do kliniki na Oddział Zaburzeń Jedzenia?Czy ten oddział może mi jakoś pomóc w uporaniu się z moimi problemami?Podobno w moim przypadku jest tak, że zaburzenia jedzenia to nie jest mój główny problem chociaż mnie tak właśnie się wydaje.Zaburzenia jedzenia są jakby manifestacją tych stwierdzonych zaburzeń osobowości dlatego zastanawiam się czy jest sens zamykać się w klinice i izolować od codzienności?Z drugiej strony wydaje mi się, że tam mogliby mi pomóc(i to nie jest tylko moja opinia)uporać się z tymi zaburzeniami jedzenia, ponieważ doszłam do wniosku, że nie potrafię normalnie jeść.Lekarz, który ze mną rozmawiał dał mi do zrozumienia, że jeżeli uporam się z tymi problemami z jedzeniem mogą ustąpić te zaburzenia osobowości.Wiem że zaburzenia jedzenia to objaw jakiś głębszych problemów które we mnie tkwią.Nie wiem tylko czy udając się do kliniki podejmuję właściwą decyzję.Poza tym mam ogromny problem z akceptacją siebie i swojego ciała.Czy klinika to odpowiednie miejsce leczenia dla mnie?Jestem obecnie w terapii indywidualnej.Były postępy w terapii-nie chciałam się więcej odchudzać pomimo znacznej nadwagi.Wydaje mi się też, że miałam okres, kiedy zaczęłam siebie akceptować.Jednak nie wiem co było powodem, że wróciłam z powrotem do odchudzania, które w tej chwili jest dla mnie sprawą priorytetową.Ciągle zastanawiam się nad pójściem na leczenie do kliniki-czy przypadkiem nie przesadzam i nie wyolbrzymiam swoich problemów i czy nie będę zajmować miejsca innej osobie która podobnie jak ja chciałaby się tam leczyć?