Tularemia

Tularemia (inaczej gorączka zajęcza) to odzwierzęca choroba bakteryjna, którą najczęściej zarażają gryzonie, jej nosicielami są również psy, koty i ptaki. Choroba występuje w Europie, Ameryce Północnej i Chinach, głównie na obszarach zalesionych, dlatego zalicza się ją do chorób zawodowych leśników. Bakterie Francisella tularensis, które ją wywołują, przenikają do organizmu przez ranę kąsaną, a czasami również spojówki. Zarazić można się też przez ugryzienie kleszcza, pchły czy komara, które przenoszą chorobę, a także drogą wziewną (wdychanie zakażonego bakterią kurzu), pokarmową czy kontaktową. Nie występują zarażenia między ludźmi.

Objawy tularemii

Bakteria Francisella tularensis wnika do wnętrza komórek zainfekowanego organizmu. Atakuje ona głównie makrofagi, rodzaj krwinek białych, czyli tych odpowiedzialnych za odporność organizmu. Dzięki takiemu działaniu choroba jest w stanie zająć wiele organów i układów – płuca, wątrobę, układ limfatyczny i oddechowy.

Objawy tularemii nie pojawiają się od razu: okres wylęgania to 1-14 dni, najczęściej między 3. a 5. dniem.

Tularemia - zdjęcia

Do zakażenia dochodzi w czasie styczności z chorymi zwierzętami.... »

• powiększonymi i ropiejącymi węzłami chłonnymi,
• nagłą i wysoką gorączką,
• dreszczami,
• biegunką,
• bólami mięśniowymi,
• bólami stawowymi,
• bólami głowy,
• obniżeniem masy ciała,
• brakiem apetytu,
• postępującym osłabieniem,
• owrzodzeniami na skórze i w jamie ustnej,
• zaczerwienieniem i pieczeniem oczu.

W niektórych przypadkach występuje także posocznica. Dość częste w przypadku zakażenia bakterią Francisella tularensis są zapalenia gardła i zapalenia płuc, które wywołują suchy kaszel i gorączkę. Tularemia może doprowadzić także do śmierci, w 1-2,5 proc. przypadków prowadzi do śmierci nawet mimo leczenia. W przypadku braku leczenia śmiertelność wynosi ok. 10 proc.

Diagnostyka i leczenie tularemii

Wyróżniamy postacie kliniczne tularemii: skórno-węzłową, która występuje najczęściej, płucną, która ma najcięższy przebieg, jako śródmiąższowe zapalenie płuc, żołądkowo-jelitową oraz postać węzłowo-oczną, wrzodziejąco-węzłową, anginową, wziewną, trzewną i septyczną.

Ta choroba zakaźna rozwija się nagle, pojawia się wysoka gorączka, ból głowy, mięśni, gardła, suchy kaszel, czasem biegunka, wymioty, a następstwem jest utrata masy ciała, osłabienie organizmu. Aby mieć pewność, że objawy oznaczają tularemię, a nie inną chorobę, niezbędne są badania serologiczne, a także biopsja dotkniętych chorobą tkanek (np. węzłów chłonnych, jeśli są owrzodzone i powiększone). Stosuje się także tzw. hodowlę, na podstawie pobranych próbek odkrztuszanej wydzieliny lub śliny.

W leczeniu wykorzystuje się farmaceutyki, przede wszystkim podaje się antybiotyki: aminoglikozydy i tetracykliny. Poprawę odnotowuje się zazwyczaj już po dwóch dobach od rozpoczęcia leczenia. Należy poinformować lekarza, jeśli osoba zainfekowana jest w ciąży, ma obniżoną odporność lub uczulenie na leki. Profilaktyka natomiast obejmuje szczepienie osób w grupie ryzyka, ostrożność przy kontakcie ze zwierzętami oraz używanie specjalnych aerozoli odstraszających owady podczas pobytu na świeżym powietrzu.