Wypadki komunikacyjne

Wypadki drogowe ciągle są przyczyną śmierci lub inwalidztwa. W ostatnich latach samochody stały się nieodłączną częścią naszego życia. Duży ruch na drogach sprawia, że zwiększa się również ilość wypadków komunikacyjnych. Wiąże się to ze złym stanem dróg i piractwem niektórych kierowców. Codziennie, jadąc samochodem, możemy stać się świadkiem wypadku. Wypadki komunikacyjne są na porządku dziennym. Jednak mało kto wie, jak udzielić pierwszej pomocy ofiarom wypadków samochodowych. Jak się należy wtedy zachować? Jak wykonać sztuczne oddychanie albo masaż serca? Jak udrożnić drogi oddechowe?

Zachowanie na miejscu wypadku komunikacyjnego

Do wypadków dochodzi, ponieważ wielu kierowców nie przestrzega zasad bezpieczeństwa. Jeżdżą szybko i lekkomyślnie, często brakuje im wyobraźni. Wielu z nich jeździ w stanie nietrzeźwym, a dodatkowo w niesprawnym samochodzie. Pasy bezpieczeństwa ciągle są rzadko używane, a dzieci nie są przewożone w specjalnych fotelikach. Liczbę wypadków komunikacyjnych zwiększa również fakt rozmowy przez telefon w trakcie jazdy, gwałtowne manewry i inne sytuacje konfliktowe. Niestety, w miejscach wypadków komunikacyjnych ludzie zwykle zachowują się zbyt emocjonalnie, czym mogą przeszkadzać w udzieleniu pierwszej pomocy poszkodowanym.

Postępowanie na miejscu wypadku:

• oznaczyć miejsce wypadku i wezwać pogotowie ratunkowe, w przypadku braku telefonu komórkowego należy kartkę z prośbą o pomoc wręczyć dwóm kierowcom jadącym w przeciwnych kierunkach, przyjęcie kartki jest ich obowiązkiem prawnym;
• miejsce wypadku trzeba oznakować dwoma odblaskowymi trójkątami bezpieczeństwa, chorągiewkami lub w inny wyraźny sposób;
• silniki uszkodzonych pojazdów należy wyłączyć;
• poszkodowane osoby należy otoczyć opieką.

Pierwsza pomoc w wypadkach komunikacyjnych

Pomoc w wypadkach, gdy jest wielu poszkodowanych, należy rozpocząć od tych z najpoważniejszymi obrażeniami, czyli najpierw udać się do osób, które nie wzywają pomocy. Może to oznaczać, że są nieprzytomne. Osobom krwawiącym należy ucisnąć miejsce krwawienia, później zająć się osobami skarżącymi się na duszności, a na końcu osobami z drobnymi urazami. Wszystkich poszkodowanych należy uspokajać i zapewnić o nadchodzącej pomocy.

Resuscytacja to sztuczne podtrzymywanie krążenia krwi i wentylacji płuc, przynajmniej do czasu powrotu własnej czynności serca. Składa się na nią masaż serca i sztuczne oddychanie. Masaż serca polega na uciskaniu klatki piersiowej, dzięki czemu krew wyciskana jest z serca do tętnic. Sztuczne oddychanie polega na wdmuchiwaniu powietrza wydychanego z płuc osoby ratującej do ust lub nosa osoby ratowanej. Resuscytacja jest wykonywana, gdy praca serca ustała z powodu zawału, urazu, udaru mózgu lub innych przyczyn. Jeśli podejrzewasz, że dana osoba może mieć zatrzymane krążenie, spróbuj ocucić ją – poproś, by się odezwała lub uszczypnij ją, ewentualnie możesz potrząsnąć jej ręką. Jeżeli osoba nie reaguje, należy sprawdzić tętno.

• Postępowanie z nieprzytomnym samodzielnie oddychającym – takiego poszkodowanego należy ułożyć w pozycji bocznej ustalonej, tzn. nogę leżącą u dołu zgiąć w stawie biodrowym i kolanowym, a nogę górną wyprostować. Dolną rękę wyprostować z tyłu tułowia, by ranny się nie przewrócił, a górną dłoń podłożyć pod policzek poszkodowanego.
• Tamowanie krwotoków – nagły i duży krwotok może zagrażać życiu poszkodowanego. Kończynę, która krwawi, należy unieść do góry i na ranę nałożyć opatrunek uciskowy – jałową gazę, watę, bandaż. Jeśli występuje krwawienie z nosa, ust czy gardła, poszkodowany powinien siedzieć z głową pochyloną do przodu. Warto pamiętać, że w przypadku urazu dłoni, ramienia czy przedramienia należy zdjąć z nich wszystkie ozdoby – pierścionki, zegarki, bransoletki.
• Podejrzenie uszkodzenia kręgosłupa – uszkodzony kręgosłup należy podejrzewać u każdej osoby. Pozycja rannego powinna się mieścić między wyprostowaniem a zgięciem. Skarżącym się na ból szyi należy założyć kołnierz ortopedyczny. Poszkodowanego nie wolno ciągnąć za głowę i biodra lub barki i biodra.

Sztuczne oddychanie i masaż serca

Gdy możesz wyczuć tętno, a osoba jest w bezruchu, ma wiotkie kończyny i nie widać nawet najmniejszych oznak oddychania, to należy przeprowadzić sztuczne oddychanie. Zanim je rozpoczniesz, upewnij się, że w jej ustach nie ma żadnych ciał obcych – jeśli są, usuń je. Głowę poszkodowanego odchyl do tyłu, a żuchwę wysuń do przodu. Jedną ręką trzymaj czoło, a drugą żuchwę podczas wdmuchiwania powietrza. Przy wydechu sprawdź, czy klatka piersiowa opada.

Jeśli na dużych tętnicach nie ma tętna, to należy rozpocząć masaż serca. Najpierw uderz silnie poszkodowanego w klatkę piersiową po lewej stronie. Ciągły brak tętna oznacza konieczność masażu serca. Osobę poszkodowaną ułóż na wznak, najlepiej na twardym podłożu, uklęknij przy niej i ułóż swoje dłonie jedna na drugiej na wysokości 1/3 mostka reanimowanego. Pamiętaj, że twoje ręce powinny być wyprostowane w łokciach, opieraj je na nasadach, a nie na palcach, naciskaj całym ciałem. Jeden ratownik przeprowadza reanimację w cyklu 2 wdmuchnięcia powietrza i 15 uciśnięć mostka, dwóch ratowników – 1 wdech, 5 uciśnięć. U niemowlęcia lub małego dziecka mostek uciska się dwoma lub jednym palcem poniżej linii łączącej sutki.