Pokaż kategorie abcZdrowie.pl
Pokaż kategorie

Załamanie nerwowe

https-www-flickr-com-photos-renaudphotos-2727854177_38db.jpg
Zdjęcie autorstwa: RenaudPhoto / CC BY-SA 2.0

Osoby, które nie radzą sobie w szczególnie trudnych życiowo sytuacjach mówią często, że przechodzą załamanie nerwowe. W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 nie ma jednostki chorobowej o nazwie „załamanie nerwowe”. To, co potocznie określa się mieniem załamania nerwowego, w języku psychologicznym funkcjonuje pod pojęciem szeroko rozumianego kryzysu. Inne określenia załamania nerwowego, to: załamanie stresowe, załamanie psychiczne lub kryzysy rozwojowe. Jak objawia się załamanie nerwowe i jak sobie z nim radzić?

1. Co to jest załamanie nerwowe?

Na załamanie nerwowe, czyli inaczej kryzys, składają się szczególnie trudne dla jednostki doświadczenia, z którymi trudno samodzielnie sobie poradzić. Człowiek musi poszukać wówczas pomocy, np. w postaci wsparcia społecznego. Kryzys zakłóca normalny bieg zdarzeń w życiu człowieka, destabilizuje jego dotychczasowe funkcjonowanie oraz wymusza niejako na jednostce ponowne przeanalizowanie i ocenę sposobu myślenia oraz działania. Kryzysowi towarzyszy niejednokrotnie poczucie bezradności, konieczności poddania się biegowi zdarzeń oraz braku kontroli nad własnym życiem. W trójwymiarowym modelu załamania nerwowego ujmuje się triadę objawów zgrupowanych w następujący sposób:

  • emocje, afekt – gniew, wrogość, lęk, strach, przygnębienie, smutek;
  • myślenie, procesy poznawcze – utrata, zagrożenie, przekroczenie granic;
  • zachowanie, sfera behawioralna – unikanie, działania chybione, paraliż działań.

Z załamaniem nerwowym bardzo mocno koresponduje teoria kryzysów tożsamości w ciągu życia, którą stworzył psychoanalityk Erik Erikson. Według badacza, każda faza rozwoju człowieka wiąże się ze swoistym kryzysem (załamaniem nerwowym) i prowadzi do konfliktu wartości. Na jakie kryzysy jest narażony człowiek od momentu narodzin aż do śmierci?

  • Okres niemowlęctwa – zaufanie a nieufność.
  • Wczesne dzieciństwo – autonomia a wstyd i zwątpienie.
  • Wiek zabaw – inicjatywa a poczucie winy.
  • Wiek szkolny – pracowitość a poczucie niższości.
  • Rozwój płciowy – tożsamość a niepewność roli.
  • Wczesna dojrzałość – intymność a izolacja.
  • Dorosłość – kreatywność a stagnacja.
  • Dojrzałość – integralność ego a rozpacz.    

Mówiąc o załamaniu nerwowym, można mieć na myśli wiele rodzajów kryzysów. Wyróżnia się przynajmniej cztery typy kryzysów:

  • kryzysy rozwojowe – wydarzenia zachodzące w toku życia jednostki, które powodują gwałtowną zmianę lub życiowy zwrot. Kryzysy rozwojowe stanowią naturalną reakcję adaptacyjną na nowe warunki i okoliczności. Kryzys rozwojowy może wywoływać np. ukończenie studiów, ślub, urodzenie dziecka, zmiana miejsca zatrudnienia, przejście na emeryturę itp.;
  • kryzysy egzystencjalne – wewnętrzne lęki i konflikty jednostki, które koncentrują się wokół rozważań nad sensem życia, poczuciem niezależności, swobody czy wolności. Kryzysy egzystencjalne stanowią skutek bilansów życiowych, jakich człowiek dokonuje, np. w okresie dorastania albo w czasie tzw. kryzysu wieku średniego;
  • kryzysy środowiskowe – reakcje stresowe na katastrofy wywołane przez człowieka i klęski żywiołowe, np. powódź, huragan, trzęsienie ziemi, wojnę, epidemię, zapaść gospodarczą czy emigrację; 
  • kryzysy sytuacyjne – załamanie nerwowe, które pojawia się w sytuacjach nadzwyczajnych i rzadkich, jakich człowiek nie jest w stanie przewidzieć ani kontrolować. Kryzys sytuacyjny charakteryzuje się przypadkowością, nagłym przebiegiem, ma często wymiar katastrofalny i wywołuje wstrząs u jednostki. Na kryzysy sytuacyjne składają się: porwania, utrata pracy, ciężka choroba własna lub bliskiej osoby, śmierć członka rodziny, gwałt czy udział w wypadku komunikacyjnym.   

Termin „załamanie nerwowe” wiąże się z pojęciem kryzysu psychicznego czy kryzysu psychosocjalnego.

2. Objawy i skutki załamania nerwowego

Załamanie nerwowe to tak naprawdę bardzo pojemny znaczeniowo termin. Wiele osób utożsamia albo myli załamanie nerwowe ze stresem, depresją, zaburzeniami lękowymi, nerwicą czy zespołem stresu pourazowego PTSD. Co odróżnia załamanie nerwowe od klinicznych zaburzeń psychicznych? I depresji, i nerwicy, i kryzysom psychicznym towarzyszy napięcie emocjonalne, subiektywne poczucie dyskomfortu, stres, lęk, smutek, zaburzenia koncentracji uwagi i trudności w codziennym funkcjonowaniu. Oprócz rozchwiania emocjonalnego pojawiają się symptomy ze strony ciała, np. bóle i zawroty głowy, biegunka, drżenie mięśni, przyspieszone tętno itp. Różnica między załamaniem nerwowym a klinicznymi postaciami chorób psychicznych ma charakter nie ilościowy, a jakościowy. Objawy załamania nerwowego mogą bardzo ściśle wkomponowywać się w obraz kliniczny depresji, nerwicy czy PTSD. Załamanie nerwowe różni się jednak od zaburzeń psychicznych nasileniem objawów i czasem trwania. Zwykle przełomowe przeżycia, traumatyczne wydarzenia i codzienne stresy prowokują i mobilizują jednostkę do dokonania zmian w dotychczasowym życiu w celu zaadaptowania się do nowych okoliczności. Człowiek przechodzący załamanie nerwowe dokonuje analizy swojego myślenia i działania, następuje dezintegracja psychiczna i ponowna integracja na wyższym poziomie, by móc sprawniej funkcjonować i radzić sobie z życiem. Najczęściej załamanie nerwowe nie wymaga leczenia psychiatrycznego – wystarczy interwencja kryzysowa, wsparcie psychologiczne i objawy ustępują samoistnie. Kiedy jednak wraz z upływem czasu symptomy kryzysu psychicznego utrzymują się, mimo udzielonej pomocy i ustąpienia sytuacji stresowej, terapia może okazać się niezbędna. Nie wolno bagatelizować przedłużającego się napięcia psychicznego, gdyż może być to początek klinicznych postaci zaburzeń, np. depresji, nerwicy, napadów paniki, zaburzeń lękowych uogólnionych, neurastenii czy zaburzeń dysocjacyjnych. Zatem załamanie nerwowe może przyczynić się do rozwoju poważnych chorób natury psychicznej.   

Wydaje się, że żyjąc w rozpędzonym XXI wieku, nie da się uniknąć stresów i konsekwencji z nimi związanych. Załamaniu nerwowemu jako doświadczeniu subiektywnie trudnemu zawsze towarzyszy stres. Z tego też względu objawy załamania nerwowego bardzo mocno przypominają konsekwencje sytuacji stresowych.

  • Objawy kognitywne (poznawcze) – zaburzenia myślenia, problemy z koncentracją uwagi, zaburzenia pamięci, nadwrażliwość zmysłów, natręctwa myślowe, spadek motywacji, zaburzenia orientacji w czasie i przestrzeni, zaburzona zdolność logicznego myślenia, kłopoty z komunikacją.
  • Objawy somatyczne – uczucie chronicznego zmęczenia, problemy ze snem (bezsenność, nadmierna potrzeba snu, częste budzenie się), kołatanie serca, skurcze mięśni, przyspieszony puls, bóle w klatce piersiowej, zaparcia lub biegunki, kłopoty z oddychaniem, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle brzucha, wymioty, nudności, nadaktywność pęcherza moczowego, nadmierna produkcja śliny, nadmierne pocenie się, zmiany skórne, brak apetytu, oziębłość płciowa.
  • Objawy emocjonalne – drażliwość, dysforia, skłonność do irytacji, wybuchy gniewu, złość, wrogość, zmienność nastrojów, stany lękowe, smutek, panika, strach, przygnębienie, nastrój depresyjny, apatia, utrata zainteresowań, unikanie kontaktów społecznych.

Trzeba pamiętać, że załamanie nerwowe to nie nerwica czy depresja. Załamaniu nerwowemu bliżej do napięcia psychicznego, stresu i kryzysu psychicznego. Załamanie nerwowe można określić inaczej ostrym zaburzeniem funkcjonowania w związku z przeciążeniem psychicznym. Mimo iż załamanie nerwowe jest sytuacją potencjalnie zagrażającą, istnieje szansa na rozwój osobowości. Pozytywne rozwiązanie kryzysu umożliwia bowiem integrację ego na wyższym poziomie.    

Bibliografia

  • Heszen-Niejodek I., Teoria stresu psychologicznego i radzenia sobie [w:] Strelau J., (red.), Psychologia. Podręcznik akademicki, t. 3, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-87957-06-2.
  • Heszen-Niejodek I., Ratajczak Z., Człowiek w sytuacji stresu. Problemy teoretyczne i metodologiczne, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2000, ISBN 83-226-1008-4.
  • Lazarus R.S., Paradygmat stresu i radzenia sobie, „Nowiny Psychologiczne” 1986, nr 3-4.
  • Reykowski J., Funkcjonowanie osobowości w warunkach stresu psychologicznego, PWN, Warszawa 1966.
  • Terelak J.F., Psychologia stresu, Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz 2001, ISBN 83-86605-64-2.
  • Wrześniewski K., Psychologiczne uwarunkowania powstawania i rozwoju chorób somatycznych [w:] Strelau J., (red.), Psychologia. Podręcznik akademicki, t. 3, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-87957-06-2.
Komentarze (19)
~ Pozytywne rozwiązanie kryzysu
~ Pozytywne rozwiązanie kryzysu

Pozytywne rozwiązanie kryzysu
Szukam właśnie pozytywnego rozwiązania kryzysu, ponieważ mój kryzys jest bardzo poważny i sam nie jestem w stanie bez pomocy społecznej ( bo prawna pomoc się skończyła) do końca mojego życia rozwiązać.
Kryzys wygląda w ten sposób Urząd Skarbowy moje koszty utrzymania firmy których na ryczałcie nie odliczam i nie wykazuję zaliczył jako dochód który zataiłem i zrobił domiar szacunkowy i moje życie do końca jest bez sensu ponieważ kwota którą wyliczył US jest nie do spłacenia, moja działalność jest dalej nie możliwa bo konto jest zablokowane i jaki kol-wiek dochód bym osiągną to zostanie zabrany i mam
Kto może mi w takiej sytuacji kryzysowej pomóc.

Odpowiedz
~kinga
~kinga

@~ Pozytywne rozwiązanie kryzysu: - no właśnie.Psychologiczne dyrdymały mają się nijak do problemów czysto finansowych i materialnych.Jakoś żaden psycholog nie wypowiedział się na ten temat???A może zechciałby wspomóc finansowo osobę w kryzysie???A tak bardziej na temat-mam podobny problem, na szczęście bez US.Generalnie-koniec życia.Pozdrawiam

Odpowiedz
~nina
~nina

Niewiem czy to depresja czy załamanie nerwowe, próbuje znaleść cośna temat tego stanu, ogólnie czuję się bardzo źle mam wszystkie wymienione objawy jak bóle w klatce, nerwowość, ręce mi drżą, kołatanie serca, biegunki bóle głowy itd.okropny stres lęk, a przede wszystkm natręcto myślowe, wszystko zaczęło się od śmierci ojca a potem jak lawina spadło wiele złych wiadomości w jednym czasie, najchętniej bym wogóle nie wychodziła z domu nie jestem w stanie normalnie myśleć, czuję że cała się trzęsę, nie mogę płakać nie czuję smutku tylko strach jak czasem uda mi się popłakać czuję się o wiele lepiej. Boję się co może jeszcze przynieść jutro. Jak sobie z tym wszystkim poradzić, jak słyszę znajomych jak mówią "nie myśl o tym" to mnie szlak chce trafić jak by to było takie proste, proste dla nich bo nie czują tego co ja.

Odpowiedz
~krzyni1313
~krzyni1313

@~nina: witaj przypadkiem trafiłam na twój opis. Wiem co czujesz bo przeżywam podobny stan rzeczy. Mój mąz w czerwcu miał poważny wypadek samochodowy w skutek którego miał złamane obie nogi jedna z nich połamana w ośmiu miejscach. w szpitalu stwierdzili ze wypiszą go do domu i tak przez pół roku zmagałam sie z trudnościami w opiece nad nim. Dodam ze byłam w tym sama nikt nam nie pomagał.kiedy mąż dochodził do sprawności syn przeszedł operacje i czeka go druga. W między czasie wyszło że ma problem z krzepliwością krwi i tu znów problemy i jazda po specjalistach. I jeszcze córka ma jakąśskłonność do łamania sobie kości teraz to już masakra wypadło jej kolano i znów gips i kolejne miesiące.... Nie radze sobie ze stresem, nie moge spać po nocach ciągle jestem smutna i przygnębiona nie mam chęci do życia ciągle płacze i nie chce wychodzić z domu. Nie mam checi żeby zadbaćo siebie nie patrze już w lustro. Mam 34 lata a czuje sie jak staruszka. nie mam sie komu pożalić i nie wiem gdzie szukać pomocy. Nie chce wyjść na wariatkę ale boje sie co będzie dalej. Mam lęki i boje sie wszystkiego. Dzieki ze mogłam sie wygadać. Pozdrawiam

Odpowiedz
~Wyczerpany
~Wyczerpany

Witam, wszystkich.
Ja jestem człowiekiem który uważał się za kogoś nie do załamania. Zawsze wszystkim problemom które powstawały mi na drodze rozwiązywałem z uśmiechem na twarzy. Wierzyłem w to, że dziki nim stanę się jeszcze bardziej twardy i doświadczony. Niestety ostatnie miesiące były plagą niepowodzeń i katastrof które doprowadziły do stanu w którym czuję się nic nie wartym kawałkiem mięsa. Ta sytuacji (oraz tlący się jeszcze wojownik) zaprowadził mnie do jednego sposobu rozwiązania problemu "seppuku", jednak aby było one pełne potrzebny partner do ścięcia głowy. Zastanawiam się jeszcze nad aspektem prawnym, skoro jest możliwość przepisania majątku to czy też można tak zrobić z długami. Chciałbym w spadku moje długi zostawić naszemu wymiarowi sprawiedliwości. tak dużo dla mnie zrobił, że chciałbym się odwdzięczyć za płynące dobro drogą pocztową.

Odpowiedz
~Marta
~Marta

@~Wyczerpany: Hej. Takich ludzi jak my przybywa. Jeśli sięgniesz do Biblii do 2 Listu do Tymoteusza 3 rozdziału od 1 do 5 wersetu dowiesz się, iż w dni ostatnie tego systemu rzeczy będą krytyczne, trudne do zniesienia, wśród ludzi rozmiłowanych w pieniądzach i wiele innych czynników. Dla mnie wyjściem stał się Bóg. Przerzucam brzemię trosk na Niego. Wierzę, że nie da mi zginąć, gdyż sam to obiecał. Jeśli mieszkasz w Krakowie, zapraszam na wykład biblijny 7 kwietnia o godz. 12 do sali przy ul. Semperitowców 14 (okolice Ronda Grzegórzeckiego) Temat: Czy w chwili śmierci wszystko się kończy? Wiele pomocnych rzeczy można przeczytać też na stronie jw.org. Serdecznie zapraszam) i życzę wszystkiego dobrego). Zaproszenie kieruję do każdego kto czyta moją wypowiedź.

Odpowiedz
~TeżZKrakowa
~TeżZKrakowa

@~Marta: Jeżeli ten artykuł to były psychologiczne dyrdymały to określenie 'religijne dyrdymały' na tę wypowiedź jest zbyt delikatne. Przerzucanie odpowiedzialności za własne życie na niewidzialnego przyjaciela może sprawić że poczujesz się lepiej ale proszę nie wciskać kitu innym. Peace.

Odpowiedz
~Kaja
~Kaja

@~krzyni1313: Witam, własnie traffilam na Twój opis , bardzo Ci współczuję .Nie poddawaj się i idz po pomoc.

Odpowiedz

zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Nerwica i lęki - najnowsze pytania

Dyskusje na forum

Artykuły Nerwica i lęki
Nerwica i lęki

Zespół Da Costy

Zespół Da Costy (ang. Da Costa’s Syndrome) należy do zaburzeń autonomicznych występujących pod postacią somatyczną i znajduje się w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F45.3. Inaczej...

Nerwica i lęki

Czy nerwica żołądka to choroba psychiczna?

Ludzie od wieków oceniają swoje zachowania jako „normalne” lub „nienormalne”. Pod pojęciem „nienormalności” zwykle znajdują się wszystkie zachowania, które nie są akceptowane przez większość społeczności.

Nerwica i lęki

Zaburzenia dysocjacyjne

Zaburzenia świadomości kojarzone są głównie z dziwnymi zachowaniami z pogranicza opętania, transu i histerii... Dysocjacja i konwersja należą do jednych z najostrzejszych mechanizmów obronnych w nerwicy. Człowiek popada w nie, gdy nie radzi...

Nerwica i lęki

Zaburzenia adaptacyjne

Fakty o zdrowiu - Oburęczne dzieci bardziej nadpobudliwe to rodzaj zaburzeń nerwicowych, które zostały umieszczone w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych pod kodem F43.2. Zaburzenia adaptacyjne pojawiają się w...

Nerwica i lęki

Napad lęku

Zaburzenia lękowe są często występującymi dolegliwościami psychicznymi. Objawiają się pod różnymi postaciami, dezorganizującymi życie chorego. Wystąpienie u człowieka nerwicy wpływa na zmiany funkcji poznawczych, emocji oraz pojawienie się...

Nerwica i lęki

Co to jest nerwica natręctw?

Nerwica natręctw, czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, charakteryzuje się występowaniem natrętnych myśli – obsesji (stąd nazwa nerwica natręctw myślowych) i czynności (kompulsji), którym nieodłącznie towarzyszy lęk. W przebiegu nerwicy...

Nerwica i lęki

Dysmorfofobia

Skany mózgu pokazały różnice w reakcji mózgu osób cierpiących na dysmorfofobię (ang. Body Dysmorphic Disorder, BDD), gdy zostały im pokazane zdjęcia ich samych. Dysmorfofobia jest zaburzeniem psychicznym, które sprawia,...

Nerwica i lęki

Zaburzenia lękowe u dzieci

Strach i lęk – często używamy tych słów zamiennie, nie zwracając uwagi na to, że choć ich znaczenie jest zbliżone, to jednak nie takie samo. Strach czujemy przed dużym, warczącym na nas psem czy okropnym, wielkim, włochatym pająkiem. Przyczyn...

Nerwica i lęki

Leczenie lęków

Każdy z nas czegoś się boi. Jedni mają lęk wysokości, inni boją się pająków (arachnofobia), a jeszcze inni – małych pomieszczeń (klaustrofobia). Lęk definiowany jest jako negatywny stan emocjonalny, pojawiający się w sytuacji zagrożenia. Lęk...

Nerwica i lęki

Leki przeciwlękowe

Leki przeciwlękowe określa się zamiennie jako leki anksjolityczne, anksjolityki lub trankwilizatory. Ich działanie polega na redukcji uczucia lęku, niepokoju i napięcia psychicznego oraz objawów somatycznych, które towarzyszą tym stanom.

lekarzy jest teraz online

Zapytaj lekarza
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500