Zapytaj lekarza

1 , 0 1 6 , 8 2 8

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Czuję się pomiatana i nieważna

Mam 14 lat, chodzę do pierwszej klasy gimnazjum i sama zastanawiam się, co ja tu robię. Do podstawówki chodziłam z moją najlepszą przyjaciółką, później koleżanka namówiła moją przyjaciółką, która jest świetna z WF-u, żeby przeniosła się w następnym roku do klasy sportowej, ja szczerze mówiąc, nie cierpię sportu. Jedna dziewczyna z mojej klasy namówiła mnie, żebym przeniosła się do innej szkoły i tak zrobiłam. Aktualnie już kończy się rok szkolny, więc nie będę musiała znosić Kaśki. Kaśka to dziewczyna, której nienawidzę, ale jest miła i nawet nie umiem w szkole nic jej powiedzieć, ciągle mnie obraża, a ja wtedy tylko głupio się uśmiecham. Po prostu nie umiem zareagować.

Kiedy wracam po szkole do domu, to z mamą, tatą jestem wesoła i w ogóle, ale kiedy jestem sama, to ciągle myślę o tym, dlaczego tak się zachowuję. Ja nawet nie umiem nikogo obrazić, kłócę się tylko z siostrą, rodzicami, ale tak w szkole nie umiem. W dodatku ja wiem, że oni mają rację, ja jestem beznadziejna. Całe moje życie jest takie bezbarwne. Mam dość tego, jak mama mi powtarza, żebym głośniej mówiła, żebym się tak nie wstydziła, ja nie umiem głośno mówić i taki mam już głos taki cichy. Chciałabym, żeby oni wszyscy przestali, ciągle mnie obrażają.

Jestem strasznie niezdarna, w pierwszych dniach szkoly rozlałam na siebie kilka razy zupę. Jak jestem w sklepie odzieżowym to nie zauważę wieszaków z ubraniami i np. w nie wejdę. Często jestem taka zamyślona, ale myślę o niczym, w szkole zawsze jestem zaspana i taka zmęczona, chociaż często śpię dłużej niż większość dziewczyn z mojej klasy. Czuję się okropnie, rodzina ciągle się śmieje, że jestem taką niezdarą, że jestem tak mało wygimnastykowana. Mama ciągle na mnie krzyczy, ciągle mam sprzątać, bo według niej jest bałagan, ciągle mam sie uczyć.

Rodzice ciągle wymagają, żebym miała piątki i szóstki, zero czwórek. Kiedy tak jest, nie pochwalą mnie, są wtedy obojętni, ciągle chwalą tylko moją siostrę. Często płakałam w pokoju, ale rodzice nie zwracają na to uwagi, tylko tata spyta o co chodzi, a ja nie wiem co mam im odpowiadać, zawsze mówię coś w stylu "to samo co zawsze" albo "co za różnica". Cierpię i mam siebie dość, dość tego jak się zachowuję, bo np. w szkole - ciągle chodzę z Kaśką, opowiadam jej o tym, co u mnie nowego słychać, dla wszystkich jestem taka miła, a oni przecież ciągle mnie obrażają.

Nie mam myśli samobójczych, chociaż kiedyś często o tym myślałam, ale nie odważyłam się próbować. Jestem uśmiechnięta i staram się robić, czego inni oczekują ode mnie. Często też uciekam w wyobraźnię, wyobrażam sobie, że chodzę do szkoły i mam tam wielu przyjaciół i drwię z nauczycieli. Pewnie Pani myśli, że to tylko wymyślone problemy jakiejś małolaty, ale to wszystko tak boli. Będę wdzięczna, jeżeli Pani mi coś poradzi, albo chociaż odpowie na pytanie - czy to jest depresja?? Z góry dziękuję za odpowiedź.

KOBIETA, 14 LAT ponad rok temu

Witam,

Twoje problemy wynikają chyba najbardziej z nieśmiałości i braku wiary w siebie. Rodziców sobie nie wybieramy, ale możemy popracować nad formą komunikowania się z nimi. Czy mówiłaś mamie, że jest Ci smutno, kiedy Ciebie strofuje? Że złości Cię jej krytyka? Mów jej wprost o tym jak odbierasz jej uwagi, może Twoja mama nie zdaje sobie sprawy, że jest Ci wtedy przykro, a jej uwagi wynikają z dobrych chęci. Możesz spróbować namówić rodziców na rodzinne spotkanie z psychologiem, który pomógłby Wam we wzajemnej komunikacji.

Wypisz sobie na kartce co najmniej 10 cech, które u siebie lubisz. Każdego dnia zaczynaj dzień od przeczytania tego na głos co najmniej 10 razy. Jeżeli nie lubisz koleżanki, z którą się kolegujesz, to spróbuj poszukać kogoś, kogo obdarzysz większą sympatią. Natomiast na niezdarność, o której piszesz proponowałabym uprawianie ćwiczeń, które zwiększą Twoją koordynację i samoświadomość. Co myślisz np. o tańcu? To poza pracą z ciałem dodaje pewności siebie i relaksuje.

Moim zdaniem nie cierpisz na depresję, ale trudno Ci się odnaleźć i w relacjach w domu, i w szkole. Może pomyśl o spotkaniach z psychologiem szkolnym, który mógłby przepracować z Tobą nieśmiałość, poćwiczyć modulację tonu głosu itp. Doświadczona osoba mogłaby Ci naprawdę dużo pomóc i wzmocnić Twoją samoocenę, która zupełnie niesłusznie jest taka niska:-)

Życzę powodzenia, pozdrawiam!

Mgr psychologii klinicznej, psychoterapeuta.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Strefa Kobiety
Ważne tematy