Trwa ładowanie...

Tasiemczyca – przyczyny, objawy i leczenie zakażenia tasiemcem

Tasiemczyca to choroba wywołana przez inwazje jelitowe tasiemców. Istnieje wiele gatunków tego pasożyta. W Polsce najczęściej spotyka się tasiemca nieuzbrojonego i uzbrojonego, rzadziej bruzdogłowca szerokiego. Szczególnie niebezpieczny jest tasiemiec bąblowcowy. Jakie są drogi zakażenia i objawy obecności tasiemca w organizmie? Na czym polega leczenie choroby?

Zobacz film: "Podstawowe badania, jakie powinna wykonać każda kobieta"

spis treści

1. Czym jest tasiemczyca?

Tasiemczyca, inaczej tenioza lub cestodoza to pasożytnicze zakażenie przewodu pokarmowego wywołane przez inwazje jelitowe tasiemca. Oznacza to, że człowiek jest jego żywicielem ostatecznym. Dojrzała forma pasożyta obecna jest w przewodzie pokarmowym.

Istnieje wiele gatunków tego pasożyta. Człowiek jest jedynym żywicielem ostatecznym: tasiemca nieuzbrojonego (Taenia saginata), tasiemca uzbrojonego (Taenia solium) i bruzdogłowca szerokiego (Diphyllobotrium latum), a także głównym żywicielem ostatecznym tasiemca karłowatego (Hymenolepis nana).

Może być również przypadkowym żywicielem ostatecznym tasiemca psiego (Dipylidium caninum) oraz tasiemca szczurzego (Hymenolepis diminuta). Zarażenia tasiemcem nieuzbrojonym, karłowatym i uzbrojonym stanowią większość wszystkich tasiemczyc. Pozostałe tasiemce u człowieka spotyka się bardzo rzadko.

Zarówno tasiemiec nieuzbrojony, jak i uzbrojony, składa się z główki, szyjki i kilkuset członów (strobili). Długość całego pasożyta w przypadku tasiemca uzbrojonego dochodzi do 3 metrów, a nieuzbrojonego - do 5 metrów.

Tasiemiec karłowaty osiąga rozmiar zaledwie 30-45 mm. Bruzdogłowiec szeroki jest największym pasożytem człowieka, może osiągnąć długość nawet kilkunastu metrów.

2. Objawy zakażenia tasiemcem

W przypadku tasiemca uzbrojonego i nieuzbrojonego w jelicie żywiciela pasożytuje zazwyczaj jeden osobnik tego gatunku. W przypadku tasiemca karłowatego zarażenie jest najczęściej mnogie.

Zarażenia tasiemcami nieuzbrojonym, uzbrojonym i karłowatymi zwykle nie wywołują poważnych dolegliwości, stąd zakażenie najczęściej wychodzi na jaw, gdy wraz z kałem zostaną wydalone jego człony.

Objawy zakażenia pasożytniczego zwykle ma związek z masywną inwazją. Objawy tasiemczycy to między innymi:

  • bóle brzucha,
  • brak łaknienia,
  • nadmierne łaknienie i uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej,
  • niepokój, rozdrażnienie,
  • nudności,
  • wymioty,
  • biegunka lub zaparcia,
  • bóle brzucha,
  • osłabienie,
  • chudnięcie,
  • alergiczne zmiany skórne.

Rzadko obserwuje się niedokrwistość megaloblastyczną wywołaną niedoborem witaminy B12.

Zobacz także:

3. Przyczyny tasiemczycy

Tasiemczyca jest chorobą odzwierzęcą. Pośrednikami w rozwoju tasiemca są zwierzęta: dla tasiemca nieuzbrojonego - bydło, dla tasiemca uzbrojonego – świnie i dziki, zaś dla bruzdogłowca szerokiego - ryby.

To dlatego do choroby wywołanej przez tasiemca uzbrojonego i tasiemca nieuzbrojonego dochodzi przez spożycie surowego lub poddanego niedostatecznej obróbce termicznej mięsa (wieprzowiny, wołowiny, dziczyzny), które zawiera postacie przetrwalnikowe pasożyta, tak zwanych wągry.

Po tym, jak pasożyty dostaną się do organizmu człowieka, w jelicie wągry przekształcają się w postacie dojrzałe. Po zarażeniu tasiemce dojrzewają około 3 miesiące, po czym maciczne człony odrywają się i są wydalane z kałem.

Wydalane z kałem fragmenty ciała tasiemca (człony) zawierają jaja, którymi mogą zarazić się zwierzęta i ludzie. Częsta jest też autoinwazja. Jeśli człowiek połknie jaja tasiemca, np. wraz z zanieczyszczoną kałem ludzkim wodą lub żywnością, sam stanie się żywicielem pośrednim.

4. Rozpoznanie i leczenie tasiemczycy

Tasiemczyce rozpoznaje się na podstawie obecności w kale jaj lub całych członów pasożyta. Ponieważ objawy wywoływane przez tasiemczyce nie są charakterystyczne, wymagają różnicowania z licznymi patologiami przewodu pokarmowego.

W leczeniu farmakologicznym tasiemczyc stosuje się prazykwantel. Lek przyjmuje się jednorazowo, w dawce 5-10 mg/kg masy ciała w przypadku tasiemca uzbrojonego, nieuzbrojonego, bruzdogłowca szerokiego, tasiemca psiego i tasiemca szczurzego oraz w jednorazowej dawce 25 mg/kg masy ciała w przypadku tasiemca karłowatego. Leczenie prowadzi się w domu.

Kilka tygodni po leczeniu sprawdza się jego skuteczność, badając kał. Leczenie powtarza się wyłącznie w razie niepowodzenia terapii. Co istotne badanie kału należy wykonać u wszystkich członków rodziny osoby zakażonej.

Tasiemczyca to pasożytnicze zakażenie przewodu pokarmowego.
Tasiemczyca to pasożytnicze zakażenie przewodu pokarmowego. (gettyimages)

Przed zakażeniem tasiemcem chroni spożywanie mięsa pochodzącego z pewnych źródeł, podlegającego kontroli weterynaryjnej. Nie wolno jeść mięsa surowego ani niedogotowanego. Kluczowe jest przestrzeganie zasad higieny osobistej, utrzymywanie czystości w domu oraz higieniczne przygotowywanie posiłków.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.