Trwa ładowanie...

Zaburzenia emocjonalne u dorosłych i dzieci – przyczyny, objawy, leczenie

Zaburzenia emocjonalne u dorosłych i dzieci są dość powszechne. Charakterystyczne dla nich jest to, że mają zróżnicowane objawy oraz patogenezę, wszystkie jednak w jakiś sposób obniżają komfort codziennego funkcjonowania. Co ukrywa się pod tym pojęciem? Jak sobie radzić?

spis treści

1. Co to są zaburzenia emocjonalne?

Zaburzenia emocjonalne to stany dysfunkcji o charakterze afektywnym i behawioralnym, które obejmują wahania nastroju, sposobu myślenia i działania tak dorosłego, jak i dziecka. Choć tworzą różnorodny katalog, mają jedną cechę wspólną: utrudniają normalne funkcjonowanie i obniżają komfort życia.

Zobacz film: "Produkty, które poprawiają nastrój"

Przykłady zaburzeń emocjonalnych to wycofanie społeczne, skrępowanie, nieśmiałość, smutek, ale również nieadekwatne, przekraczające ustalone normy zachowanie, lęk przed separacją w dzieciństwie, zespół stresu pourazowego (PTSD), zaburzenia lękowe w postaci fobii czy lęk społeczny, depresja, bulimia czy anoreksja.

2. Zaburzenia emocjonalne – przyczyny

Przyczyny zaburzeń emocjonalnych są bardzo różne, ponieważ obejmują czynniki biologiczne czy środowiskowe. Najczęściej odpowiadają za nie:

  • choroby układu nerwowego,
  • zaburzenia poziomu neuroprzekaźników odpowiedzialnych za nastrój oraz działanie, takich jak serotonina, noradrenalina czy dopamina,
  • uszkodzenia, zaburzenia funkcjonowania, wady budowy struktur mózgu, w tym tzw. odpowiedzialnego za emocjonalność układu limbicznego, czyli jądra migdałowatego i hipokampu oraz wzgórza, podwzgórza i kory czołowej,
  • niedobory witamin z grupy B, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej oraz równowagi kwasowo-zasadowej,
  • choroby somatyczne,
  • uwarunkowania genetyczne, czyli biologicznie dziedziczona skłonność do zaburzeń emocjonalnych i innych dysfunkcji psychicznych,
  • przykre bądź traumatyczne doświadczenia życiowe, takie jak śmierć bliskiej osoby, wypadek samochodowy, pobicie, upokorzenie,
  • konflikty w rodzinie, patologie w rodzinie: przemoc fizyczna i psychiczna, molestowanie seksualne, uzależnienie od alkoholu i narkotyków w najbliższej rodzinie, ale i brak czułości lub nadopiekuńczość, niedostępność lub nadmierna obecność ze strony rodziców,
  • trudna sytuacja życiowa, zawodowa lub finansowa zarówno własna czy partnera, jak i rodziców w przypadku dziecka,
  • ostracyzm, alienacja, brak akceptacji w środowisku rówieśniczym zwłaszcza u dzieci i młodzieży,
  • nadużywanie substancji psychoaktywnych,
  • brak poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości,
  • czynniki osobowościowe, w tym negatywny styl poznawczy, podwyższony lub obniżony poziom lęku, zaniżona samoocena, podwyższony samokrytycyzm.

Zaburzenia emocjonalne u młodzieży, dzieci i dorosłych mogą mieć charakter chorobowy (pojawiają się w przebiegu schorzeń psychicznych, neurologicznych, metabolicznych), ale i osobowościowy oraz sytuacyjny. Bywają związane z różnymi sytuacjami zdrowotnymi i życiowymi. Pojawiają się na przykład w przebiegu choroby Alzheimera, mogą być związane z chorobą alkoholową czy okresem ciąży i porodu.

3. Zaburzenia emocjonalne – objawy

Objawy zaburzeń psychicznych obejmują szerokie spektrum zachowań. Manifestują się jako:

  • jąkanie się,
  • frustracja, labilność emocjonalna, wybuchy złości,
  • nadmierna aktywność lub bierność, brak motywacji, zobojętnienie, nadmierne i trwałe obniżenie nastroju,
  • problemy z wyrażaniem uczuć, zbytnia gwałtowność lub nieokazywanie emocji, ostre sytuacyjne reakcje na stres,
  • drżenie rąk, napięcia mięśniowe, tiki nerwowe,
  • zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, które objawiają się natrętnymi myślami lub uporczywą chęcią wykonywania różnych czynności,
  • zachowania aspołeczne; zaburzenia emocjonalne u dzieci wywołują na przykład duże trudności w nawiązywaniu relacji z innymi, co utrudnia proces socjalizacji,
  • bóle brzucha, czerwienienie lub bladnięcie twarzy, pocenie się,
  • zniesiony lub nadmierny lęk,
  • moczenie nocne, czyli niekontrolowane oddawanie moczu w czasie snu,
  • mutyzm wybiórczy,
  • zaburzenia apetytu,
  • problemy ze snem,
  • anoreksja – jadłowstręt o podłożu psychicznym, bulimia – nadmierne objadanie się, a następnie zwracanie ledwie przetrawionej treści,
  • zaburzenia uwagi, koncentracji czy zdolności poznawczych.

4. Zaburzenia emocjonalne – leczenie

Zaburzenia emocjonalne, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, obniżając jakość życia, nie tylko można, ale i trzeba leczyć. Terapia obejmuje kilka metod. Często przebiega dwutorowo. Jednym z rozwiązań jest psychoterapia. Na przykład terapia psychodynamiczna pozwala poznać przyczyny niepokojących objawów, zaś terapia behawioralno-poznawcza pomaga nauczyć się oraz wprowadzić w życie sposoby radzenia sobie z nimi.

Bardzo ważna jest także psychoedukacja, czyli przekazywanie wiedzy na temat zaburzeń i sposobów radzenia sobie z nimi tak pacjentowi, jak też jego najbliższym.

W niektórych przypadkach, w celu ustabilizowania leczenia, wdraża się leki. Jest to działanie mające na celu złagodzenie objawów, nie jest to jednak działanie przyczynowe pozwalające na wyleczenie pacjenta. W zależności od postaci zaburzeń emocjonalnych, stosuje się leki przeciwpsychotyczne, (tzw. neuroleptyki), leki przeciwdepresyjne, leki przeciwlękowe i uspokajające oraz beta-blokery.

Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza.

Polecane dla Ciebie
Komentarze
Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Pomocni lekarze
    Szukaj innego lekarza