Bezpłodność po operacji prostaty

W trakcie operacji prostaty dochodzi do usunięcia tkanki przerośniętego gruczołu znajdującej się w okolicy cewki moczowej. Tym samym uszkadza się jednocześnie jeszcze jedną strukturę anatomiczną, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie gruczołu krokowego, czyli zwieracz wewnętrzny cewki moczowej. W wyniku tego uszkodzenia dochodzi do niewydolności szyi pęcherza moczowego, która objawia się w dwojaki sposób. Po pierwsze poprzez wysiłkowe nietrzymanie moczu (do tego zjawiska pęcherz się adoptuje i po około trzech miesiącach problem ten zazwyczaj znika). Po drugie poprzez cofanie się nasienia podczas wytrysku do pęcherza moczowego, czyli wytrysk wsteczny. Oczywiście niemogące wydostać się na zewnątrz nasienie nie może brać dalszego udziału w procesie prokreacji. Wielu ekspertów uważa, że zjawisko ejakulacji wstecznej nie powinno być postrzegane jako powikłanie, lecz jako następstwo operacji prawie nie do uniknięcia, i że jest wręcz częścią operacji.

Oprócz prawie pewnej ejakulacji wstecznej do upośledzenia płodności operowanego może przyczynić się także ryzyko ewentualnego uszkodzenia nasieniowodów, czyli przewodów łączących jądra, w których produkowane są plemniki, z cewką moczową. Stanowi to kolejne utrudnienie na drodze plemników.

Istotnym czynnikiem sprzyjającym bezpłodności są powstałe wskutek operacji prostaty zaburzenia erekcji ED. Powstają one najczęściej w wyniku uszkodzenia pęczków nerwowych odpowiedzialnych za osiąganie i utrzymanie wzwodu przebiegających w pobliżu gruczołu krokowego. Nie mogąc osiągnąć satysfakcjonującej erekcji członka mężczyzna nie jest w stanie odbyć stosunku płciowego.

Czy problem bezpłodności jest istotnym powikłaniem operacji prostaty? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Większość pacjentów poddających się operacji prostaty to ludzie starsi, dla których ryzyko bezpłodności nie stanowi znaczącego problemu. Bezpłodność staje się istotnym powikłaniem w momencie, w którym operacji ma być poddany pacjent młodszy, planujący posiadanie kolejnych dzieci. W tym wypadku rozważane mogą być dwie możliwości. Pierwszą z nich jest zdeponowanie nasienia przed operacją w banku spermy. Druga zaś wynika z charakteru zaburzeń płodności powstałych w wyniku operacyjnego leczenia prostaty.

W wyniku operacji z powodu chorób prostaty pacjent nie traci zdolności wytwarzania plemników, a jedynie ma problemy z ich przemieszczaniem. Co za tym idzie, pacjent taki może wziąć udział w procedurze zapłodnienia wspomaganego, czyli np.: in vitro. Plemniki do tej procedury pozyskuje się z nakłucia omijając naturalną drogę jaką miałyby one pokonać.