CMV (cytomegalowirus) IgG, IgM

Przeprowadzenie badania CMV dotyczy:

• kobiet starających się o dziecko;
• kobiet w ciąży;
• potencjalnych biorców organów;
• osób oczekujących na przeszczep szpiku kostnego;
• osób zarażonych wirusem HIV;
• noworodków, u których podejrzewa się zarażenie, czyli gdy występują następujące objawy: żółtaczka, anemia, powiększona wątroba lub śledziona, zapalenie płuc, oznaki opóźnienia w rozwoju i inne;
• osób z obniżoną odpornością, u których występują objawy grypopodobne i/lub wskazujące na mononukleozę.

Istnieje kilka metod wykrycia wirusa w organizmie człowieka.

Oznaczanie przeciwciał IgG/IgM w infekcji cytomegalowirusem

Wyróżnia się dwa rodzaje przeciwciał - cytomegalowirus IgG oraz cytomegalowirus IgM. W organizmie po zarażeniu jako pierwsze pojawiają się przeciwciała IgM. Są najczęściej obecne w ustroju już w ciągu tygodnia lub dwóch od zarażenia. Produkcja tych przeciwciał przez krótki czas rośnie, a następnie spada. Ostatecznie, po kilku miesiącach, poziom CMV IgM spada do wartości niewykrywanych w badaniach

Przeciwciała cytomegalowirusa IgG pojawiają się w organizmie dopiero kilka tygodni po zarażeniu, lecz ich działanie ochronne jest długofalowe. Poziom przeciwciał IgG wzrasta podczas wybudzania się wirusa ze stanu uśpionego, lecz potem poziom jest stabilny i wykrywalny podczas badań. Jeśli człowiek miał kiedykolwiek kontakt z cytomegalowirusem IgG, oznaczanie przeciwciał IgG zawsze da wynik pozytywny. Ten rodzaj badania może pomóc w odpowiedzi na pytanie, czy wirus jest aktywny, czy uśpiony. Jeśli oznaczanie przeciwciał IgG/IgM wskazuje na obecność tylko IgM, prawdopodobnie zakażenie miało miejsce niedawno.

Wykrycie przeciwciał CMV IgG i IgM umożliwia odróżnienie pierwotnego i latentnego zakażenia wirusem oraz wznowienia CMV.

Oznaczenie cytomegalowirusa

Ten rodzaj badania polega na wykryciu CMV we krwi, ślinie, moczu lub wycinku tkanki. Tradycyjną metodą jest hodowla kultury bakterii, która może zostać wykryta nawet po jednym dniu. Badanie DNA cytomegalowirusa może polegać na wykazaniu obecności wirusa lub jego braku oraz na określeniu ilości wirusa. Rodzaj badania zależy od pacjenta, jego wieku, stanu zdrowia, pojawiających się symptomów, możliwości diagnostycznych ośrodka zdrowia. Na przykład zbadanie obecności wirusa w organizmie niemowlaka może polegać na pobraniu moczu, podczas gdy kobieta w ciąży prawdopodobnie będzie miała badanie na obecność przeciwciał w jej organizmie. Osoba zarażona wirusem HIV może być poddana badaniu określającym ilość wirusów w organizmie (badanie DNA).

Źródła

1. Współczesne osiągnięcia w badaniach nad cytomegalią
2. Cianciara J., Juszczyk J., Choroby zakaźne i pasożytnicze, Czelej, Lublin 2007, ISBN 978-83-60608-34-0
3. Virella G. Mikrobiologia i choroby zakaźne, Urban & Partner, Wrocław 1999, ISBN 978-83-85842-59-0
4. Dembińska-Kieć A., Naskalski J.W., Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-137-2