Dexilant - skład i właściwości, dawkowanie i przeciwwskazania. Skutki uboczne

Dexilant należy do grupy leków nazywanych inhibitorami pompy protonowej. Stosuje się go w przypadku chorób żołądka i przełyku, którym towarzyszy między innymi zwiększona produkcja kwasu solnego w żołądku. Substancją aktywną produktu jest dekslanzoprazol.

Dexilant ma postać utwardzonych kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu o pojemności 30 mg lub 60 mg. Każda kapsułka 30 mg zawiera 30 mg dekslanzoprazolu, zaś kapsułka 60 mg - 60 mg dekslanzoprazolu. Każda kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu o dawce 30 mg zawiera również 68 mg sacharozy, a o dawce 60 mg - 76 mg sacharozy.

Dexilant stosuje się w leczeniu nadżerkowego refluksowego zapalania przełyku, w leczeniu podtrzymującym nadżerkowe zapalenie przełyku i zgagi oraz do krótkotrwałego leczenia zgagi i zarzucania kwaśnej treści żołądkowej związanego z nienadżerkową objawową postacią choroby refluksowej przełyku.

Lek stosuje się u dzieci od 12. roku życia (na młodszych dzieciach nie przeprowadzono stosownych badań) i u osób cierpiących na refluks oraz zgagę. Ponieważ Dexilant to lek z tzw. grupy IPP działającej poprzez zmniejszenie produkcji kwasu solnego w żołądku, jego działanie może sprzyjać gojeniu się uszkodzeń błony śluzowej w obrębie przełyku oraz zmniejszaniu dolegliwości związane z refluksem.

Lek charakteryzuje się wydłużonym czasem działania, a jego skuteczność w leczeniu nadżerki przełyku oraz zgagi jest zbadana i udowodniona.

Dexilant należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. O czym pamiętać? Bardzo ważne jest, aby kapsułkę połykać w całości, bez rozgryzania czy ssania. W przypadku osób mających trudności z przełykaniem kapsułki można otworzyć i wymieszać ich zawartość z łyżką przecieru jabłkowego. Lek może być przyjmowany z posiłkiem lub niezależnie od niego. Należy go popić szklanką wody.

Jak dawkować Dexilant? Wiele zależy od jednostki chorobowej.

W leczeniu nadżerkowego refluksowego zapalenia przełyku zalecana dawka wynosi 60 mg raz na dobę przez 4 tygodnie. Leczenie może być kontynuowane w tej samej dawce przez kolejne 4 tygodnie.

W leczeniu podtrzymującym nadżerkowe refluksowe zapalenie przełyku i zgagi zalecana dawka wynosi 30 mg raz na dobę przez okres do 6 miesięcy. W leczeniu nienadżerkowej objawowej postać choroby refluksowej przełyku (GERD) zalecana dawka wynosi 30 mg raz na dobę przez okres do 4 tygodni.

Pacjenci w podeszłym wieku, a także z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby mogą wymagać dostosowanie dawki w zależności od indywidualnych potrzeb. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Przeciwwskazaniem do stosowania Dexilantu jest nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.

Nie należy podawać dekslanzoprazolu z atazanawirem lub nelfinawirem. Należy również pamiętać, że na działanie dekslanzoprazolu mogą wpływać niektóre leki. To na przykład: leki przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol czy itrakonazol, dziurawiec, leki przeciwwirusowe stosowane przeciw wirusowi HIV, digoksyna, fluwoksamina, warfaryna, sukralfat czy metotraksat.

Wprawdzie nie istnieją dane dotyczące stosowania dekslanzoprazolu u kobiet w ciąży, jednak w celu zachowania ostrożności zaleca się jego unikanie. Nie wiadomo również, czy dekslanzoprazol przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ nie można tego wykluczyć, należy podjąć decyzję, czy zrezygnować z zażywania Dexilantu czy karmienia piersią.

Dexilant, jak każdy inny lek, może wywoływać różne niepożądane skutki uboczne. Najczęściej są to bóle brzucha i głowy, nudności, a także wzdęcia, zaparcia i biegunki.

Ponadto długotrwałe stosowanie leku może wywołać zmiany flory bakteryjnej jelit, a w rezultacie prowadzić do infekcyjnych chorób jelita lub zespołu jelita drażliwego. Zażywanie Dexilantu może wiązać się z obniżonym wchłanianiem witaminy B12 i ryzykiem jej niedoboru.