Działanie aparatów próżniowych

Urządzenie zbudowane jest z cylindra, mechanizmu wytwarzającego ciśnienie ujemne oraz pierścienia. Zamknięta podstawa cylindra połączona jest szczelnie z pompką próżniową. Przez otwarty wlot wprowadza się do środka aparatu zwiotczały członek. Mechanizm próżniowy może być sterowany ręcznie lub elektrycznie, zależnie od typu urządzenia. Najczęściej przyjmuje on postać pompki, połączonej przewodem z zamkniętą podstawą cylindra. Pierścień nakładany na prącie w okolicy wlotu urządzenia ma na celu zapewnienie blokady odpływu krwi z ciał jamistych i tym samym podtrzymanie erekcji.

W celu osiągnięcia erekcji należy wprowadzić wiotki członek do cylindra. Przed samym uruchomieniem urządzenia należy posmarować podbrzusze lub brzeg cylindra specjalnym żelem, dla uzyskania szczelności aparatu, a tym samym wyższej skuteczności metody. W następnej kolejności uruchamia się mechanizm wytwarzający próżnię.

Użytkownik musi bezwzględnie wystrzegać się przekroczenia ciśnienia 200 mm Hg w urządzeniu, co mogłoby wywołać dolegliwości bólowe lub krwawe wybroczyny w obrębie penisa. Po usunięciu powietrza z aparatu zakłada się elastyczny pierścień, wstrzymujący odpływ krwi z prącia. Pierścień ten zakłada się na penisa w rejonie wylotu otwartej przestrzeni cylindra. Wzwód uzysuje się średnio w czasie między 30 sekundami a 7 minutami od uruchomienia urządzenia.

Użytkownicy, którzy chcą wywołać erekcję w celu podjęcia współżycia, korzystają z pierścienia, który jednak nie powinien pozostawać na prąciu dłużej niż 30 minut od założenia. Warto pamiętać, że zróżnicowanie obwodów pierścieni dostępnych z aparatem próżniowym służy dostosowaniu do rozmiarów członka. Właściwe dopasowanie pierścienia wykluczy ból, spowodowany zbyt małą średnicą obejmy, a także brak erekcji, wywołany za dużym rozmiarem pierścienia.

Ci mężczyźni, którzy traktują aparat próżniowy jako kurację rozszerzającą naczynia krwionośne w obrębie penisa, poprzestają wyłącznie na działaniu mechanizmu próżniowego bez konieczności wstrzymywania krwi w ciałach jamistych – nie muszą więc zakładać pierścienia.

Ta metoda walki z zaburzeniami erekcji jest stosunkowo bezpieczna i nie wyklucza się możliwości jej chronicznego stosowania w przypadku permanentnych kłopotów z potencją. Jak wykazują badania, głównymi przyczynami odejścia od używania aparatu próżniowego nie jest brak spodziewanych rezultatów, lecz – w ocenie niektórych użytkowników – krępujący sposób wywoływania wzwodu, wymagający stosunkowo dużego zaabsorbowania przygotowaniami do współżycia. Może również wywoływać wrażenie „technicyzacji” tej intymnej sfery życia.

Zasadniczą zaletą urządzenia jest wszechstronność zastosowań i niezależność od przyczyn kłopotów ze wzwodem. Właściwie większość mężczyzn może metodę stosować dla uzyskania satysfakcjonującego wzwodu. Wyłączenie stanowią osoby o obniżonej krzepliwości krwi, mężczyźni cierpiący na priapizm o nieznanej etiologii. Przeciwwskazaniem do sotoswania aparatu jest również poważnie skrzywiony członek.

Stosujący metodę muszą liczyć się również z możliwością wystąpienia objawów ubocznych w postaci bolesności członka, krwiaków czy ograniczenia lub niewystępowania ejakulacji. Dyskomfort może również wywoływać objaw tzw. „zimnego członka”. Mimo tego, stosowanie aparatu próżniowego pozostaje nadal jedną ze skuteczniejszych, prostszych i bezpieczniejszych metod zwalczania impotencji.

Źródła

1. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
2. Frąckiewicz A., Kałużny K., Aparat próżniowy w leczeniu zaburzeń erekcji, Wydawnictwo Arkot, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60098-03-4
3. Stearn M. Wstydliwe dolegliwości, D.W. Publishing Co., Szczecin 2001, ISBN 1-57105-063-X
4. Prang M., Sekrety zdrowia mężczyzny, Bellona, Warszawa 2004, ISBN 83-11-09959-6