Guz Wilmsa – przyczyny, objawy, leczenie

Guz Wilmsa znany jest także, jako nerczak płodowy, nerczak zarodkowy oraz nerczak złośliwy. Jest to nowotwór nerek, który wykrywa się zazwyczaj u małych dzieci pomiędzy drugim a trzecim rokiem życia. Guz Wilmsa to też najczęściej spotykany rodzaj choroby nowotworowej nerek u dzieci.

Statystycznie ryzyko wystąpienia guza Wilmsa u dzieci poniżej piętnastego roku życia wynosi 1 na 10 000. W przypadku osób dorosłych praktycznie on nie występuje, jak do tej pory na całym świecie wykryto tylko trzysta przypadków guza Wilmsa u osób powyżej piętnastego roku życia. W zdecydowanej większości przypadków choroba dotyka tylko jedna z [nerek] (https://portal.abczdrowie.pl/jak-funkcjonuja-nerki).

Guz Wilmsa kształtuje się z pozostałości zarodkowej tkanki nefrogennej, czyli pozostałej w organizmie dziecka tkanki płodowej. Z przeprowadzonych badań wynika, że takie pozostałości występują u około jednego procenta zdrowych noworodków, przy czym w większości przypadków ulegają one samoistnemu zanikowi. Jednak czasami pozostają i prawdopodobnie na skutek mutacji genów WT1 i WT2 skutkują chorobą nowotworową.

Guz Wilmsa w początkowej fazie rozwoju zazwyczaj nie daje żadnych objawów. Dopiero po pewnym czasie zaczynają pojawiać się pierwsze symptomy choroby. Ważne jest by jak najszybciej zdiagnozować to schorzenie, ponieważ ma ono tendencje do szybkie rozrostu i może zaatakować również inne narządy. Typowymi objawami guza Wilmsa są:

• bóle brzucha,
• krwiomocz,
• nawracające infekcje dróg moczowych,
• nudności,
• powiększenie obwodu brzucha,
• utrata apetytu,
• wyczuwalny palpacyjnie guz w jamie brzusznej,
• wymioty,
• wysoka temperatura ciała,
• wysokie ciśnienie krwi,
• zaparcia.

Powodzenie terapii zależy od wcześnie postawionej diagnozy. W sytuacji zauważenia niepokojących objawów koniecznie należy skonsultować się z lekarzem. Pierwszym badaniem wykonywanym w takiej sytuacji jest zazwyczaj USG jamy brzusznej i nerek.

W sytuacji, gdy jego wynik nie jest jednoznaczny należy poszerzyć diagnostykę o urografię, badanie tomografem komputerowym lub rezonansem magnetycznym. Zalecane jest także wykonanie zdjęcia RTG klatki piersiowej lub tomografii komputerowej płuc, ponieważ nowotwór najczęściej daje przerzuty do tego narządu.

Leczenie guza Wilmsa w zdecydowanej większości przypadków kończy się sukcesem. Terapia najczęściej obejmuje chemioterapię, operacyjne wycięcie guza a czasem też radioterapię. Po zakończonym leczeniu pacjent jeszcze przez dłuższy czas powinien być pod opieką poradni specjalistycznej. Zaleca się też wykonywanie systematycznie badań kontrolnych USG aż do ukończenia przez dziecko siódmego roku życia.