Hipererytrocytoza

Hipererytrocytoza może pojawić się w każdej grupie wiekowej, jednak zdecydowanie najczęściej chorują na nią osoby starsze. Pierwotna hipererytrocytoza powoduje podniesienie się poziomu erytrocytów nawet do 11 mln na mm3 przy normie dla osób dorosłych 4-6 mln/mm3. Także objętość całkowita krwi może wzrosnąć – nawet dwukrotnie. Zwiększona jest także krzepliwość krwi.

Choroba rozwija się powoli, może przez lata nie dawać żadnych objawów. Kiedy już się pojawią, można wśród nich wyróżnić:

• przekrwienie spojówek,
• swędzenie skóry (szczególnie nasilające się po gorącej kąpieli lub prysznicu, pod wpływem ciepła),
• krwotoki z nosa,
• krwawienia z dziąseł,
• zmęczenie,
• zaczerwienienie lub zasinienie twarzy, nosa, uszu i warg,
• szum w uszach,
• bóle i zawroty głowy,
• problemy z koncentracją,
• zmęczenie,
• nadciśnienie tętnicze,
• zaburzenia widzenia,
• napady duszności podczas leżenia,
• częste zadyszki,
• bóle w klatce piersiowej,
• zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego,
• powiększenie śledziony i wątroby.

W przypadku hipererytrocytozy pojawiają się także objawy typowe dla dny moczanowej, czyli bóle i zapalenia stawów. W rzadkich przypadkach pojawia się także bolesny rumień kończyn. W przypadku pojawienia się takich objawów, należy niezwłocznie udać się do lekarza i na badanie krwi.

Wtórna postać nadkrwistości może pojawić się u osób przebywających na dużych wysokościach, chorujących na nowotwory, przy chorobie nerek, płuc, niektórych sinicznych wadach serca.

Do tej pory nie ma także jednej spójnej teorii wyjaśniającej przyczyny nadkrwistości pierwotnej. Przeprowadzane są badania, które sugerują, że przyczyną hipererytrocytozy jest mutacja jednego genu, lecz nie wiadomo, co jest przyczyną tej mutacji.

Stosowane obecnie leczenie jest jedynie objawowe, a choroba jest nieuleczalna. Można jednak opanować jej objawy na tyle, by móc normalnie funkcjonować. Aby to zrobić, stosuje się upuszczanie krwi, co sprowadza jej całkowitą objętość oraz ilość krwinek czerwonych do normalnego poziomu. Tę metodę leczenia stosuje się regularnie, aby nie dopuścić do pogorszenia się stanu pacjenta, w niektórych przypadkach łącznie z lekami, np. mielosupresyjnymi. Lekarz może przepisać leki antyhistaminowe, jeśli swędzenie skóry jest bardzo silne i uciążliwe.

Ze względu na to, że czerwienica prawdziwa prowadzi do powstawania skrzepów, stosuje się leczenie niewielkimi dawkami aspiryny, która rozrzedza krew. Można dzięki temu zapobiec powikłaniom, takim jak zawał serca, udar, mielofibroza, zakrzepica żył głębokich i wątrobowych. W przypadku braku jakiegokolwiek leczenia, te powikłania mogą doprowadzić nawet do śmierci.

Źródła

1. Interpretacja wyników badań hematologicznych w praktyce lekarza rodzinnego
2. Sońta-Jakimczyk D. Choroby krwi i układu krwiotwórczego u dzieci, Śląska Akademia Medyczna, Katowice 2002, ISBN 83-88895-41-9
3. Sułek K. (red.), Hematologia, Urban & Partner, Wrocław 2000, ISBN 83-87944-70-X
4. Dembińska-Kieć A., Naskalski J.W., Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-137-2