Kruchość osmotyczna

Badanie polega na ocenie czasu rozpadu krwinek czerwonych w badanej próbce. Badana jest więc kruchość krwinek. W laboratorium czerwone krwinki z pobranej próbki od pacjenta badane są roztworem hipotonicznym (o mniejszym stężeniu), który sprawia, że pęcznieją, a następnie ulegają hemolizie (rozpad krwinek, w wyniku którego hemoglobina przechodzi do osocza). W ten sposób bada się ich kruchość. Umożliwia to zdiagnozowanie niedokrwistości hemolitycznej lub talasemii. Niedokrwistość hemolityczna sprawia, że krwinki czerwone są bardziej kruche. Natomiast w przypadku talasemii u niektórych pacjentów obserwuje się większą kruchość czerwonych krwinek, jednak u większości chorych są one mniej kruche niż normalnie.

Nie ma szczególnych zaleceń dotyczących przygotowania się do badania. Jedyna trudność polega na tym, że u każdej z osób żyły różnią się wielkością. W przypadku osób o małej średnicy żył może być utrudnione wkłucie się igłą, a pobranie odpowiedniej ilości krwi trwa nieco dłużej niż normalnie.Pobieranie krwi do badania zaczyna się od odkażenia miejsca nakłucia środkiem antyseptycznym.

Krew pobiera się zwykle z wewnętrznej strony łokcia lub zewnętrznej strony dłoni. Zanim ma miejsce ukłucie, wykonujący badanie zawiązuje górną część ręki badanego opaską elastyczną, aby żyły były bardziej widoczne. Następnie wprowadza igłę do żyły i pobiera krew. Po pobieraniu krwi do miejsca nakłucia przykłada się wacik. W ten sposób zapobiega się krwawieniu.

Krew pobierana jest bezpośrednio do strzykawki dołączonej do igły lub wprowadzana jest do specjalnej fiolki. Pobieranie krwi u dzieci wymaga użycia specjalnego, ostrego narzędzia, którym przekłuwa się skórę. Krew zbiera się do pipety lub nanosi na specjalny pasek do badań. Na miejsce nakłucia można nałożyć bandaż, w przypadku, gdy wystąpi obfite krwawienie. Fiolka z pobraną próbką krwi zostaje odpowiednio oznaczona i przechowywana w lodówce do momentu wykonania na niej odpowiedniego testu.

Wynik w normie to taki, który jest ujemny. Warto skonsultować go z lekarzem.
W trakcie przeprowadzania badania, tzn. w momencie wkłucia igły, u niektórych osób odczuwany jest ból. U innych natomiast odczuwane jest tylko uczucie wkłucia, po chwili może pojawić się też pulsowanie w ręce.
Po badaniu może pojawić się:

• krwawienie w miejscu nakłucia;
• zasłabnięcie;
• krwiak;
• infekcja (niezwykle rzadko).

Pobieranie krwi nie jest szczególnie przyjemne, ale bardzo potrzebne. Pozwala na zdiagnozowanie wielu chorób, które często nie dają żadnych objawów. Zmiany we krwi zawsze wskazują na toczące się zmiany patologiczne w organizmie.

Źródła

1. Objawy kliniczne i zmiany laboratoryjne w diagnostyce różnicowej niedokrwistości
2. Dembińska-Kieć A., Naskalski J.W., Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-137-2
3. Tomaszewski J., Diagnostyka laboratoryjna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, ISBN 83-200-3591-0
4. Mariańska B., Fabijańska-Mitek B., Windyga J., Badania laboratoryjne w hematologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2758-6