Leczenie miejscowe nieinwazyjne impotencji

Pierwszą z metod nieinwazyjnego leczenia zaburzeń erekcji jest aparat próżniowy. To urządzenie, dostępne na rynku od blisko 30 lat, zyskało dużą popularność dzięki satysfakcjonującym rezultatom u ponad 90% stosujących oraz swojej uniwersalności. Niewiele jest przeciwwskazań do używania aparatu próżniowego, a występowanie efektów ubocznych jest sporadyczne.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi u użytkowników urządzenia są krwawe wybroczyny w obrębie prącia oraz ból pojawiający się zazwyczaj w przypadku niewłaściwego korzystania z aparatu. Niekiedy mężczyźni uskarżają się również na brak ejakulacji oraz tzw. objaw “zimnego członka“.

Aparat próżniowy jest urządzeniem prostym w konstrukcji i obsłudze. Zaledwie kilkukrotne użycie powinno nauczyć stosującego właściwego korzystania. Jego zasada opiera się na wywołaniu ciśnienia ujemnego we wnętrzu aparatu, co wywołuje ściągnięcie krwi do ciał jamistych, a tym samym erekcję. Zbudowany jest z cylindra połączonego z mechanizmem wytwarzającym próżnię, najczęściej w formie pompki ręcznej lub elektrycznej.

Ważnym elementem urządzenia jest pierścień, stanowiący blokadę przed odpływem krwi z prącia. Obsługa aparatu próżniowego polega na wprowadzeniu zwiotczałego członka do cylindra oraz uruchomieniu mechanizmu próżniowego. Po uzyskaniu pożądanego wzwodu należy zsunąć pierścień z brzegu cylindra na nasadę prącia. Należy jednak pamiętać, że wzwód osiągnięty tą metodą nie powinien trwać dłużej niż 30 minut. Po jego upływie należy zdjąć z członka obejmujący go pierścień.

Jest to metoda bezpieczna, o wysokiej skuteczności i szerokim wachlarzu zastosowań. Zalecana jest w zakresie zarówno jednostkowego, jak i długotrwałego zapotrzebowania na alternatywną stymulację wzwodu.

Inną z metod nieinwazyjnych jest technika MUSE. Stosowana jest przy używaniu alprostadilu, środka stosowanego również w nastrzyknięciach ciał jamistych. Technika ta polega na aplikacji leku bezpośrednio do cewki moczowej, nie zaś iniekcji.

Leczenie alprostadilem jest wysoce skuteczne. Użycie tego leku minimalizuje również dosyć często występujący przy nastrzyknięciach priapizm, czyli przetrwały wzwód. Podawanie środka na zasadzie MUSE może jednak wywołać dolegliwości bólowe, a w skrajnych przypadkach prowadzić do uszkodzenia cewki moczowej.

Lek wprowadzony do cewki przenika przez błonę śluzową, wypełniając ciała jamiste. Wzwód uzyskuje się w ciągu 20 minut. Powoduje to jednocześnie konieczność wcześniejszego zaplanowania zbliżenia.

Przeciwwskazaniem do używania alprostadilu są zaburzenia krzepliwości krwi, zmiany naczyniowe oraz poważniejsze odkształcenia prącia. Środek nie jest również zalecany do stosowania u osób ze schorzeniami psychicznymi. Kuracja alprostadilem może przyczynić się do wzrostu dynamiki ukrwienia prącia i w rezultacie nawet przywrócić utraconą potencję.

Pewną skuteczność wykazują również alternatywne metody pomocniczego leczenia zaburzeń erekcji. Należą do nich: hydroterapia, masaże, elektroterapia oraz hirudoterapia. Trzy pierwsze metody mają charakter fizykoterapeutyczny i zależnie od powodu zaburzenia wzwodu mogą przyczynić się do przywrócenia lub wzmocnienia funkcji seksualnych mężczyzny.

Hirudoterapia jest metodą zwalczania kłopotów ze wzwodem za pomocą pijawki lekarskiej. Ich stosowanie ma na celu dynamizację krążenia w obrębie prącia, a tym samym stymulowanie osiągania erekcji. Skuteczność ich stosowania jest udowodniona, ale zastosowanie takiego sposobu zaleca się po uprzedniej konsultacji ze specjalistą.

Źródła

1. Adams D., Medycyna niekonwencjonalna, Kirke, Kraków 2004, ISBN 83-920454-4-0
2. Buczko W. (red.), Mutschler Farmakologia i toksykologia, MedPharm, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60466-81-0
3. Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36
4. Frąckiewicz A., Kałużny K., Aparat próżniowy w leczeniu zaburzeń erekcji, Wydawnictwo Arkot, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60098-03-4