Mobilizacja strzemiączka

Chirurgia strzemiączka wymaga zastosowania dokładnej techniki mikrochirurgicznej, która jest monitorowana przez audiometr. Zabieg stosowany jest przede wszystkim w leczeniu otosklerozy. Otoskleroza jest dziedziczna i podejrzewa się, że jest wywoływana przez wirusa odry.

Zaburzenia wzrostu kości tłumią drgania kości strzemiączka, powodując utratę słuchu. Operacja (mobilizacja strzemiączka) wymaga złamania tkanki, która unieruchamia strzemiączko. Wykonywana jest w celu przywrócenia słuchu, zwłaszcza u pacjentów z otosklerozą. Większość otologów zaprzestała wykonywania mobilizacji strzemiączka wiele lat temu, ze względu na dużą ilość powikłań tego zabiegu. Nadal jednak można wykonywać mobilizację strzemiączka planowo (po dokładnym jej omówieniu i zgodzie pacjenta).

Mobilizacja strzemiączka wykonywana jest zazwyczaj w przypadku tympanosklerozy. Istnieje wiele metod leczenia chirurgicznego tego schorzenia, jednak w przypadku nasilonego upośledzenia przewodzeniowego słuchu należy podjąć starania przywrócenia słuchu. Niekiedy istnieje konieczność rekonstrukcji ucha środkowego.

Tympanoskleroza dotyczy schorzenia w obrębie ucha środkowego. W wyniku różnych procesów w błonie bębenkowej odkładają się sole wapnia. Doprowadza to do przewodzeniowego upośledzenia słuchu w wyniku zmniejszonej ruchomości błony bębenkowej oraz w wyniku unieruchomienia kosteczek słuchowych. Niekiedy tympanoskleroza może doprowadzić do perforacji błony bębenkowej.

Istnieje wiele przyczyn powstawania tympanosklerozy. Wśród nich wyróżniamy urazy błony bębenkowej oraz przewlekłe procesy zapalne toczące się w obrębie ucha środkowego. Ponadto istnieje teoria mówiąca o przyczynie immunologicznej. W wyniku reakcji immunologicznej, wobec wysięku w przestrzeniach ucha środkowego odkładają się złogi soli wapnia w strukturach ucha środkowego, czyli w błonie bębenkowej. Tympanoskleroza jest uwidaczniana w badaniu wziernikowym ucha, jako mleczne przebarwienie zlokalizowane w centrum błony bębenkowej.

Istnieją dwa rodzaje niedosłuchów związanych z lokalizacją przeszkody dla odbioru dźwięków. Niedosłuch przewodzeniowy dotyczy zaburzeń i patologii w części ucha, która przewodzi dźwięk. Zatem dotyczy przewodu słuchowego zewnętrznego, tej części, która jest widoczna „gołym okiem” oraz ucha środkowego. Natomiast niedosłuch związany z patologią odbioru dźwięku nazywa się niedosłuchem odbiorczym. W postępowaniu leczniczym pierwszym etapem diagnostyki jest określenie rodzaju niedosłuchu. Ułatwia to podjęcie działań terapeutycznych i wybrania najlepszej metody leczenia.

Źródła

1. Etiopatogeneza otosklerozy
2. Janczewski G., Kosiek K., Latkowski B., Olszewski J. Algorytmy diagnostyki i postępowania w otorynolaryngologii, Termedia, Poznań 2010, ISBN 978-83-62138-41-8
3. Durko M., Godycki-Ćwirko M., Kosiek K., Latkowski B. Choroby uszu, nosa, jamy ustnej, gardła i krtani, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3705-0
4. Latkowski B. Otorynolaryngologia - kompendium, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 978-83-200-3628-2