Owczarek niemiecki długowłosy – wygląd, charakter, potrzeby. Dla kogo będzie odpowiedni?

Owczarki niemieckie należą do grupy psów pasterskich, wśród nich w roku 1891 wyróżniano trzy odmiany: długowłosą, krótkowłosą i szorstkowłosą. W Polsce odmiana ta jest hodowana od 1990 roku, czyli od założenia przez Martę Trzcińską Związku Owczarka Niemieckiego Długowłosego.

Dopiero w 2010 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała owczarki niemieckie długowłose jako odrębną odmianę.

Psy należące do tej rasy oprócz miękkiej i gęstej sierści charakteryzują się też grubym ogonem z długim pióropuszem od spodu. Dorosły osobnik osiąga około 70 cm wzrostu w przypadku samców i około 60cm w przypadku samic. Owczarki ważą średnio 30 kg.

Owczarki niemieckie długowłose mają masywne łapy, dość długi pysk i duże uszy. Ich sierść składa się z miękkiej warstwy okrywowej i podszerstka. Dziedziczona jest w wyniku przekazania genów recesywnych. To oznacza, że w jednym miocie mogą znaleźć się zarówno osobniki długo- jak i krótkowłose, nawet jeśli oboje rodziców posiadają krótką sierść.

Najczęściej występującą odmianą tej rasy są psy czarne z rudym, żółtawym, szarym lub jasnobeżowym podpalaniem, choć zdarzają się też takie o całkowicie czarnym umaszczeniu. U psów tej rasy dopuszczane są białe plamki na palcach po wewnętrznej stronie kończyn i w okolicach piersi. Nie jest to jednak pożądane. Nos owczarka (zwany truflą) jest zawsze czarny, podobnie jego oczy.

Ostateczny kolor owczarka można ustalić dopiero, kiedy zakończy się proces wzrostu warstwy okrywowej sierści.

Owczarki długowłose z natury są bardzo spokojne i łagodne, nie będą więc dobrym psem obronnym. W tej roli sprawdzi się odmiana krótkowłosa. Rasę te cechują ogromne pokłady energii i ciągła potrzeba kontaktu z człowiekiem. Owczarki nie lubią samotności i bardzo źle ją znoszą. Są wierne i bardzo szybko przywiązują się do swoich opiekunów.

Dobrze wychowany owczarek będzie posłuszny i obowiązkowy, wykaże się też dużą cierpliwością. Psy tej rasy kochają aportować i stróżować, szybko uczą się komend.

Owczarki niemieckie długowłose potrzebują ciągłego ruchu. Lubią aktywność fizyczną, ale nie zawsze potrafią zorganizować sobie czas same. Dlatego też nie będą dobrym towarzyszem dla osób, które prowadzą siedzący tryb życia albo dużo czasu spędzają poza domem.

Zdecydowanie owczarki niemieckie nie powinny mieszkać z osobami, które często wyjeżdżają. Za to idealnie dogadują się z dziećmi i osobami uprawiającymi sporty (śmiało można zabierać pupila na wspólny jogging).

Warto zaznaczyć też, że wiek nie ma szczególnego znaczenia. Jeżeli owczarek długowłosy zamieszka z aktywnym fizycznie seniorem, który chętnie wybiera się na rowerowe wycieczki – nie ma w tej sytuacji żadnych przeciwwskazań.

Długa sierść owczarka wymaga regularnego wyczesywania. Najlepiej zacząć czesać pupila przeciwnie do kierunku wzrostu włosów, w ten sposób uda się wyczyścić sierść z dużych zabrudzeń i kołtunów. Pod koniec należy czesać zgodnie z kierunkiem wzrostu, aby sierść doczyścić i wygładzić. W okresie linienia dobrze jest robić to bardzo często.

Bardzo ważne jest też kontrolowanie stanu zębów czworonoga. U tej rasy bardzo często tworzy się kamień nazębny, dlatego warto podawać mu specjalne smakołyki, które rozwiążą problem.

Owczarkom trzeba też regularnie czyścić uszy z zalegającej woskowiny. W tym celu należy delikatnie przecierać uszy gazą lub watą nasączona specjalnym płynem.

Owczarki niemieckie długowłose są narażone na niektóre poważne choroby takie jak dysplazja stawów – są to zmiany, które mogą przekształcić się w nowotwory. Oprócz tego rasa ta często boryka się z alergiami, przerostem prostaty i zapaleniem kości.

Należy regularnie kontrolować stan zdrowia pupila i pilnować jego diety. Psy należące do tej rasy często padają także ofiarą chorób ze strony jelit.

Sierść owczarków, choć długa i gęsta, jest także bardzo delikatna. Z tego powodu psy te nie powinny pełnić – w przeciwieństwie do swoich krótkowłosych braci – funkcji związanych z pracą w terenie (np. jako pies policyjny). Ich sierść nie daje im pełnej ochrony, dlatego owczarki mogą być narażone na skaleczenia i otarcia, a także na powstawanie niemożliwych do rozczesania kołtunów.