Proteza prącia - rodzaje protez, przebieg i efekty zabiegu

Zalety i wady operacji protezowania członka

Do zalet zabiegu należą: wysoka (95%) szansa skuteczności operacji, dostępność, która wiąże się z łatwością wykonania operacji, a także różnorodność dostępnych protez. Minusem stosowania protez mogą być natomiast wysokie koszty ich zakupu. Należy podkreślić, że protezowanie prącia mocno ingeruje w jego strukturę i że jest to zabieg nieodwracalny. W przypadku niepowodzenia (ryzyko szacowane na ok. 5%) lub nieakceptowania efektu, lekarz nie jest w stanie zaproponować pacjentowi nic zastępczego. Po założeniu protezy nie można stosować farmakoterapii, czy metod próżniowych.

Protezowanie nie jest także gwarancją zniknięcia problemu z potencją, nigdy nie zapewni sztywności żołędzi. Zabieg bardzo często stosowany jest u osób po radykalnej prostatektomii, czyli całkowitym usunięciu gruczołu krokowego (inaczej prostaty) np. z powodu zagrożenia nowotworem.

Rodzaje protez penisa

Istnieją dwie zasadnicze grupy protez: półsztywne i hydrauliczne.

• Protezy półsztywne

Zbudowane są z metalowego rdzenia np. srebrnego, a z zewnątrz otoczone są obojętnym dla organizmu tworzywem sztucznym. Cechą tych protez jest to, że uniemożliwiają pełne zgięcie, co powodują, że członek ciągle znajduje się w półwzwodzie. Nie jest to ani komfortowe psychiczne, ani wygodne w życiu codziennym. Z tego względu ten rodzaj protezy odradza się młodym mężczyznom, którzy mieszkają z dziećmi w domu, aktywnie spędzają czas pływając i uprawiając sport, lub opalają się nago. Dużą zaletą tych protez penisa jest to, że są tańsze niż protezy hydrauliczne oraz bardzo wytrzymałe mechanicznie.

• Protezy hydrauliczne

Sztywność protez można swobodnie regulować w szerokich granicach używając specjalnej pompki. Ogromną zaletą tego typu protez jest to, że budowa członka, zarówno w czasie spoczynku jak i erekcji, jest naturalna. W związku z tym, że są one bardziej fizjologiczne, są bardziej preferowane zarówno przez chorych jak i lekarzy - operatów. Jednak w porównaniu z protezami półsztywnymi zabieg umieszczenia protezy hydraulicznej jest zdecydowanie bardziej skomplikowany i bardziej rozległy (z wyjątkiem najnowszych protez jednoczęściowych). Wyższy jest także koszt zakupu takich urządzeń, oraz zwiększona jest ich awaryjność szacowna na 0, 04-0,1%.

Budowa protez hydraulicznych

Są to urządzenia zwykle kilkuczęściowe (od 3 do 1 części w przypadku najnowocześniejszych).

• Proteza 3-częściowa

Najstarszy typ protezy, składa się z:

• 2 zbiorników usztywniających wszczepianych w ciała jamiste (występują symetrycznie po obu stronach prącia);
• zbiornika z płynem, który będzie pompowany do usztywniających zbiorników w ciałach jamistych. Zbiornik ten wszczepiany jest w okolicy nadpęcherzowej;

• pompki przepychającej płyn ze zbiornika w okolicy pęcherza do zbiorników usztywniających w ciałach jamistych. Pompka jest umieszczana w mosznie.

• Proteza 2-częściowa

Różnica w budowie, w stosunku do proteza 3-częściowej jest taka, że nie wszczepia się zbiornika z płynem w okolicy pęcherza, jego funkcję przejmuje zbiornik pompki.

• Proteza 1-częściowa

Najnowocześniejsza, najbardziej technologicznie zaawansowana oraz najdroższa. Niewątpliwą zaletą tej protezy jest zwarta budowa, co sprawia, że implantacja jest łatwiejsza niż w przypadku protez dwu- i trzyczęściowych. Niewielka jest także rozległość zabiegu. Rolę pompki pełni część dystalna, rolę zbiornika płynu część bliższa. Aby uzyskać zwiotczenie wystarczy zgiąć protezę w połowie członka. W przypadku tej protezy, do uzyskania satysfakcjonującego wzwodu w wielu przypadkach wystarczy implantacja tylko do jednego ciała jamistego.

Proteza penisa wszczepiana jest, gdy istnieją ku temu wskazania medyczne lub problem zaburzenia erekcji nie da się rozwiązać w inny sposób. Nadmuchiwana proteza zawiera dwa cylindry – zbiornik i pompę – które umieszczane są w ciele. Oba cylindry umieszczane są w penisie i połączone za pomocą rurki do zbiornika z płynem, który lokowany jest pod pachwiną. Pompa jest również podłączona do systemu i jest w luźnej skórze worka moszny, między jądrami. By napompować protezę mężczyzna naciska pompę. Ta przenosi płyn ze zbiornika do cylindrów znajdujących się w penisie, podnosząc go. Naciskając na zawór deflacji w bazie pompy, płyn wraca do zbiornika. Podczas gdy mężczyźni, którzy mieli operację protezy, widzą małe blizny chirurgiczne w dolnej części penisa, inne osoby prawdopodobnie nie będą mogły powiedzieć, że człowiek ma nadmuchiwaną protezę prącia.

Gdy proteza jest nadmuchana, penis jest sztywny i gruby jak podczas normalnej erekcji. Mężczyźni zauważają, że tak osiągnięta erekcja jest krótsza, ale nowsze modele protez pozwalają na jej przedłużenie, na pogrubienie lub wydłużenie członka. Proteza nie ma wpływu na osiągnięcie przez mężczyznę orgazmu. Jednakże umieszczenie jej powoduje zanik naturalnej erekcji. Około 90-95% wczepionych protez pozwala osiągnąć satysfakcjonującą erekcję.

Żadna operacja nie jest wolna od powikłań. Komplikacje związane z wczepieniem protezy penisa to: niekontrolowane krwawienie po operacji, infekcje, blizny, erozja tkanki wokół implantu, mechaniczne wady protezy.

Źródła

1. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
2. Babayan R.K., Oates R.D., Siroky M.B. Podręcznik urologii, diagnostyka i leczenie, Czelej, Lublin 2006, ISBN 83-89309-74-2
3. Borkowski A. Urologia - podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3758-6
4. Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36