Relacje

Nawiązywanie relacji międzyludzkich to nieodzowna potrzeba i część ludzkiego życia. To również najważniejsza praktyczna umiejętność społeczna, która pozwala normalnie funkcjonować w grupie. W sieci powiązań interpersonalnych istnieje wiele różnych relacji: między małżonkami, między rodzeństwem, między dziećmi a rodzicami, między małżonkami a teściami, między przyjaciółmi, między współpracownikami itd. W kontaktach z innymi ważna jest zdolność przekazywania własnych myśli i odczuć. Już Arystoteles stwierdził, że człowiek nie jest samotną wyspą – do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje innych ludzi. Kontakty międzyludzkie mają jednak różne oblicza – dozgonna miłość, prawdziwa przyjaźń, szacunek dla starszych, pomoc słabszym, postawy prospołeczne, ale także – nienawiść, gniew, złość, zazdrość czy chęć zemsty.

Emocje trzeba jednak umieć kontrolować i wyważać, by nie zranić drugiej strony, a jednocześnie nie taić swoich potrzeb i oczekiwań. Nawet tak trudne relacje jak synowa-teściowa nie muszą być polem minowym i terenem zaciekłej walki. Wystarczy dobra wola obydwu kobiet. Związki między ludźmi i uczucia różnią się od siebie. Inna jest przyjaźń mężczyzny z mężczyzną, inna kobiety z mężczyzną, inna ojca z córką, a inna mężczyzny ze swoją partnerką. Różnice te nie wynikają tylko z płci. Tym, co zmienia charakter przyjaźni, jest również hierarchia. Osoba naruszająca hierarchię najczęściej burzy relację.

Człowiek to istota społeczna, a więc – czy tego chce, czy nie – musi współpracować i współegzystować z innymi ludźmi. Oczywiście, można unikać kontaktu z kimkolwiek i przez to skazywać się na samotność. Taka postawa rodzi jednak rozgoryczenie, smutek, poczucie pustki i wyizolowania. Warto zatem zjednywać sobie ludzi, zdobywać znajomych i przyjaciół oraz brać przykład z autorytetów. Z pomocą innych łatwiej rozwiązywać problemy i czuć się potrzebnym oraz akceptowanym.