Rumieniec na twarzy – kiedy jest niezdrowy?

Rumieniec pojawia się na twarzy u wszystkich, niezależnie od woli. Zaczerwienienie twarzy, głównie policzków, ma związek z silnymi emocjami, a także rozszerzeniem małych naczyń krwionośnych skóry i zwiększeniem przepływu krwi przez skórę twarzy.

„Spiec raka”, „stanąć w pąsach”, „spłonić się” czy „oblać rumieńcem” można zwłaszcza w sytuacji niepożądanego zainteresowania ze strony innych, w silnym stresie, wzburzeniu, a także „płonąc ze wstydu”. Zaczerwienienie może się również pojawić wskutek spożycia alkoholu czy podniecenia seksualnego.

„Sztuczne” rumieńce, a co za tym idzie efekt promiennej, młodej i zdrowej skóry, można uzyskać za pomocą różu do policzków czy też bronzera. Krótkotrwałe, szybko ustępujące rumieńce na twarzy są zjawiskiem naturalnym. Skłonność do rumienienia się mają zwłaszcza dzieci i młodzież. Okazuje się, że odpowiedź na bodźce zmniejsza się wraz z wiekiem.

Ponadto częściej rumienią się osoby o jasnym kolorze skóry. Rzadziej niż kobiety „stają w pąsach” mężczyźni. Najczęściej czerwienią się osoby o delikatnych, płytko położonych naczyniach krwionośnych.

Czasem rumieńce na twarzy wywołują naprawdę subtelne bodźce. Zwykle ma to związek z zaburzoną regulacją skurczu i rozkurczu naczyń krwionośnych. Rzadziej czerwienią się te osoby, których naczynka krwionośne ukryte są głęboko pod skórą.

Jeśli zaczerwienienie twarzy u osób z delikatnymi i kruchymi naczynkami pojawia się często, może dojść do ich trwałego uszkodzenia. Wówczas na twarzy obserwuje się pajączki naczyniowe, czyli teleangiektazje.

Warto pamiętać, że zaczerwienienie twarz może pojawiać się w wyniku:

• spożywania niektórych produktów (pikantnych i kwaśnych),
• nadużywania kawy i alkoholu, napojów energetycznych oraz herbaty
• palenia papierosów,
• wzmożonego wysiłku fizycznego
• częstego korzystania z solarium i kąpieli słonecznych.

Powinny to mieć na uwadze zwłaszcza osoby posiadające cerę naczynkową. Powyższe czynniki rozszerzają naczynia krwionośne, które w ich przypadku i tak pracują wadliwie.

Co robić, by uniknąć pajączków i zaczerwienienia skóry na twarzy?

Można próbować zakryć je makijażem, jednak nie rozwiąże to problemu, a jedynie zamaskuje objawy. Osoby, które mają kruche naczynia krwionośne na twarzy, powinny unikać alkoholu i kawy, nagłych zmian temperatury, jak również przebywania na słońcu i w solarium.

Warto dbać o skórę i wzmacniać jej kondycję, najlepiej korzystając z zabiegów oferowanych przez gabinety kosmetyczne. Różne rozwiązania problemu proponują kliniki medycyny estetycznej. Trwale obkurczyć naczynka i zmniejszyć widoczne zaczerwienienia pomagają na przykład zabiegi laserowe.

Choć utarło się, że rumieńce na policzkach są okazem zdrowia, nie jest to prawdą. Czasem rumieniec jest związany z chorobą.

Niepokojące jest, jeśli rumieńce na twarzy pojawiają się często, występują stale (zmienia się intensywność zaczerwienia) i bez uchwytnej przyczyny. Ponieważ może to oznaczać kłopoty ze zdrowiem, warto udać się do dermatologa.

Częste i długo utrzymujące się zaczerwienienie twarzy może być objawem choroby:

• nadciśnienia tętniczego. Kłopotliwe rumieńce, które pojawiają się nawet po niewielkim wysiłku to jeden z wielu objawów choroby. Mówi się o niej, gdy wartości ciśnienie krwi przekraczają 140/90 mmHg,
• trądziku różowatego. Bardzo często rumieńce na twarzy zwiastują początki trądziku różowatego. Początkowo pojawiają się sporadycznie, zwykle u kobiet po 35. roku życia. Z czasem dochodzi do łuszczenia się naskórka i tworzenia drobnych, czerwonych krostek. Należy unikać słońca, mrozu i wiatru, solarium i kosmetyków z alkoholem,
• tocznia rumieniowatego Charakterystyczne dla tej choroby z grupy tkanki łącznej jest zaczerwienienie, które obejmuje skórę policzków oraz nosa. Przybiera kształt motyla,
• zaburzeń hormonalnych, najczęściej nadczynności tarczycy. Wówczas pojawiają się nie tylko rumieńce na twarzy, ale i uczucie gorąca,
• schorzenia dermatologicznego (towarzyszący dermatozom rumień),
• cukrzycy. Rumieniec cukrzycowy to czerwonawe zabarwienie skóry, które najczęściej pojawia się na twarzy. Może również objąć ręce i stopy. Towarzyszy mu wypadanie brwi. Jest charakterystyczny dla osób z wieloletnią i niewyrównaną cukrzycą.