Sarkoidoza. Tajemnicza choroba płuc

Większość fanów medycznych seriali wie, że sarkoidoza to choroba płuc, którą bardzo trudno zdiagnozować. Jest wykrywana u młodych ludzi, często nie mających wcześniej problemów ze zdrowiem.

- Sarkoidoza jest chorobą ziarniniakową. Najczęściej ujawnia się poprzez powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia wewnątrz płuc. Jednak może zajmować też inne narządy, dlatego wyróżniamy sarkoidozę płucną i pozapłucną: węzłów chłonnych, skóry, oczu, układu nerwowego, nerek, wątroby, układu kostno-stawowego i ślinianek – mówi w rozmowie z WP abcZdrowie dr Piotr Kamiński, pulmonolog.

Niestety, na sarkoidozę może zachorować każdy, bez względu na płeć i miejsce zamieszkania. Jest to jednak choroba, która najczęściej dotyka stosunkowo młode osoby.

- Najwięcej zachorowań możemy odnotować wśród osób pomiędzy 20. a 40. rokiem życia - podaje dr Kamiński.

Oglądając seriale medyczne widzowie czasem sami próbują postawić sobie diagnozę. Kiedy więc możemy nabrać podejrzeń, że chorujemy na sarkoidozę i powinniśmy zgłosić się do specjalisty?

- Sarkoidoza może występować w formie ostrej lub przewlekłej – mówi dr Piotr Kamiński. - Postać ostra przebiega pod postacią zespołu Löfgrena. Jej głównymi objawami są wtedy zmiany w węzłach chłonnych, płucach, a także zmiany skórne np. rumienie.

Ponadto, jak wskazują eksperci WP abcZdrowie, pacjenci mogą cierpieć na dolegliwości tradycyjnie przypisane grypie takie jak gorączka, bóle mięśni, stawów, utrata apetytu i złe samopoczucie.

Jak dodaje dr Kamiński, postać przewlekła sarkoidozy dotyka ok. 60 proc. pacjentów, u których zdiagnozowano tę chorobę. U tych osób choroba przebiega bezobjawowo. - Pacjent poznaje diagnozę dopiero w trakcie badań profilaktycznych, po wykonaniu RTG klatki piersiowej. Przy takiej postaci sarkoidozy chorzy mogą odczuwać ból w klatce piersiowej, suchy kaszel lub objawy przypominające astmę oskrzelową – tłumaczy ekspert.

Niestety, rozpoznanie tej choroby wcale nie jest proste. Zdarza się, że jest mylona z innymi, również związanymi z płucami chorobami:

- Sarkoidozę można pomylić np. z gruźlicą płucną. Obie choroby mogą wyglądać podobnie na obrazie radiologicznym. Zdarza się również, że sarkoidozę można mylnie zdiagnozować u osób z chłoniakami. Dlatego nawet jeżeli wszystko wskazuje na sarkoidozę, warto zrobić badanie histopatologiczne, aby mieć 100 proc. pewności z jaką chorobą mamy do czynienia - wyjaśnia dr Arkadiusz Bordowski.

Przypadki zachorowań na sarkoidozę występują na całym świecie. Niestety, do tej pory naukowcy nie wiedzą, jaka może być jej przyczyna. Chociaż istnieje kilka teorii, żadna z nich nie została potwierdzona naukowo.

- Kiedyś mówiło się o uwarunkowaniu genetycznym i o bakteriach pozbawionych ściany komórkowej, których nie potrafimy wykryć. Z kolei hiszpańscy naukowcy doszukiwali się związków między sarkoidozą, a krzemionką, która występuje w lekach - mówi dr Brodowski. - Jest wiele teorii, ale żadna z nich nie została potwierdzona naukowo.

Eksperci podkreślają, że dosyć często w ich gabinetach pojawiają się chorzy, u których już jest diagnozowana sarkoidoza. A jak to wygląda w statystykach?

- W Polsce w 2010 roku sarkoidozę zdiagnozowano u 15 ze 100 tys. osób. W tym samym roku w Szwecji zachorowań było więcej – 60 przypadków na 100 tys. Z kolei np. w Ameryce Południowej i Hiszpanii odnotowuje się mniej przypadków tej choroby. Nie wiadomo jednak dlaczego tak się dzieje - wyjaśnia dr Brodowski.

Mimo wielu niejednoznacznych objawów po zdiagnozowaniu sarkoidozy można przystąpić do jej leczenia. Czy to choroba, która wymaga silnych leków i hospitalizacji?

- Ok. 80-85 proc. przypadków nie wymaga leczenia układowego, a jedynie miejscowego. Tacy pacjenci wymagają opieki pulmonologicznej przez ok. 5 lat. Jeżeli jest to sarkoidoza ulokowana w węzłach chłonnych należy sprawdzać radiologicznie, czy zmiany się wycofują, czy może rozprzestrzeniają się na płuca. Inaczej jest z pacjentami, u których następuje progresja choroby. Podstawowym lekiem w takich przypadkach są podawane doustnie kortykosteoroidy. Samo leczenie trwa ok. 18 miesięcy. Jeżeli po tym czasie choroba nie ustąpi przechodzimy do leczenia immunosupresyjnego – tłumaczy pulmonolog.

Niestety, chory nie może mieć pewności, że sarkoidoza kiedyś do niego nie powróci. Jak tłumaczy ekspert, jest to możliwe.

- Sarkoidoza najczęściej sama się wycofuje – uspokaja dr Brodowski – Tylko ok. 1-2 proc. pacjentów z taką odmianą choroby ma jej nawrót. Sarkoidoza, którą leczymy, szczególnie jej postacie z występującymi zaburzaniami czynności płuc lub pozapłucne np. mięśnia sercowego, często ma nawroty. Dlatego decyzja o podjęciu leczenia jest bardzo poważna. Niestety nawrót tej choroby często wiąże się z tym, że kortykosteoidy przestają na nią działać – wyjaśnia dr Brodowski.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl