Skuteczność nastrzyknięć ciał jamistych
Zyskującą coraz większą popularność metodą leczenia impotencji jest nastrzykiwanie ciał jamistych prącia środkami farmakologicznymi. Badania wykazują znaczną skuteczność tego sposobu uzyskiwania wzwodu, która oscyluje wokół 70%. Statystyki wykazują też, że metoda ta jest preferowana przez młodszych mężczyzn, których zaburzenia wzwodu mają raczej charakter epizodyczny. Pierwszy raz metodę zastosowano w latach 80-tych, używając do nastrzyknięcia papaweryny. Nastrzykiwanie ciał jamistych prącia ma charakter zabiegu inwazyjnego i wymaga również pewnej wprawy u stosującego, który wykonuje go samodzielnie. Zasadą działania metody jest wazodylatacja, czyli rozszerzenie światła naczyń krwionośnych, wskutek rozukrczu mięśni gładkich.
Skuteczność nastrzyknięć ciał jamistych
W tym artykule:
Działanie środków w terapii iniekcyjnej w leczeniu impotencji
Obecnie za najskuteczniejszy środek do wypełniania ciał jamistych uchodzi lek alprostadil, tj. prostaglandyna E1. Działanie leku polega na rozluźnieniu błony mięśniowej gładkiej i rozszerzeniu tętnic. Środek aktualnie uważany jest za najskuteczniejszy i dający stosunkowo niewiele powikłań.
Mimo tego, skutkami ubocznymi terapii alprostadilem może być bolesność, zwłaszcza w miejscach wstrzykiwania środka, uszkodzenia wątroby oraz guzki i zwłóknienia. Te ostatnie mogą w rezultacie powodować deformację (skrzywienia) prącia. Dawkowanie tego leku odbywać się może nie tylko w drodze iniekcji, ale i poprzez podanie do cewki moczowej. Ten sposób niekiedy jednak wywołuje silny ból penisa u stosującego. Alprostadil jest alternatywą dla stosunkowo dużego ryzyka wystąpienia przetrwałego wzwodu prącia, czyli priapizmu. Używanie tego leku kilkakrotnie zmniejsza prawdopodobieństwo jego wystąpienia w stosunku do innych środków stosowanych w nastrzyknięciach.
Popularnym lekiem do nastrzykiwania jest papaweryna. Był to również środek, który otworzył drogę do metody nastrzykiwania ciał jamistych. Skuteczność papaweryny jest porównywalna z alprostadilem. Obecnie często jej podawanie łączone jest z udziałem fentolaminy. Stosowanie papaweryny jest jednak obciążone stosunkowo dużym prawdopodobieństwem wystąpienia skutków ubocznych. Do najpoważniejszych powikłań zalicza się priapizm, czyli przetrwały wzwód prącia, trwający dłużej niż 4 godziny po iniekcji.
Leczenie nastrzykowe często polega na łączeniu środków dla uzyskania najlepszych efektów. Takimi „mieszankami” są wspomniana wcześniej papaweryna z fentolaminą oraz kompilacja papaweryny z fentolaminą i prostaglandyną (alprostadilem). Stosowanie jednak jakichkolwiek łączeń środków, jak również ustalanie dawkowania i kwalifikacja do stosowania metody musi być bezwzględnie skonsultowane ze specjalistą urologiem.
Działania niepożądane terapii nastrzyknięć ciał jamistych
Pacjenci decydujący się na leczenie nastrzyknięciami ciał jamistych muszą pamiętać o ryzyku wystąpienia szeregu skutków ubocznych. Ich występowanie jest, oczywiście, stosunkowo sporadyczne i kształtuje się na poziomie 0,5-15 %, zależnie od przyjmowanego środka. Wśród nich najczęstszym skutkiem niepożądanym jest priapizm. Inną dolegliwością może być zwłóknienie ciał jamistych, w następstwie czego może dojść do odkształcenia prącia, a w skrajnych wypadkach do konieczności jego implantacji. Skutek ten dotyczy jednak przypadków ustawicznego, długotrwałego stosowania iniekcji.
Pacjenci mogą też uskarżać się na dolegliwości bólowe mnogiego pochodzenia. Mogą być powodowane zarówno ubocznie występującym priapizmem, jak i niewłaściwym wykonaniem nastrzyknięcia. Bolesność mogą odczuwać mężczyźni wprowadzający aprostadil do cewki moczowej. Powikłaniem jest również niekiedy występujące niedociśnienie tętnicze (hipotonia). Sporadycznie odnotowuje się również przypadki uszkodzenia wątroby.
Przeciwwskazania do stosowania nastrzykiwań w leczeniu zaburzeń erekcji
Przeciwwskazaniem do rozpoczęcia leczenia zaburzeń erekcji nastrzyknięciami jest niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, białaczka, szpiczak mnogi, a także poważne deformacje prącia. Nie jest wskazana również dla osób z zaburzeniami na tle psychicznym. Nastrzykiwanie ciał jamistych, mimo pewnego odium niepożądanych efektów, uważane jest za jedną z najskuteczniejszych metod uzyskiwania wzwodu, pozwalającą na uzyskanie erekcji w ciągu od 5 do 20 minut. Nie wymaga stosowania aparatury do wywoływania wzwodu. Ponadto, badania dowodzą, że stosowanie metody przez okres nie dłuższy niż 3 lata może zdynamizować ukrwienie członka, pozwalając na występowanie erekcji spontanicznych, a więc osiąganych bez udziału farmakoterapii czy urządzeń wspomagających występowanie wzwodu.
Źródła
- Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
- Lew-Starowicz Z., Skrzypulec V., Podstawy seksuologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-3618-3
- Rajtar - Cynke G. (red.), Farmakologia. Podręcznik dla studentów i absolwentów wydziałów pielęgniarstwa i nauk o zdrowiu Akademii Medycznych, Czelej, Lublin 2007, ISBN 978-83-60608-77-7
- Janiec W., Kompendium farmakologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3944-3
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
