Syndrom DDD – definicja, role dziecka w rodzinie, objawy, leczenie

Syndromu DDD doświadczają osoby, których rodzice nie wypełniali prawidłowo swoich funkcji. Często w takich rodzinach obecna jest przemoc fizyczna, alkohol, narkotyki, brak wsparcia. Rodziną dysfunkcyjną jest także rodzina niepełna, w której rodzice pracują na emigracji, są po rozwodzie lub rodzice nie żyją.

Dziecko w takiej dysfunkcyjnej rodzinie dorasta w poczuciu zagrożenia, braku bezpieczeństwa i braku wartości. Syndrom DDD może dotyczyć także dzieci, na które spadają obowiązki należące do opiekunów. Syndrom dorosłego dziecka z rodzin dysfunkcyjnych nie dotyczy tylko rodzin z problemem alkoholowym. Syndrom DDD dotyczy także rodzin, które sprawiają wrażenie dobrze funkcjonujących, ale pojawia się w nich np. pracoholizm, brak poszanowania dla przestrzeni dziecka.

Jeżeli rodzice nie okazują sobie bliskości, zaangażowania, odpowiedzialności, szacunku dziecko czerpie od nich takie wzorce. Ma wówczas problemy z budowaniem relacji w swoim dorosłym życiu. Dziecko ma problem z odnalezieniem swojej roli w życiu, żyje w ciągłym stresie.

Chcąc ratować system rodzinny dziecko wciela się w następujące role:

• Kozioł ofiarny - dziecko sprawia problemy wychowawcze, jest słabym uczniem, bierze udział w bójkach. Dziecko jest obwiniane o wszystkie problemy z jakimi zmaga się rodzina i jednocześnie rodzice wyładowują na nim negatywne emocje.
• Bohater rodzinny - świetny uczeń, odpowiedzialne, pomocne dziecko. Nie sprawia kłopotów, utrzymuje iluzję idealnej rodziny. Dziecko zazwyczaj przejmuje na siebie zobowiązania rodziców.
• Dziecko niewidzialne - ciche, wycofane dziecko, niesprawiające problemów
• Powiernik - jeden z rodziców zwierza się dziecku z problemów sprawiając wrażenie wyjątkowości dziecka.
• Sojusznik - dziecko jest mediatorem pomiędzy rodzicami.

Objawy DDD dotyczą zarówno strefy emocjonalnej jak i relacji z innymi osobami.

Osoba, która doświadczyła syndromu DDD spotyka się z następującymi objawami:

• smutek,
• drażliwość,
• ciągłe uczucie niepokoju,
• poczucie pustki
• zamartwianie się o przyszłość
• poczucie wstydu
• niska samoocena
• poczucie braku kompetencji
• unikanie ryzyka
• oczekiwanie na negatywne skutki decyzji
• problemy w interpretacji emocji
• przekonanie o samowystarczalności
• strach przed popełnieniem błędu.

Osoba z syndromem DDD ma także problemy w funkcjonowaniu z innymi osobami. Objawy w relacjach z osobami to:

• problem z mówieniem o swoich emocjach
• lęk przed związkiem
• wysoki współczynnik rozwodów
• brak umiejętności interpersonalnych
• problemy z odnalezieniem się w roli rodzica
• problemy w budowaniu trwałych relacji

Osoby z syndromem DDD zgłaszają się po pomoc gdy ich relacje wiszą na włosku, gdy nie mogą stworzyć trwałej relacji, gdy mają problemy w relacjach z partnerem. Leczenie jest wskazane jeżeli stany emocjonalne są niepokojące. Leczenie syndromu DDD wymaga psychoterapii, nazwania swoich problemów i uporania się z nimi.

Leczenie DDD nie należy do łatwych. Najważniejszy krok to udanie się do terapeuty oraz uświadomienie sobie problemu jaki nas dotyczy. Należy sobie uświadomić, że nasze życie zależy od nas samych.