Szynszyle - charakterystyka, gatunki, pielęgnacja, żywienie, choroby, cena

Mogą być trzymane w domu, jednak tylko przy zachowaniu odpowiednich warunków. Warto dowiedzieć się, jak o nie dbać, czym je karmić i jaka jest cena tych zwierząt.

Szynszyla (od łac. Chinchilla) jest gryzoniem pochodzącym z Ameryki Południowej, zamieszkując suche i jałowe tereny Andów na wysokości około 3 tysięcy do 5 tysięcy metrów nad poziomem morza. Pochodzi z rodziny szynszylowatych. Jej skóra była od wielu wieków wykorzystywana do wykonywania okryć wierzchnich. Z biegiem lat futra z szynszyli stały się symptomem zamożności i luksusu. W Europie zwrócono na nią uwagę w 1590 roku, kiedy w jednej z hiszpańskich gazet ukazała się wzmianka "...chinchillas to kolejny gatunek małych zwierząt jak wiewiórka; mają futra cudownie miękkie...”.

Szynszyle - wygląd

Szynszyle osiągają wielkość niedużego królika. Osobniki żyjące na wolności są znacznie mniejsze od szynszyli żyjących w warunkach hodowlanych. Samice mają nieco większy rozmiar od samców. Zwierzę to ma małą, szeroką czaszkę, duże uszy, które pokryte są rzadką, krótką sierścią. Przednie łapy posiadaja pięć palców; tylne, które są bardzo mocne, okrywa je szczeciniasta sierść, posiadają 3 główne palce i jeden boczny, nie do końca rozwinięty. Szynszyle mają krótkie pazury.

U osobników żyjących na wolności sierść jest koloru srebrnoszarego lub niebieskoszarego, na brzuchu żółtobiałego. Jej długość to około 2-4 centymetrów. Rośnie ona w pęczkach nawet do 75 włosów z jednego mieszka włosowego. Posiadają długi, porośnięty szorstką sierścią ogon. Samice żyjące w naturze mają dwie pary sutków na piersiach, samice udomowione natomiast posiadają jeszcze jedną ich parę, która znajduje się w pachwinie.

Szynszyle mają uzębienie wysokokoronowe - są to zęby o krótkich korzeniach i masywnej koronie, o barwie ciemnożółtej, co jest oznaką zdrowia.

Szynszyle - usposobienie

Zwierzęta te są towarzyskimi gryzoniami, a przy tym bardzo energicznymi. Nie przepadają za głaskaniem ich, są za to lepszymi obserwatorami. Mogą być wspaniałym towarzyszem zabaw dla dzieci, choć też warto mieć na uwadze, że nie lubią one hałasu. Lubią skakać i biegać, należy ich dobrze pilnować na wolności, ponieważ z uwagi na ich szybkość poruszania się, ich samotna wędrówka może zakończyć się ucieczką.

Szynszyle - tryb życia

Szynszyle żyjące na wolności można spotkać na otwartej przestrzeni, w małych przedsionkach utworzonych z usypisk kamieni, w szczelinach górskich czy też grotach. Są aktywne w nocy, w dzień śpią. Matki dokarmiają swoje młode, podsuwając im kawałki pożywienia. Po zauważeniu zagrożenia mogą być wrogo nastawione do agresora; stroszą wtedy sierść, wyszczerzają zęby, a będąc uwięzione starają się polać napastnika moczem.

Szynszyle dzielą się na dwa gatunki:

• szynszyla krótkoogonowa (Chinchilla chinchilla) - żyjąca tylko na wolności,
• szynszyla mała (Chinchilla lanigera) - udomowiona.

Można także rozróżnić szynszyle, biorąc pod uwagę ubarwienie ich futra. Podstawową i jednocześnie naturalną odmianą szynszyli wg barwy jest szynszyla standard, posiadająca niebieskoszare ubarwienie na grzbiecie i białe podbrzusze.

Jeżeli chodzi o inne odmiany, powstały one w skutek różnego rodzaju mutacji genetycznych. Mogą to być m.in.:

• czarna,
• beż Towera,
• biała Wilsona,
• Ebony,
• brązowa aksamitna,
• beżowa Polska,
• mozaikowa.

W Andach, gdzie naturalnie żyją szynszyle, panuje pustynny, suchy klimat, kótry cechuje się małymi opadami deszczu i niską wilgotnością powietrza, przez co zwierzęta żyjące tam wystawione są na duże wahania temperatur.

Szynszyle - zwierzęta dość płochliwe w ciągu dnia śpią w jaskiniach, gęstych zaroślach, dziurach lub glebie. Jedzenie spożywają dopiero po zmierzchu. Pokarm ten, ze względu na panujący tam klimat, jest ubogi w składniki odżywcze oraz błonnik. W naturalnym środowisku zwierzaki te żywią się korzeniami niektórych gatunków kaktusów oraz kwiatami i nasionami poszczególnych krzewów, traw i kwiatów. Wodę do picia pobierają z rosy, gromadzącej się na korzeniach kaktusów i liści.

Poprzez codzienną piaskową kąpiel dbają o swoje piękne futerka.

Futro z tych zwierzaków, jak już wcześniej wspomniano, jest uznawane za jedno z najcenniejszych na świecie. Futro z szynszyli doskonale chroni przed zimnem. Jego popularność może wynikać również z tego, że jest ono bardzo miękkie, oryginalne i piękne.

Futro to jest bardzo drogie, nie każdy może sobie na nie pozwolić, przez co stało się towarem ekskluzywnym. Jednak, aby mogło powstać jedno takie futro, musi zginąć około 100 szynszyli.

Przed zakupem tego zwierzęcia warto dobrze przeanalizować zarówno plusy, jak minusy ich posiadania. Poniżej zestawienie korzyści i niedogodności, które mogą się pojawić po zakupieniu szynszyla.

Szynszyle - zalety ich posiadania

Są to pożądane gryzonie z kilku różnych powodów. Jedną z największych zalet jest ich uroda i sympatyczne usposobienie. Wzbudzają sympatię - mają miły, pocieszny wygląd i bardzo zabawnie się zachowują. Wydają śmieszne dźwięki, które oznaczają ich aktualne samopoczucie.

Posiadają miłe w dotyku futerko, które jest również odpowiednie dla alergików, ponieważ nie uczula. Są też niezwykle inteligentne, szybko się uczą i nawiązują przyjaźń z opiekunem. Można je nawet nauczyć pewnych sztuczek.

Szynszyle nie sprawiają problemów, nie pozostawiają po sobie brzydkiego zapachu i są czystymi zwierzakami. Nie trzeba również poświęcać im stałej uwagi, ponieważ większą część doby przesypiają.

Szynszyle - wady ich posiadania

Posiadanie szynszyli, tak jak w przypadku innych zwierząt, to również odpowiedzialność. Nie jest ona zabawką na chwilę, decyzja o zakupie tego gryzonia powinna być dobrze przemyślana. Warto mieć na uwadze, że:

• szynszyle żyją długo - zakupienie tego zwierzątka wiąże się z długoletnią opieką nad nim, ponieważ potrafią one przeżyć nawet 20 lat,
• zwierzaki te najbardziej aktywne są wieczorami oraz w nocy - nie ma bardzo możliwości bawić się z nimi w ciągu dnia. Musimy też wziąć pod uwagę, że w nocy mogą hałasować,
• szynszyle są bardzo energiczne - potrzebują ruchu i mogą wymagać wypuszczania ich z klatki, po czym zaczynają skakać w sposób szalony. Mogą wtedy takim zachowaniem doprowadzić do wielu szkód, zrzucając np. przedmioty, rozbijając je,
• gryzonie te nie lubią głaskania - mimo szybkości przywiązywania się do właścicieli, wolą być obserwowane,
• potrzebują dużej klatki - szynszyle są dużych rozmiarów, wymagają sporej przestrzeni. Najlepiej zamiast klatki zapewnić im terrarium, gdzie będą mogły się wyszumieć,
• jeśli zdecydujemy się na szynszyle, warto rozważyć zakup pary, ponieważ znacznie lepiej się czują żyjąc w parze.

Przed zakupem tego uroczego gryzonia, warto się dobrze do tego przygotować oraz zorientować, jakie są sposoby jego pielęgnacji.

Najważniejszym zadaniem jest zakupienie klatki. Powinna być duża, najlepiej kilkupiętrowa, aby szynszyla mogła po niej hasać. Klatki tego typu kosztują mniej więcej 200-300 złotych, choć w przypadku klatek bardzo dużych rozmiarów mogą osiągać nawet trzykrotnie większą kwotę.

Powinniśmy naszemu zwierzakowi kupić specjalną ściółkę, najlepiej nie kupować wiórów stolarskich, gdyż mogą szkodzić szynszylom. Najlepszym rozwiązaniem będzie ściółka w formie granulatu - ich cena to mniej więcej 20-30 złotych.

Klatka powinna posiadać także poidełko, miejsce do spania (można zaopatrzyć się w specjalny domek, który zapewni szynszyli odrobinę prywatności), miskę na pokarm, oraz specjalne akcesoria do zabawy. Szynszyle, kiedy stają się aktywne i mają dużo energii, najbardziej lubią skakać.

Najbardziej popularne są hamaki i huśtawki, drewniane gryzaki i zabawki, tunele, czy też basen z piaskiem do mycia. Należy też pamiętać o specjalnej karmie dla tego gryzonia.

Warto wiedzieć, że szynszyla jest zwierzęciem delikatnym. Nie powinno się go gwałtownie podnosić i wymuszać przytrzymywania jej na rekach. Gryzonie te nie lubią wysokich temperatur (dobrze się czują do 24 stopni Celsjusza), dlatego nie powinno się stawiać klatek z nimi przy grzejnikach, lub w bardzo słonecznym miejscu. Podczas wypuszczania zwierzaka z klatki, trzeba zawsze zabezpieczyć teren, aby szynszyla nie wyrządziła szkód.

Dieta szynszyli jest bardzo ważna dla prawidłowego rozwoju. Kiedy gryzonie te są niewłaściwie karmione, mogą dostawać zatwardzenia lub ataków biegunki, które dla nich mogą źle się skończyć.

Podstawowym pożywieniem szynszyli jest siano. Ważne jest, aby było dobrze wysuszone i pochodziło z pewnego źródła; w przypadku spożywania opryskanej bądź źle wysuszonej trawy grozi to poważnymi powikłaniami. Najlepsze jest siano grudziądzkie lub węgrowskie. Podajemy do niego codziennie wielką łyżkę karmy dla szynszyli, którą kupujemy w zoologicznym sklepie.

Szynszyle, jak większość gryzoni, bardzo lubią owoce i warzywa. Z uwagi na delikatność układu pokarmowego, nie należy przesadzać z podawanymi smakołykami. Najlepszym rozwiązaniem będą suszki owocowe, choć owoce w zwykłej postaci również szynszyla zje z apetytem.

Według hodowców najlepiej ją karmić marchwią, jabłkami, burakiem zielonym, pietruszką i selerem, choć tych ostatnich nie powinna zjadać w dużych ilościach, ponieważ działają moczopędnie. Może żywić się pędami z dyni, orzechami laskowymi i włoskimi, ziarnami słonecznika, rodzynkami, kolbami prosa, płatkami łuskanego grochu, siemieniem lnianym, migdałami oraz płatkami kukuradzianymi.

Szynszyle są zwierzętami roślinożernymi, zajadają się róznego rodzaju krzewami, trawami, nasionami i trawami.

U gryzoni tych najczęściej występują następujące dolegliwości:

• zaparcia,
• biegunka,
• śliniaczka,
• zapalenie spojówek,
• nieżyt nosa,
• przerost ząbków,
• mikrosporoza,
• trichoritoza,
• streptokokoza,
• stafylokokoza,
• brodawczykowatość,
• pasożyty.

Szynszyle mogą także zapaść na cukrzycę, padaczkę, inne choroby metaboliczne, a nawet mogą mieć udar słoneczny. Gryzoń ten może również cierpieć z powodu samowygryzania sierści lub jej wypadania, czego stres jest najczęstszą przyczyną.

Koszt zakupu szynszyla to mniej więcej od 60 do 250 zł. Cena zależy również od hodowli, wieku, płci. Do niej należy doliczyć jeszcze niezbędne do życia zwierzaka wyposażenie, pożywienie i akcesoria, dzięki którym nie będzie się nudziła.